Lekker bewegen…

Nee, we houden het positief vandaag! Dus ik ga het niet hebben over mijn training vanavond. Prima loopweer, prachtparcours met veel duinen en strand – wat is het strand bij Kijkduin breed geworden zeg, het lijkt waarachtig Oostvoorne wel – dus mijn liefje, wat wil je nog meer? Nou, het lopen moet ook nog een beetje gaan. En het ging niet, voor geen meter. En dat te bedenken dat er zeker 13 kilometer is gelopen, al met al. Pijnscheuten in knieën en benen maakten dat het toch niet al te zware programma – een duurloopje van 70 minuten met drie series van 5×30 seconden snel – erg moeizaam ging, ik raakte bij vlagen helemaal buiten adem en moest stukjes wandelen.

Wij waren met een betrekkelijk kleine groep vanavond en de training werd verzorgd door de dames Ilse en Ellen. Ilse ging voorop, ze had er zin in en snelde bij de tempo’s flink vooruit. Het ging wel voor een flink deel over het mulle strand, en in de duinen werden aardig wat hellinkjes bestegen, maar de anderen hadden er geen moeite mee dus dat het niet goed ging lag overduidelijk aan mij. Misschien omdat ik een dag eerder 5 kilometer voluit ben gegaan? Of heb ik iets onder de leden? Potver, nu heb ik het tòch over de training, en ik zou het nog wel positief houden.

Duin_vosGoed, positief dus. Dat kun je de ontmoeting met die prachtige vos wel noemen. We liepen in de duinen en het dier stak pal voor onze groep over en verdween rustig in het struweel, zodat we hem nog vrij lang konden zien.

Nog meer positiefs? Dan plaats ik maar dit filmpje dat ik van The Groove Kings maakte tijdens het slotfeest van de BMUT bij Nike in Hilversum.  Zou dit binnenkort als warming-up geïntroduceerd worden bij alle loopgroepen van Haag Atletiek?! Ik weet het niet, ik denk niet dat dit idee genoeg weerklank zal vinden bij de leden… Maar zonder gekheid, deze jongens kunnen er wat van. Een tweede filmpje (het is meer een fragment) staat hier.

Hans zag Abraham en Leo nie…

Img_4138Img_4211_6 Het was een van hot-naar-haar dagje vandaag. Eerst ging ik naar Delft om een 5 of 10 km in een pittiger tempo te lopen dan ik de laatste maanden gewend was, met aansluitend een receptie annex brunch in de ontvangstruimte van Onder Ons. Daarna ging ik naar Hilversum om bij Nike het slotfeest van de BMUT bij te wonen.

Die brunch aan het begin van de middag was ter gelegenheid van de verjaardag van Hans Verbeek, een van de oprichters van De Koplopers en tevens een van de pioniers van de hardlopende webloggers. Die andere pionier, Leo Tolboom, was er ook. Het was niet zomaar een verjaardag, Hans werd vijftig jaar en ontmoette dus Abraham vandaag. Leo nie(t), die moet nog een paar jaar wachten.

Eerst het lopen. Ik ging meteen maar flink van start, gewoon om weer eens te kijken hoe dat ging. Ik ging wel veel te hard weg, eerlijk is braaf. Na twee kilometer voelde ik dat het moeite kostte om het tempo vast te houden, en een groepje waarin onder anderen Hans en Leo liepen passeerde mij. Toch lukte het nog redelijk om de schade beperkt te houden maar toen het finishdoek voor Onder Ons in zicht kwam voelde ik dat een tweede ronde in dat tempo er niet in zat. Dus is het bij 5 kilometer gebleven. De tijd was niet schokkend, 23’55”, maar hopelijk lukt het mij om er in de komende tijd iets van af te halen.

Douchen, omkleden, uitzweten en weer naar buiten om Hans en Leo te zien finishen, want zij gingen voor de 10 kilometer. Het was, zo begreep ik later, de bedoeling dat Hans in 50 minuten precies (als kersverse 50-jarige) zou finishen, maar dat is niet gelukt. Het werd 47 minuten… ;-).

