Koninginnedag met X-factor

Img_4854_2 JaapDat onze tv op dagen dat dit programma wordt uitgezonden bijna de hele avond op The X-factor afgestemd staat, ligt niet aan mij. Ik heb eigenlijk geen geduld voor dit soort programma’s, ze duren mij te lang en RTL4, het is niet mijn zender, mij te commercieel.

Maar goed,  het programma staat op en ik moet erkennen dat er via dat programma geweldige talenten komen bovendrijven. Vanavond ook weer, gewone jongens en meiden die zich, zodra zij hun strot openzetten, ontpoppen tot zangers en zangeressen van internationale allure. Niet alleen technisch goede stemmen, maar de allerbesten van deze besten weten je ook nog diep te raken met hun zang. Zoals die Jaap, hij zong een lied van Marco Borsato op zo’n geweldige manier dat je denkt: Marco kan wel inpakken nu. Zó goed dus. Maar Kelvin en Sumera waren ook zeer overtuigend, het kan nog spannend worden.

Img_4840Img_4841Img_4842Img_4845Img_4846Img_4849 Img_4843_2Dit even "off the record". Vandaag was een heel rustig dagje. Img_4847_2Img_4850 Gelopen is er niet, de knie is toch aanmerkelijk geschaafder dan ik dacht en ik wil de wond even de gelegenheid geven wat te herstellen, in ieder geval moet zich er een korst op gaan vormen. Wel zijn we ‘s middags naar de Vrijmarkt op de Frederik Hendriklaan gefietst. Het weer was toen beter dan ‘s ochtends toen het flink regende. Alhoewel, in Den Haag niet zo erg als in Wemeldinge waar de Koningin en haar gevolg door een natgeregende burgemeester welkom werden geheten.

Img_4852Img_4851_2Img_4853Img_4839Hierbij enkele impressies van de Vrijmarkt en een uitbundig bloesemend straat- en tuinbeeld. 

Morgen weer een gewone zaterdag die heel bijzonder lijkt te gaan worden. Niet alleen omdat het de dag van de arbeid is…

Kleurrijk dagje, geen oranje nacht…

Img_4822Dit jaar ben ik niet naar Koninginnenach geweest. Ik zag dat niet zitten, spitsroeden lopen tussen een menigte overwegend halfdronken tieners en twens (ongetwijfeld tenenkrommend ouderwetse aanduidingen), zeker niet in mijn eentje. Andere jaren ging ik nog wel eens kijken naar een of andere band, maar ook daar had ik de puf niet voor. Vandaag wel misschien even naar een vrijmarkt, als de regen niet met bakken uit de hemel komt tenminste.

Img_4820Img_4821Gisteren was trouwens nog een onverwacht mooie dag. Er was wel wat sluierbewolking, maar de zon had er geen enkele moeite mee om daar op overtuigende wijze doorheen te stralen. Het werd zelfs nog een warme dag. Ik zou deze donderdag met Karin naar Pulchri gaan, gewoon om wat nieuwe kunstwerken te bekijken, maar het weer lokte ons eerst naar het strand. Bij strandpaviljoen Beach Club Friends hebben we een paar uur gezeten, terwijl we van een copieuze lunch genoten. Een erg goede lunch mag ik wel zeggen, ik had zelf een mega-grote ceasarsalade met gerookte kip, bacon, ansjovis, ei, pijnboompitjes en erg veel groente, sla en tomaten. En opgediend met een mand vers – en veel – stokbrood met kruidenboter. En dat voor een voor strandtent-begrippen zeer vriendelijke prijs, negen euro. Uiteraard een fris wit wijntje erbij, het leven kan goed zijn.

Img_4824Img_4825Img_4832Na zo even te hebben gezeten, stapten we weer op de fiets en peddelden naar de Scheveningseweg, naar Park Sorghvliedt. Even kijken of de boshyacinthen al uit waren. En dat waren ze, nog niet volledig maar het leverde wel een paar mooie plaatjes op. Na een korte wandeling gingen we andermaal op de fiets. Bij het Vredespaleis kochten we een ijsje en gingen als heuse toeristen – in eigen stad – op een bankje zitten om het te verorberen.

Img_4834Img_4835Toch nog even naar Pulchri, het mekka van hedendaagse regionale topkunstenaars. Je komt niet zomaar in Pulchri te hangen (of te staan), het werk moet van hoge artistieke en technische kwaliteit zijn, dat wordt beoordeeld door een ballotagecommissie.
En kwaliteit heeft een en ander absoluut, alleen vind ik een aantal werken nogal – letterlijk – ‘gekunsteld’ overkomen, het is een beetje l’Art pour l’art’, erg professioneel en vaak inventief, dat wel, maar ik voel niet steeds een innerlijke gedrevenheid, een ‘noodzaak’. Ik haast mij te stellen dat ik dat gevoel lang niet bij alles heb, er zit – nogmaals – mooi werk tussen. En ook grappige kunst, met humor, zoals bijgaande ‘stoel-dame’.

