Warme donderdag

Westbroekpark_1 Het was een lange warme dag die voor mij om vijf uur 's ochtends begon. Op dat moment stond ik, amper uit mijn bed gerold, buiten om mijn duurloopje te beginnen. Aanvankelijk ging het erg moeizaam en langzaam, dat kwam door mijn rug die opspeelde en benen die ik – vooral rond knieën en onderbeen – nog voelde van de 6-uurs estafette. Dan maar héél rustig joggen. Na verloop van tijd ging het wel ietsje beter, maar echt soepel ging ik de 100 minuten die ik uiteindelijk liep geen moment. 

Het parcours was als volgt: Laan van Meerdervoort, dan linksaf de Fahrenheitstraat in en via de plantsoenen langs de Segbroeklaan naar de Houtrustweg. Dan over de Frederik Hendriklaan, meteen even kijken in de etalages van Modehuis Slot en schoenenzaak Albert Nolten of er nog iets interessants lag of stond in de uitverkoop. Maar niet te lang natuurlijk, er moest doorgelopen worden. Uiteindelijk stak ik de Scheveningseweg over en ging over de Kanaalweg naar de brug. Langs het water van de Haringkade, waar flarden witgrijze nevel een fraai contrast vormden met de opgaande zon, liep ik richting ingang van het Westbroekpark, waar Troelstra al jaren de wacht houdt. Daar liep ik dauwtrappend over het vochtige grasveld, langs de ganzen en zilvermeeuwen, en daarna weer terug en via de Waterpartij terug naar Statenkwartier. Het laatste stuk ging weer langs de Segbroeklaan, deels door het plantsoen dat sinds een aantal jaren natuurlijk is begroeid.

Het was bijna zeven uur, nog steeds erg vroeg dus, toen ik thuiskwam. Wel even rustig nu, want mijn neef logeert een paar dagen bij ons. Maar na een uur weer in de benen, ik hèb wat afgefietst en gewandeld vandaag. Eerst boodschappen doen, uiteraard de onvermijdelijke croissantjes en later de ingrediënten voor de Salade Nicoise die avond. En dan toch nog even naar het strand, want het was nog maar de vraag of ik daar 's middags toe zou komen. Ik kon maar een uurtje blijven want ik had een lunchafspraak met oud-collega Evita, om weer eens bij te praten. Prompt belde zij mij op het moment dat ik het strand verliet, om te vragen hoe laat we precies hadden afgesproken. Half een, ik was onderweg. 

Post11pk5 Juist op dat moment schoot een prachtig groengekleurde duinhagedis voor mijn voeten weg en bleef even op de traptrede zitten, mij schuins observerend met zijn pientere oogjes, waarna hij ijlings zijn weg vervolgde. Jammer dat ik op dat moment geen camera bij de hand had, ik vond het een zeer mooi exemplaar. Heel bijzonder ook omdat ik tot nu toe nooit duinhagedissen in dit gebied had gezien, wel richting Meijendel maar dat is ook alweer tientallen jaren geleden. Ik heb ze nog gevangen, zowel mannetjes als vrouwtjes, en in een terrarium gehouden. Daar hebben ze met elkaar gepaard en eieren gelegd. In het najaar liet ik ze weer los op dezelfde plek. Nu zou je ze niet meer mogen vangen, sterker nog, dat is ten strengste verboden. En terecht.


Met Evita heb ik op het terras van bodega De Posthoorn gelunchd. Althans, dat waren wij van plan, maar omdat er problemen in de keuken waren zouden we té lang moeten wachten dus hebben we bij een viskraam verderop een broodje makreel en een garnalenkroket genuttigd, we aten die op aan een bankje. Daarna zijn we langs de beeldenexpositie aan de Lange Voorhout gelopen, die ieder jaar weer anders is. Dit jaar zijn het de robuuste werken van de Spaanse kunstenaar Manola Valdès.

Tuvala en warme donderdag 003 Tuvala en warme donderdag 009Tuvala en warme donderdag 007
Na deze date op collegiaal niveau, ben ik naar Leiden gegaan. In de Treinwinkel lag een treinticket dat ik online had besteld voor mij klaar. Tenminste, dat werd mij verzekerd door iemand van het hoofdkantoor in Amsterdam, het zou meteen naar de Breestraat 57 worden toegestuurd. Na ruim een half uur te hebben gewacht, bleken de reisbescheiden nog niet binnen. Balen, ik had nog zo gevraagd of het zinvol was even van te voren te bellen om te vragen of de stukken al waren aangekomen. Maar nee, dat was allemaal niet nodig, de stukken zouden absoluut op tijd in Leiden zijn. Had ik dat nu maar wel gedaan, dat had mij een hoop gedoe en gereis gescheeld. In Leiden was het overigens bloedjeheet, veel warmer dan aan de kust waar een verfrissend briesje stond. Helemaal voor niets was mijn reis naar Leiden toch niet geweest, in een van de vele winkels aan de Haarlemmerstraat kocht ik een goed stel blauwgrijsgekleurde suede schoenen (clarks) in de uitverkoop.

Eenmaal thuis was het te laat om alsnog (weer) naar het strand te gaan, er moest gekookt worden. Nou ja, gekookt, ik maakte Salade Nicoise, zoveel kookkunst komt daar niet bij kijken. Maar het was wel smakelijk. En 's avonds, tijdens het voetballen, kwam onze Belgische vriend de ijscoman langs. Dus voor de hele familie ijs besteld. Voor mij was dat de tweede keer vandaag, want in Leiden had ik bij een Australian winkel zo'n lekker oubliehorentje gevuld met chocochips-ijs gekocht…

Advertisements