…of de gladiolen!

Deze weken staan in het teken van diverse mediaspektakels: de politiek, eerst de verkiezingen en dan nu de formatiebesprekingen, en uiteraard het voetbal dat bijna iedereen in zijn ban houdt. Mij minder moet ik zeggen, waarschijnlijk komt mijn relatieve desinteresse voort uit het feit dat ik domweg niet kàn voetballen. En oranje staat mij ook niet zo denk ik. Hoe dan ook: volgende week maandag moet ik er aan geloven, tussen de middag gaan we met z’n allen de wedstrijd volgen in de vergaderzaal, met een groot scherm.

Maries_laatste_rustplaats_006 Hoe dan ook, het zijn beide evenementen die iedereen min of meer bezig houden. Maar in ieders eigen kleine kring gebeuren ook dingen die de krant niet halen, laat staan de televisie. Zo heb ik gisteren de kat van een vriendin helpen begraven nadat wij het diertje eerst hebben laten inslapen bij de zeer betrokken dierenarts. Zij (de kat wel te verstaan) is 18 jaar geworden, een respectabele leeftijd. De laatste maanden ging zij steeds meer achteruit: ze was zo goed als blind, vermagerde sterk en liet op het laatst alles lopen. De dierenarts vermoedde ernstige en niet meer te genezen nierproblemen. Het inslapen ging op een heel rustige manier: eerst werd een klein stukje van haar voorpootje geschoren. Daarna kreeg ze een klein prikje waardoor zij in slaap viel, waarna een tweede dodelijke injectie binnen vijf minuten zijn werk deed en het diertje rustig en voorgoed insliep.

Zo ging het ook met onze hond twee jaar geleden. Zijn broer leeft nog steeds en hoopt in september 14 jaar te worden, voor een Cavalier King Charles Spaniel een respectabele leeftijd. Maar eens komt aan zijn leven ook een eind. Aan het onze ook, aan ieders aardse leven. "Over 100 jaar zijn wij allemaal dood, jij ook, ik ook" is een van de vrolijke meezingers van Hessel in zijn Café De Groene Weide, een cover van een nummer van Klein Orkest (met Harry Jekkers). En zo is het maar net.

Het leven gaat gewoon door, het is een cliché van jewelste en dus al te waar. Eerder gistermorgen heb ik de gemiste woensdagavondtraining ingehaald door een klein uurtje te lopen. Morgenochtend weer. En eigenlijk zou ik zondag in Delft willen meedoen aan de Kopjesloop maar wederom krijg ik logees dus dat zal niet lukken vrees ik.

Morgen wel weer wat feestelijke gebeurtenissen, Vlaggetjesdag en The Hague Jazz, waar het concert van Toots Thielemans afgelopen woensdag een voorproefje van was. Wat mij weer deed denken aan een persiflage op Willem Duys door André van Duin. Ik heb het nota bene nog teruggevonden ook, op YouTube. Waar dat al niet goed voor is, YouTube vormt waarlijk een historisch archief.

Advertisements