Img_4838Wel heel bijzonder was deze opstelling, een ambitieus afstudeerproject van de KABK. De kunstenares – een bescheiden jonge vrouw die er absoluut niet uitzag als een kunstenares – was zelf aanwezig ‘in’ haar kunstwerk, een kaleidoscopisch bouwwerk waarin binnenhuisarchitectuur, schilderkunst en fotografie samengaan. Ze nodigde ons uit om gewoon op een stoel aan een tafel, deel uitmakend van de opstelling, te gaan zitten. Vanuit mijzelf zou ik niet zo snel zoiets doen, zodra je weet dat iets ‘kunst’ is heeft het meteen iets sacraals…

Ook kon je nog aan een laptop, net zo mooi en bont gekleurd als de fotocollages in de opstelling, zelf een opstelling maken. Deze zou vervolgens worden toegestuurd maar ik heb vooralsnog niets ontvangen.

Morgen gaan we met een grote groep Haag-vrienden – onder andere – naar een heel ander soort museum, maar daarover morgenavond meer…

Vallen en opstaan

Houtduif200Na een lange werkdag zou het goed trainen zijn. Maar eerst nog even, al fietsend op weg naar huis, in de stad een cadeautje gekocht voor iemand. Thuisgekomen zag ik dat de keukendeur die toegang verschaft tot de tuin open stond. Nauwelijks was ik in de huiskamer, of er klonk een enorm kabaal, donderend geraas en hard gebonk tegen de ruiten. Het bleek een houtduif te zijn die naar binnen was gevlogen en nu in paniek naar buiten wilde via de ruiten van de tuindeur. Maar dat schoot niet op, die deuren waren dicht. Terwijl de duif als een dolle tekeer ging en steeds opnieuw tegen de ruit opvloog, opende ik de deur om het dier uit zijn benarde positie te bevrijden. Hij vloog meteen weg, niet eens ‘groggy’ wat ik op zijn minst verwacht had. Even later zag ik aan de kamer dat de duif al langere tijd binnen moet zijn geweest, overal lag duivenpoep en kleine veertjes. Terwijl ik de boel schoonmaakte, lag Sammie, onze hond, nog steeds te slapen op de bank, het pandemonium was totaal aan hem voorbijgegaan.

Op naar de club. Fiets gestald en snel omgekleed. Ditmaal gingen we gedeeltelijk via de duinen naar Kijkduin, waarna we rond Ockenburg het programma zouden afwerken: 6 x 1000 meter. Echter bij het inlopen ging het al niet goed: ik liep weer achteraan en benen en knieén wilden niet, ik vind het altijd erg moeilijk om dan precies te beschrijven wat je voelt. Het is vooral dat je snel buiten adem bent terwijl het echte lopen nog moet beginnen. Dat de balans er een beetje uit was bleek even later, toen ik opeens languit lang. Ik krabbelde snel op, mijn linkerknie was flink geschaafd en de onderkant van mijn handpalmen in lichtere mate. Toch maar meegelopen. Eenmaal bij Kijkduin, spoelde ik onder de druk door andere lopersgroepen bezochte pomp het vuil van de knie, zo goed als dat ging, en liep naar mijn groep die inmiddels bij de Ockenburgselaan stond voor het eerste duizendje. Kort en goed, ik heb er twee meegedaan en beide keren ging het niet lekker. Dat had minder met mijn val te maken dan met het algehele gevoel in mijn benen, dus liep en wandelde ik terug naar de club, op het laatst vergezeld door een clubgenoot die lange tijd uit de roulatie is geweest wegens gezondheidsproblemen. Het ging bij mij uitermate moeizaam, ik had duidelijk mijn avond niet.

Eenmaal terug gedouched, de schaafwond gedesinfecteerd met Sterilon en een gaasje erop met pleisters vastgemaakt. Ziezo, nu kan ik er weer even tegen. De rest van de avond was trouwens erg gezellig, onder genot van bier, wijn en een lekkere quiche – Henriëtte en Karin hadden er elk twee gemaakt, vier verschillende –  en goede gesprekken (maar ook een hoop slap geklets, vooral van mijn kant) is het toch nog een latertje geworden.