Img_4140 Img_4141 Img_4143 Img_4171 Img_4150 Img_4172 Img_4173 Img_4179 Img_4181Img_4175 Img_4176 Terwijl de jarige ging douchen, mocht ik de ruimte in waar naderhand de brunch zou plaatsvinden. Vrienden en familie van Hans – onder anderen zijn vrouw, kinderen, zus, broer, moeder en schoonmoeder en nichtje – waren daar al aanwezig. Terwijl ik aanschoof bij het tafeltje waar Leo’s vrouw Marjan en dochter Deveny zaten, kregen we cappucino en een smakelijk gebakje. Daar bleef het niet bij, zoals op de foto’s wel duidelijk wordt. Nadat de jarige Job binnenkwam, werd hij van alle kanten gefeliciteerd en voorzien van cadeautjes. Later kreeg iedereen een A4-tje met een (goedgeschreven) lied dat door het hele gezelschap – voor de gelegenheid verdeeld in vijftig-plussers en vijftig-minners – werd meegezongen. Teneur van het lied was dat Hans nu echt niet meer tot de jongeren behoort en ‘verstoten’ is door de 50 min groep, maar verwelkomd wordt door de ‘wijze’ 50 plussers.

Img_4186_2 Img_4188_2 Rond één uur nam ik afscheid en liep naar de tram die naar station Delft ging. Tja, dat station is een verhaal apart: in navolging van elke zichzelf respecterende Nederlandse stad is het terrein voor het station één grote puinhoop, alsof er een bom is gevallen. Die ochtend zag ik het al – ik ben een paar maanden niet in Delft geweest dus deze aanblik
verraste mij – en begreep naderhand dat er een ondergronds station gaat komen. Zal mij benieuwen hoe het wordt als het af is (rond 2014).

Leo nie? Leonie! En de anderen…

Met de trein ging ik naar Rotterdam, daar stapte ik op de trein naar Utrecht en daar weer op de trein naar Hilversum Sportpark, een traject dat ik jaren achtereen heb gereden, toen ik nog in de Emmastraat werkte. Maar nu moest ik naar de andere kant, naar het hoofdkantoor van Nike dat bij de atletiekbaan van het Hilversumse GAC ligt. Vanuit de trein zag ik meteen waar ik moest zijn, ik zag dat aan de donkergroen-gele finish installatie van sponsor Herbalife.

Img_4189_2 Img_4190 Img_4191_2 Img_4193 Img_4195 Om vier uur precies was ik er, het verwachte aankomsttijdstip van de lopers die de laatste etappe van de BMUT hadden afgelegd. Echter zij waren net binnengekomen: Richard, Martine, Leonie. Zij waren niet de enigen die vandaag 50 km hadden gelopen, ook Ronald, Tiny en Aad waren van de partij. Naderhand vernam ik dat veel webloggers deze afgelopen vijf dagen hun debuut op de 50 kilometer hadden gemaakt. Het gekke is dat ze er allemaal heel ‘normaal’ en niet-getekend uitzagen en geen spoor van stijfheid of ernstige vermoeidheid vertoonden. Vooral Leonie, zij blijft er uitzien alsof ze nog moet beginnen.

Img_4201 Img_4203 Geen stijf- en stramheid dus, maar of zij in staat zouden zijn om de verrichtingen van nevenstaand gezelschap te imiteren? Ik zet daar dikke vraagtekens bij. Dit acrobatische en super-elastische dans-gezelschap was speciaal ingehuurd om de feestelijke slot-middag van de BMUT bij Nike op te luisteren.

Img_4211 Img_4216 Maar het hoogtepunt van de middag, naast het terecht naar voren halen van de belangrijkste mensen van de afgelopen BMUT – Leonie, Martine, Pieter, Ritchy, Richard en Leonie – en de vrijwilligers die elke dag klaar stonden om hand- en spandiensten te leveren – Gert, Ingrid, Petra en de moeder van Leonie – was de bekendmaking van het opgehaalde bedrag. En dat was niet gering: € 11.000,- dat geheel ten goede komt aan de weeskinderen. De enveloppe werd overhandigd aan de vriendin van Leonie, die als vrijwilligster werkt in dat weeshuis in Zuid-Afrika en speciaal voor deze gelegenheid naar Nederland is overgevlogen. Waarmee de actie van Leonie zeer succesvol kan worden genoemd.

Nog geen korte rokjes-dag

Img_4134Het was wat aan de frisse kant vandaag, maar niettemin prima lenteweer. Voorzichtig, bijna aarzelend, komt de natuur op gang. Ik rapporteerde al over de salamanders in mijn vijvertje, maar inmiddels hebben twee paartjes bruine kikkers en een paartje padden zich bij hen gevoegd. Tenminste, dat is wat ik heb gezien, misschien zitten er nog veel meer amfibieën in.

Goed, deze dieren hebben het in ieder geval gezellig zo te zien, met een beetje geluk zien wij straks kikkerdril drijven of van die snoeren paddeneieren tussen de waterplanten.

Img_4066Maar er zijn meer lenteboden. De pauwen bijvoorbeeld, die in de kinderboerderij vlak achter ons kantoorpand domicilie hebben. Niets bijzonders zou je zeggen, pauwen zie je in elke dierentuin en op elke kinderboerderij. Zij zijn zó gewoon dat je vergeet dat zij met stip de mooiste vogels ter wereld zijn. In ieder geval de mooist-gekleurde, hij steekt zelfs de paradijsvogel de loef af. Dat is zeker in dit seizoen zo, de mannetjes zijn nu op hun fraaist met hun lange staartveren die zo nu en dan onder veel geruis als een levensgroot aura omhoog worden gespreid.

Img_4126Img_4131Nee, van zijn schoonheid moet dit varken, een van de buren van de pauwen, het niet hebben, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door zijn slimheid.

Nog meer lenteboden? Je ziet in diverse plantsoenen, stadsparken en bossen sneeuwklokjes, crocussen en narcissen al in volle bloei staan, straks komen daar nog de tulpen, hyacinthen en wat dies meer zij bij. Vooralsnog staan de mooiste tulpen in een vaas, maar daar komt binnenkort verandering in. Zeker in De Keukenhof, waar het nu nog vrij kaal is.

20100324_bmut_dag_1_startMaar het is nog niet warm genoeg voor de meest aansprekende lenteboden: korte rokjes! Daarvoor is het echt nog te fris. Alhoewel, onze stoere ultralopers van de BMUT hebben zich de eerste dag van hun monstertocht gehuld in olijke ‘pink’ miniskirts. Dat zouden ze alleen doen wanneer er extra geld gedoneerd zou worden, dat uiteraard weer ten goede komt aan de weeskinderen. Dus toch nog een paar korte rokjes op dit blog!

Morgen ga ik in Delft lopen en aansluitend naar een verjaardag, en aan het eind van de dag ga ik naar Hilversum. Zoals ik al bijna een kwart eeuw doe, maar ditmaal is het niet voor mijn werk maar om het slotfeest van de BMUT mee te maken.

Vandaag (zaterdag) was een vrij rustige dag, zij het dat ik wel naar onze hoofdstad ben afgereisd.

Img_4137Vanmorgen heb ik in alle vroegte een stukje gelopen, ‘s middags ging ik met Karin naar Amsterdam, naar het Van Gogh Museum waar een expositie van zijn tijdgenoot Gauguin gaande is. Eerst hebben we in de buurt van het museum wat gelunchd, koffie, warm volkorenbrood met geitenkaas en honing en een glas wijn.