Vandaar dat ik geen puf meer had om gisteravond laat nog een blogje te schrijven. Vandaag is de eerste van vier vrije dagen, waarin wel het een en ander op het programma staat. Maar vandaag hou ik wel een rustdagje, wat lopen betreft dan.

Op weg naar de 12 uurs…

M1czmjra1nwuVanavond, na thuiskomst, heb ik mij onmiddellijk omgekleed en ben een stuk gaan lopen. Het ging weer richting duinen en een stuk over het strand tot aan Kijkduin, en over hetzelfde strand weer terug. Wat is het strand bij Kijkduin breed geworden zeg, na de ophoogwerkzaamheden van het afgelopen half jaar (zie foto hiernaast uit Nu.nieuws). De komende maanden zal daar voldoende plek zijn om te zonnebaden. Om te lopen is het zand prima, er is een groot stuk vrij hard zand.

Na ca. 55 minuten was ik weer thuis. Gedouched, DWDD gezien en achter de PC om mails te beantwoorden. En wat weblogs te bezoeken, de laatste tijd kost het mij door een combinatie van tijdgebrek en een trage PC moeite om alles bij te houden.

Over webloggers gesproken. Ook al zal de komende 12-uurs estafette, uitgaande van de reacties tot nu toe, een minder grote invasie van webloggers kennen als vorig jaar, minstens één team lijkt wel te gaan lukken. Positief hebben gereageerd: Tiny, Jacqueline, Gert, Fred en ….. Vier personen dus, nog twee erbij en er is een team!

Kortom: wie belangstelling heeft om dat team te completeren, meldt je dan aan!

Toch nog gelopen…

Even om te beginnen: de foto’s bij dit blogje slaan totaal niet op de inhoud, maar ik had niet zo gauw een plaatje bij het verhaaltje, maar wel nog meer dan genoeg plaatjes van de Keukenhof afgelopen week. Dus dump ik ze hier maar (klik gerust, dan komen ze beter tot hun recht). Ach, wat maakt het uit, bloemen horen bij het voorjaar en daar gaat dit blogje ook over. Ten dele dan.

Op de derde vrije dag (zondag) van vorige week is er toch nog hardgelopen: een duurloop van anderhalf uur, van huis via de Zonnebloemstraat en de Fuutlaan de duinen in, een stuk naar links en vervolgens via het strand tot voorbij Kijkduin. Het was prachtig weer, er viel werkelijk niets te mopperen. Zon, zon en zon. Wat het weer betreft had ik niets te klagen, evenals mijn overige 16,5 miljoen landgenoten. Hmm, staat er wel een beetje aanmatigend, alsof ik voor alle Nederlanders kan spreken…

Img_4729Img_4675Img_4678Img_4698Img_4713Img_4715Img_4716Img_4717Img_4721Img_4719Img_4699Img_4710Img_4720Img_4723Img_4728Onderweg, op het strand, liep ik Zier (van de befaamde hardloopwinkel aan de Laan van Meerdervoort) en zijn vriendin tegemoet. Zier hield mij aan en vroeg of ik wist in welke zeeuwse plaats de Koningin dit jaar haar verjaardag viert. Tot mijn schande moest ik hem het antwoord schuldig blijven. Wel kon ik zijn vraag waar Zeeland vanaf dat punt gezien lag beantwoorden, evenal de namen van enkele zeeuwse steden.

Waar slaat dit nu allemaal op? zul je vragen. Nou ja, beetje melig gedoe allemaal. Uiteraard heb ik het thuis opgezocht en nu weet ik het: onze vorstin bezoekt op Koninginnedag Wemeldinge (nabij Kapelle) en Middelburg. Het is maar dat u het ook weet. U wist het al, waarschijnlijk. Maar hoe dan ook: bij Parker Beachclub ging ik het strand af naar boven en via de duinen liep ik terug naar Kijkduin. Even door de overdekte winkelgalerij en aan het eind van de boulevard ging ik andermaal het strand op.

Img_4741Img_4709Img_4711Ik liep tot aan strandtent De Kwartel. De laatste tweehonderd meter tot aan deze strandtent werd ik achterhaald door Ilse, ze was evenals ik bezig met een duurloopje. Maar in tegenstelling tot mijn persoontje (ik had er op dat moment al 75 minuten op zitten) was ze juist begonnen met lopen."Tot morgen!" was het laatste dat ik tegen haar zei. Een belofte die ik niet heb kunnen waarmaken, want ik moest vandaag een werkstuk van mijn dochter redigeren en dat kost tijd.