Daarna zijn we een modewinkeltje ingegaan waar ik van de vriendelijke verkoopsters cappucino kreeg aangeboden, een reep mars erbij en een krant om te lezen terwijl Karin tussen de rekken snuffelde om te zien of er iets van haar gading bij was. Uiteindelijk niet, maar de koffie was al binnen… Vervolgens naar het museum waar zoals altijd lange rijen stonden maar wij, als museumjaarkaarthouders, via de ‘snelle’ ingang naar binnen konden. De expositie viel ons wat tegen, we hadden meer schilderijen verwacht. Gauguin heeft een zeer omvangrijk oeuvre, vooral zijn grote schilderijencyclus over Haïti is bekend. Het zijn bijzonder kleurrijke schilderijen maar daarvan zie je op deze expositie maar een enkele. Je ziet wel schilderijen van Gauguin maar ook van collega’s met wie hij exposeerde. Op deze expositie staan zijn tekeningen centraal.

GauguinlesmiserablesGauguinpaulduedonneatahiti2408553 Niet dat het slechte tekeningen zijn, integendeel, maar het moet je wel wat doen, of het moet je op een of andere manier ‘triggeren’, beklijven, en dat doet het bij mij niet. Geef mij maar de kleuren van zijn schilderijen. Los daarvan – het is niets meer of minder dan een kwestie van smaak – pakte deze expositie mij aanmerkelijk minder dan de expositie van Kandinsky cs. die momenteel in Gemeentemuseum Den Haag plaatsvindt. Een gevoel dat door Karin werd gedeeld.

Stukje oplopen met de Be More Ultra Tour

Img_4125 Ik vond het leuk om even te proeven van de Be More Ultratour, want veel meer dan proeven was het niet. Vijftien kilometer lopen is weliswaar geen kippeneindje, maar vergeleken met de 50 kilometer die per etappe kan worden afgelegd – en door de meesten gisteravond daadwerkelijk is gelopen en de komende dagen zal worden gelopen – is het niet meer dan een warming-up. Maar, zoals gezegd, het was leuk om mee te maken.

Even terug naar het begin. Enkele maanden geleden las ik op diverse weblogs over de snode plannen van ene Leonie, die in vijf dagen tijd 250 kilometers zou gaan lopen, dus vijf dagen achtereen 50 kilometer. Webloggers werden opgeroepen om – tegen betaling – een stuk met haar mee te lopen. De volledige opbrengst zou ten goede komen aan een zeer goed doel, het bieden van een goede toekomst aan weeskinderen in Afrika.

Img_4076 Img_4079 Martine en Pieter doen nu met Leonie alle dagen ‘de volle mep’ mee. Het sprak mij wel aan om een of meer etappes mee te lopen, maar niet de volledige afstand. Dat red ik niet, zo simpel is dat. Uiteindelijk is het slechts één deel van een etappe geworden. Dat was dus gisteren, donderdag, de tweede etappe. Onze gastheer was Rinus (hiernaast en links op de bovenste foto) die in Heemskerk woont, de prachtige omgeving (het duingebied van Castricum) op zijn duimpje kent en dan ook een fraai maar niet bepaald licht parcours had uitgestippeld.

De reis met het Openbaar Vervoer naar Beverwijk ging voorspoedig, zij het dat de OV-Reiswijzer goed mis zat met de bus die mij naar het sportpark Adrichem zou brengen, en ook met de halte waar ik moest uitstappen. Ik zat helemaal verkeerd en moest met een andere bus vanuit Heemstede terug naar Beverwijk. Die buschauffeur had er ook geen flauw idee van waar dat sportpark zat, hij wist überhaupt niet dat er een sportcomplex was, maar een meisje dat even later binnenkwam wist het gelukkig wel. Gelukkig, anders was ik nu nog aan het zoeken…

Img_4070 Img_4071 Img_4072 Img_4073 Na een wandeling van pakweg tien minuten bereikte ik de plaatselijke atletiekclub, DEM. Ik zat goed, want de mij welbekende webloggers Petra en Martine zag ik bezig met een busje uitladen, en in het clubhuis zelf zag ik nog meer bekende bloggers, maar ook een aantal die ik nog niet kende. We namen het fraaie t-shirt in ontvangst dat we meteen moesten aantrekken. Dat was bepaald geen straf!

Img_4082 Img_4080 Even voor vijven riep Rinus ons op om naar buiten te gaan, waar wij even met z’n allen op de baan moesten poseren voor de groepsfoto. Daarna hield Rinus een praatje, en even later schoot de voorzitter van DEM ons weg met zijn startpistool. Het werd het begin van een tocht die voor de meesten een lange zou worden. Er werd in een rustig tempo gelopen, gemiddeld 10 km per uur, maar dat was precies het goede tempo voor zo’n ultraloop. Wij werden begeleid door een aantal fietsers: Patricia, Gert en Ingrid.

Na een tijdje verlieten we de bebouwde kom en kwamen in een wat bosrijkere omgeving, en naderhand in het bijzonder fraaie, uitgestrekte duingebied van Castricum. Het weer was ronduit heerlijk, zacht en zo goed als windstil. De voorspelde regen bleef uit, al denk ik niet dat het de hele tijd droog is gebleven. We lezen het wel op de site van de BMUT.

Img_4075 Img_4077 Img_4083 Img_4084 Img_4085 Img_4086 Img_4088 Img_4089 Img_4091 Img_4092 Img_4093 Img_4094 Img_4095 Img_4090 Img_4098 Img_4103 Img_4105 Img_4113 Evenals in Uden een paar weken terug, stopte ik soms om een fotootje te maken, maar dat betekende wel steeds flink aanzetten om bij de groep te blijven. Omdat ik toch niet zo’n lang stuk meeliep kon dat in mijn geval geen kwaad. En dat er best fotogenieke stukken waren, dat is hopelijk op bijgaande foto’s te zien en zo niet, dan worden ze wel op eerdergenoemde site geplaatst.

Img_4114 Img_4116 Img_4115_2 Img_4117 Img_4118 Img_4121 Img_4122 Img_4124 Sneller dan verwacht waren we bij het 15 km punt, Daar waren ook een aantal ‘instappers’, onder andere Paula, de ‘Iron Lady’ die morgen naar Wales afreist om een trail-marathon te lopen (respect!), Tiny die vandaag ook 15 km zou meelopen en Running Ronald. Er werd wat gedronken, versnaperingen genuttigd en menige loper die nog verder moest (waaronder Ronald, Martine en Rinus) tuigde zich op met lichtjes. Daar was nog een prijsvraag aan verbonden, wie zichzelf als mooiste ‘lichtboom’ had opgetuigd kon nog iets winnen.

Img_4123 Zelf kon ik met de vrouw van een van de ultralopers mee terugrijden naar station Castricum, alwaar ik niet lang hoefde te wachten op de trein richting o.a. Amsterdam Sloterdijk en van daaruit de trein die via Schiphol naar Den Haag ging. Alleen in Leiden had ik nog een overstap naar station Den Haag CS, dat is voor mij makkelijker in verband met de tramverbinding naar huis. Om half negen was ik thuis, dat viel alleszins mee. Het was een mooie dag!

Latertje op Woensdag

Het was een gezellige ‘plak-avond’ gisteren, woensdag dus. Eerder heb ik gewoon meegetraind, zij het niet helemaal en de tempo’s heb ik grotendeels overgeslagen. Naderhand hoorde ik dat het sowieso een ‘slappe’ training was. Nou ja, helemaal niet erg zo op zijn tijd, de boog kan niet altijd – en hoeft niet altijd – gespannen te zijn. Toch?!

Logo_be_more__website_540_x_100_2Maar waarom ik zo ingehouden heb getraind? Simpel, ik wilde mij een beetje sparen voor de Be More Ultra Tour vanmiddag. Eigenlijk moet ik mij diep schamen om dit in te toetsen, want ik zal wellicht 15 kilometer lopen waar anderen (minstens drie personen) zo’n 50 km (ja, u leest het goed: VIJFTIG kilometers) zullen afleggen. En niet alleen vanavond, maar vier dagen achtereen!! En dat alles voor het goede doel, voor details verwijs ik gemakshalve naar hun site…

Kijkduin2_webGoed, terug naar de training. Er is ongeveer 70 minuten gelopen gisteravond, het weer was ronduit heerlijk, zeg maar gerust zomers (ca. 18 graden). Korte broekenweer, misschien zelfs rokjes-weer al heb ik die tijdens de training niet gezien. We liepen door de duinen en een stuk over het strand. Daar kwam Clubgenoot Carlo naar boven, hij was voor zichzelf aan het trainen. Bij Kijkduin gingen we weer naar boven, de boulevard op, en van daaruit naar en om de Puinduinen. Zo nu en dan werd er wat versneld, twee, drie, vier minuutjes, maar we hebben het niet te gek gemaakt. Ik zeker niet.