Eens kijken of het er morgen (dinsdag) van komt, van hardlopen bedoel ik…

Veel, maar weinig gelopen

De afgelopen dagen is er nauwelijks hardgelopen, vandaag ga ik maar eens een rondje doen. Reden is dat mijn lijf niet echt soepel aanvoelt, onder andere is er een neiging tot lage rugpijn. Wat niet wil zeggen dat er niets aan lichaamsbeweging is gedaan, integendeel: er is flink gefietst en gewandeld, en zelfs nog even gedanst al mag dat laatste geen naam hebben.

Img_4772Img_4773Img_4767Dat laatste was op het huwelijksfeest van Ellen en Monique, die al lang samenwonen en hun liefde een paar dagen terug officieel bevestigden. Met name Ellen ken ik al heel wat jaren en is een goede vriendin geworden. Vrijdagmiddag vond de officiële huwelijksinzegening plaats op het strand, door een ambtenaar van de burgerlijke stand. Een bijzondere locatie, dat wel. ‘s Avonds was het feest in een strandtent, Paviljoen Zuid. Het was heel druk, ik schat minstens 100 mensen, waaronder zowaar enkele mensen van Haag Atletiek waaronder Tjitte en Ben. Wegens werkzaamheden had ik mijn fiets bij de strandopgang een paar honderd meter terug gestald, zodat er naar en naderhand terug van Paviljoen Zuid een stuk over het strand moest worden gelopen.

Img_4775Img_4777Img_4779_2De volgende dag, zaterdag dus, is er weer ‘gedoornvogeld’. Ditmaal ging de reis naar Doorwerth, in de buurt van Arnhem. Hugo en ik hadden daar al eerder gewandeld, in januari was dat, en toen opperde ik dat die wandeling een herhaling verdiende in het voorjaar, als de natuur wat meer ging groenen en bloeien.
Alzo geschiedde. Eerst met Walter in de trein naar Utrecht (in de trein zat zowaar ook mijn schoonzus die op weg was naar huis in Drenthe), daar overstappen op de trein die ook in Driebergen Zeist stopte. Daar hadden we afgesproken met Hugo en de anderen, met de auto gingen wij naar Kasteel Doorwerth, uitgangspunt van de wandeling. 37 (!) jaar heeft de restauratie van dit kasteel geduurd, maar het resultaat mag er zijn.

Robiniadoorwerth3Op de binnenplaats staat trouwens, gestut door een hek en kabels, de oudste acacia van Nederland, misschien zelfs van Europa. De officiële naam is Robinia pseudoacacia. Deze boomsoort wordt vaak Acacia genoemd, Valse Acacia wordt ook gebruikt,als onderscheid met de soorten van het echte geslacht Acacia. De naamRobinia zou ter onderscheiding handiger zijn maar wordt weinig gebruikt. Beidegeslachten zijn wel verwant en behoren tot de vlinderbloemenfamilie. Acacia komt trouwens van het Griekse woord akakia en betekent’gestekelde boom’.

Img_4781Img_4782Img_4786Img_4787_2Ik zal niet al te veel uitwijden over de wandeling, die eigenlijk hetzelfde was als de vorige keer, maar in mijn beleving vele malen langer duurde. Dat had ook te maken met mijn voeten, ik had mijn wandelschoenen aan – prima kwaliteit, van die Iowa’s – maar naarmate de wandeling vorderde gingen die toch drukken op mijn eksterogen en dat loopt dan niet meer ècht lekker. Bij de tussenstop bij Hotel Bilderberg gaven wij Hugo het cadeautje dat hij nog voor zijn 70ste verjaardag te goed had van ons – een fotoboek dat ik met HEMA-software had samengesteld (Walter en ik hadden nog vrij veel foto’s van vroegere wandelingen) – en er, zeker met speciaal glanspapier, erg fraai uitzag. Hij was er duidelijk mee verguld.

Img_4807_3Img_4803_2Na de koffie met gebak op het terras van dat hotel, vervolgden wij onze weg. Echter na nog zeven kilometer gelopen te hebben nam ik afscheid van het gezelschap. Inmiddels waren we op de grote weg beland waar ook een bushalte stond. Omdat mijn vrouw en ik juist op die dag 31 jaar getrouwd zijn (hoe houdt ze het uit hè? ;-)) wilde ik niet te laat thuis zijn. De cultuurbarbaar is toch al zo vaak de hort op…

Img_4788Img_4792Img_4791_2Img_4797Img_4798Img_4809Img_4811Img_4812Img_4810_2 Img_4815_2Img_4813Hoe de wandeling overigens was? Zie de plaatjes.