Bij de vereniging was het erg gezellig met ons vertrouwde groepje, er is over van alles en nog wat gepraat. Misschien had het met het lenteweer te maken, maar iedereen was in opperbeste stemming en vol energie. We bleven lang plakken ditmaal en gingen pas weg toen de tent ging sluiten, even na het middernachtelijk uur.

Vandaag gaat de reis naar Beverwijk alwaar ik, zoals hiervoor al vermeld, aan ‘een stukkie’ (een deel van een etappe van de) BMUT ga meedoen. Verslag(je) volgt uiteraard!

Lissotriton Vulgaris – het BACHanaal

Salamander_mannetjeAarzelend, maar zeker dient het uit de winterslaap ontwaakte leven zich aan bij ons kleine vijvertje. Nog niet zoveel kikkers en padden ditmaal, maar des te meer salamanders. Het gaat om de Kleine Watersalamander (Lissotriton Vulgaris). Ik heb ze niet geteld, maar steeds als ik in de buurt van het water kom, zie ik er een paar wegschieten. Ook zag ik gisteren enkele halfvolwassen exemplaren, aan beide kanten getooid met kieuwpluimpjes, snel wegzwemmen over de vijverbodem. Nog even, en dan zie je de mannetjes, in dit seizoen getooid met een rugkam, mooie zwarte stippen op het lijf, een roodoranje buik en bovenal een breed uitwaaierende staart met een blauwe onderkant, op versierderspad. Soms met meerdere tegelijk stellen zij zich voor de veel eenvoudiger ‘geklede’ vrouwtjes op en voeren een fraaie dans op.

Salamander_vrouwtjeDeze water-John Travoltaatjes zijn overigens niet agressief tegenover hun seksegenoten, maar zoals dat overal in de natuur gaat (nietwaar?) beslist het vrouwtje van welk mannetje zij de spermatofoor opneemt via haar cloaca, waarna zij tussen de 60 en 300 eieren afzet tussen de waterplanten. Daar komen na verloop van tijd de larven uit die zich in kortere of langere tijd – onder meer afhankelijk van de watertemperatuur – ontwikkelen tot mini-salamandertjes met uitwendige kieuwen. Ook deze verdwijnen van lieverlee, uitzonderingen daargelaten. Later in de zomer verlaten de meeste salamanders het water om een landleven te beginnen, meestal verscholen onder stenen, planken en gebladerte.

Maar zover is het nog niet, de bruiloft gaat waarschijnlijk zo medio, eind april plaatsvinden.

Wat ook helemaal bij dit seizoen past, maar toch weer totaal anders dan het hierbovenomschreven water-BACHanaal: BACH zelf. Uiteraard vanwege de Matthaus Passion, zijn magnus opum waarvan ik een aantal jaren achtereen diverse uitvoeringen mocht meemaken. En steeds vond ik het een belevenis, ondanks de houten kont die je onvermijdelijk opliep vanwege het uren achtereen doorzitten op houten kerkbankjes of dito stoeltjes.

Toevallig was er vanavond een heel item aan Bach gewijd in DWDD, waarbij totaal uiteenlopende types – waaronder de ‘wild-artistieke’ en licht-chaotische Peter Faber, de ‘linkse en dus(?!) ‘ongelovige’ politica Mei Li Vos en de keurig-klassiek geklede, gesoigneerde Bram Moszkowicz – van hun liefde voor de muziek van Johan Sebastian getuigden. En het bleef niet bij de Matthaus, maar ook over de Johannes Passion, de Brandenburger Concerten, pianist Glenn Gould, meester-cellist Pablo Casals enzovoorts.