Die laatste drie plaatjes vormen in dit geheel misschien een dissonant omdat het niet veel met de natuur heeft te maken, maar des te meer met architectuur. Een kleurig geheel! Zo ziet het station Arnhem, waar ik later op de trein richting Utrecht stapte – overigens na schier eindeloos zoeken en met veel trappen klimmen en afdalen – er uit op dit moment. Dit nadat het jarenlang een bouwput is geweest, zoals bij zoveel stations op dit moment. Ik vind het er wel leuk uitzien eerlijk gezegd, een levendig geheel.

Naar de Keukenhof

Wat een prachtige vrijdag was het. Zon, zon en nog eens zon. Door grote drukte – werk, clubblad, enzovoorts – had ik deze week mijn vrije donderdag omgewisseld voor de vrijdag, en dat bleek een gouden keuze. Later in de ochtend fietste ik naar het station, waar ik nog haast moest maken om de bus naar Lisse te halen. Lisse? Jawel, de Cultuurbarbaar ging weer eens naar De Keukenhof. Ik had afgesproken met Corrie, oud-collega en vriendin (we kennen elkaar al vanaf mijn 21ste en haar 15de) met wie ik gemiddeld één, soms twee keer per jaar op stap ga. Zij moest uit Dordrecht komen en was met de auto, ik was met Connexxion. De bus vertrok van het busplatform boven het centraal station en ging via Sassenheim en Lisse naar de Keukenhof. De hele rit duurde 50 minuten.

Img_4660Img_4663Img_4665Img_4669Img_4670Img_4672Img_4677Img_4678Img_4679Img_4689Corrie had mij al gebeld toen ik in de bus zat, ter hoogte van Sassenheim. Ze zei dat ze aan de zijkant van De Keukenhof moest parkeren, ze zou ook een kaartje bij de zij-ingang kopen en vervolgens naar de hoofdingang komen. Ik kocht mijn kaartje bij de hoofdingang en wachtte binnen op het terrein van de Keukenhof, vlak voor de loopbrug bij de ingang. Het duurde nog even voordat Corrie er was, ze dacht dat de hoofdingang ergens anders was. We gingen eerst aan de cappucino en schoven aan bij een groep mannen waarvan de grootste zei dat ze uit Israël kwamen. We hadden de indruk dat hijzelf, die voortdurend grappen maakte, joods was en zijn vrienden palestijns/arabisch, aan hun uiterlijk te oordelen. Ondanks de gespannen verhoudingen in de regio zijn vriendschappen kennelijk toch mogelijk, en dat is maar goed ook.

Img_4692Img_4693Img_4696Img_4698Img_4699Img_4705_2Vervolgens zijn wij De Keukenhof gaan bezichtigen. En omdat plaatjes meer zeggen dan duizend woorden, hou ik hier op met schrijven. Dat wil zeggen, ik hou op met het beschrijven van De Keukenhof.

Img_4719Img_4722Img_4727Img_4712Om drie uur ging ik weer met de bus terug. Ditmaal pakte ik de snelbus richting Leiden, van daaruit de trein naar Den Haag CS. Nu fietste ik naar het centrum en stalde de fiets bij de Bisieklette op de Varkensmarkt. Daar moest ik toch zijn, mijn buurman Jan zou er vanwege zijn verjaardag een borrel geven. Eerst nog even naar de boekhandel om een boek met als onderwerp ‘het houden van kippen’ te kopen. Jan is – of was – namelijk van plan om kippen te gaan houden, eerst zouden we dat samen doen maar mijn vrouw ziet dat niet zo zitten. Het zal mij benieuwen of het er van komt, Jan krijgt binnenkort ook een hond, een Friese Stabij en dat zijn echte jachthonden. Of dat nu mooi combineert met kippen, valt te betwijfelen.

Img_4760Terug naar de Boterwaag. Jan zat al aan de bar en kwam mij tegemoet. Een biertje, naderhand nog een, we gingen buiten zitten. Even later kwamen twee vrienden van Jan, en zijn vrouw en twee dochters. Gezellig, alle jofele ‘rock and roll’ achtige Haagse jongens en meiden verzamelen zich hier voor de Boterwaag aan de ene en De Zwarte Ruiter aan de andere kant. Een jong stel aan ons tafeltje mengde zich in de discussie over kippen houden in een stadstuin, zij zagen het helemaal zitten.

Lang ben ik niet gebleven, want er moesten nog boodschappen worden gedaan, gekookt en de hond uitgelaten. En vanavond ga ik nog naar een heel bijzonder feest, namelijk het huwelijksfeest van Ellen en Monique. Deze happening, op de uitnodiging aangekondigd als ´Liefdesfeest´, vindt plaats op het strand. Later meer hierover!