Kozena_2 Onderstaand nummer, Erbarme Dich, wordt als een van Bachs mooiste ‘songs’ (zouden we tegenwoordig zeggen) beschouwd. Er zijn veel versies van in omloop op Youtube, en ofschoon dit een nogal vaag en statisch filmpje is, vind ik het muzikaal gezien een van de mooiste versies: beheerst, ingehouden, zuiver. De sopraan heet Magdalena Kozena. Ja, heren, ik zie u al denken: niet alleen haar stem is mooi… Ik verbaasde mij er bij het ‘googlen’ over op een dame te stuiten die er meer uitziet als een zangeres van popliedjes dan als de klassiek geschoolde diva die zij is. Luister en huiver!

Lopen doen we ook nog

Leuk, al die festiviteiten, maar is er de afgelopen dagen nog gelopen? Niet dat het interessant is voor de lezer, maar logboek-technisch moet ik het wel even aantekenen.

Kortom: afgelopen vrijdag, laat in de middag, is er een half uurtje gelopen. De eerste kilometer werd meteen in een voor mijn doen pittig tempo afgelegd, in 4 minuten en 17 seconden. Het was meer een experimentje, om te kijken hoe snel het nog kon. Dat viel dus niet tegen, maar ik had dat tempo geen twee kilometer kunnen volhouden. Het laatste stuk, vanaf Meer en Bosch naar huis, heb ik weer in een aardig tempo gelopen. Dat was de vrijdag. En op zaterdagochtend, voordat ik visite kreeg, heb ik weer een half uurtje gelopen, een stukje de duinen in, maar ditmaal rustig. Over de nacht van zaterdag op zondag heb ik het al gehad, er is toen constant gedanst. De rest van de zondag is in alle rust verlopen. Overdag een beetje in de voortuin in de zon gezeten en zelfs nog een kwartiertje geslapen, wat in de tuin gewerkt, uitgerust van de drukke zaterdag.

Sint_joris‘s Avonds zijn we met vrouw, dochter en vriend en schoonmoeder uit eten gegaan, dat werd bij Sint Joris en de Draeck. Het was een voorstel van mij om daar te gaan eten omdat het redactie-etentje een maand eerder mij goed was bevallen. Goede keuken, vriendelijke bediening, gezellige sfeer. Ook nu weer bleek het een doorslaand succes, het eten was lekker, er waren geen klachten.

Maandag is er op kantoor getracteerd. Zondag had ik nog twee appeltaarten en twee browniecakes gebakken en deze zijn over de man- en vrouwschappen verdeeld. Alles is opgegaan, want het was opvallend druk vandaag op het Commissariaat.

Maandagavond was de eerste serieuze training sinds woensdag. Met Groep 5 uiteraard, ditmaal slechts 10 mensen. Het werd een duurloopje van pakweg zeventig minuten met daarbinnen vier pyramides volgens het schema 0,5-1-1,5-1-0,5 minuten, steeds met 30 seconden tussenpauze en 5 minuten pauze tussen de series in. Dat was best lekker pittig, temeer omdat een deel van de series in de duinen helling-op werden afgelegd. Maar het ging best redelijk, ik kon aanvankelijk goed meekomen maar bij de vierde serie hadden mijn benen er geen zin meer in. Toen we via de Laan van Meerdervoort terugliepen naar de baan, ben ik op eigen gelegenheid huiswaarts gelopen, want daar was ik vlakbij.

Of er woensdag getraind gaat worden weet ik niet. Misschien een stukje met de groep, of anders voor mijzelf een uurtje. Reden is dat ik donderdag meedoe met een etappe van de Be More Ultra Tour. Dat zal weliswaar niet erg hard gaan, maar het wordt toch een lange tocht. Dat wordt het zeker voor de organisatoren Leonie, Martine en Pieter, die elke dag 50 kilometer gaan hardlopen, vier dagen achter elkaar. Daar zal mijn 15 kilometer, hooguit 20 kilometer, schril tegen afsteken…