12 uurs estafette 2010 geslaagd festijn!!


Man man, wat was het weer een geweldig evenement, die 12-uurs estafette. Akkoord, buiten wat familieleden en kennissen van lopers was er weinig publiek, maar dat mocht de pret niet drukken. Integendeel. Nadat die ochtend de 12-uurs estafettelopers en de ultralopers van start waren gegaan, was het 's middags de beurt aan de 6-uurs lopers. Elf teams van de 12-uurs en twintig teams van de 6-uurs, toch een mooie opkomst.

12-uurs estafette 2010 03912-uurs estafette 2010 002 
Rond twee uur kwamen onze Groep 5 groepen bijeen, dat wil zeggen: groepen die zijn samengesteld uit lopers van Groep 5. Om precies te zijn: De Haagse Hopjes (vier mooie snelle dames), de Moesmannen (zo genoemd naar onze trainer Henk, nooit geweten dat-ie zó veel broers had) en Oppositie (een stelletje eigenzinnige oudere mannen waaronder een Appel-acteur, een cultuurbarbaar, een taalkundige en het kanon van de groep, Patrick).

Een tent hadden we niet, Ellen (een van de Hopjes) had nog gepoogd er een te kopen maar die bleek zó zwaar dat ze hem weer heeft teruggebracht. Mijn buurman, absoluut een uiterst behulpzaam sociaal mens, had wel een tent maar wilde die liever niet uitlenen, dus uiteindelijk vonden wij onderdak in de grote partytent bij advocaat Visser. Nogmaals dank Ton!

12-uurs estafette 2010 005 12-uurs estafette 2010 006 12-uurs estafette 2010 010 12-uurs estafette 2010 011 12-uurs estafette 2010 015 12-uurs estafette 2010 017 12-uurs estafette 2010 01812-uurs estafette 2010 019 12-uurs estafette 2010 020 12-uurs estafette 2010 026 12-uurs estafette 2010 028 12-uurs estafette 2010 02912-uurs estafette 2010 03012-uurs estafette 2010 031 12-uurs estafette 2010 033 12-uurs estafette 2010 03712-uurs estafette 2010 038
12-uurs estafette 2010 034 12-uurs estafette 2010 035 12-uurs estafette 2010 040 
 
Wij stalden onze spullen uit, waaronder de wraps met zalm en roomkaas die Gerard van der Z. had gemaakt, samen met zijn vrouw die naderhand ook kwam kijken, en de anderhalve appeltaart die ik gisteren had gebrouwen. Maar ook de anderen hadden allerlei lekkernijen meegebracht. Het wordt een traditie bij mij, appeltaart.

Het was best gezellig in die tent, er stond zelfs een tv opdat de voetballiefhebbers niets van de wedstrijd Nederland-Japan zouden missen. Op de foto's  hierboven zien we een aantal oranje-fans van Haag, even na het moment dat Nederland het winnende doelpunt had gescoord.

12-uurs estafette 2010 051 12-uurs estafette 2010 053 12-uurs estafette 2010 052 Overigens stond er ook in de kantine een groot scherm, ook daar zaten tientallen mensen die op dat moment even niet hoefden te lopen, gefascineerd naar de wedstrijd te kijken die, zo begreep ik uit de woorden van een van de spreekstalmeesters (Dick de Jong) niet geweldig was. Maar goed, 'wij' hebben weer gewonnen!

En hoe was het weer? Eigenlijk viel dat nog best mee, althans na de wel bijzonder sombere voorspellingen. Toegegeven, we hebben het niet droog gehouden, heel af en toe was er een bui maar vooral 's middags had de zon de overhand. Dit is ook goed te zien op dit camping-achtige of zo u wilt woodstock-achtige tafereel… Hier kun je ook zien dat onze Groep 5 lopers veel support kregen van mede-groep 5 leden die om uiteenlopende redenen niet meededen. Henk was van de partij – die wilde weleens zien wat de groep die naar hem is vernoemd er van bakte, en de andere groepen ook natuurlijk – Ilse, Jos, Jan en Rob. Ook Nicolette kwam even kijken.

12-uurs estafette 2010 050 12-uurs estafette 2010 048 En dan nu de loop? Tja, wat kan ik daar over vertellen, iedereen heeft daarover zo zijn of haar verhaal. Voor mijzelf sprekend: ik heb lekker gelopen. Ik heb ook beslist mijn best gedaan, ben weliswaar nooit helemaal voluit gegaan maar toch 90%. De tijden van vroeger (binnen de 8 minuten) red ik niet meer, maar ik ben de meeste keren binnen de 9 minuten gebleven. Naarmate het later werd, liepen de tijden wel op, een enkele keer aanzienlijk. Het gekke is dat je het nauwelijks voelt, maar het gebeurt wel, dat trager worden. Nu is zelfs 8 minuten 'hoog' niet opvallend snel maar voor mijn leeftijd is dat goed en wat belangrijker is: het ging gewoon lekker.

12-uurs estafette 2010 036 Van ons groepje (de Oppositie dus) bleek Patrick steeds de snelste, hij bleef al die tijd (van 15:00 uur tot vijf voor 21:00 uur) onder de 8 minuten lopen. Dick en ik waren een beetje aan elkaar gewaagd en ook Hugo, die op het allerlaatst moest inspringen omdat Nicolette (niet uit groep 5, maar wel met connecties met mensen uit die groep) enigszins geblesseerd was en wijselijk had besloten de gok niet te wagen, weerde zich wonderwel. Maar ook de Moesmannen deden het goed, ook zij hadden 'een kanon' in hun midden. Lange tijd zaten ze ons op de hielen, maar we liepen steeds meer uit. En de Haagse Hopjes gingen rap, ze werden dan ook eerste dames-team, maar de Oppositie bleef hen niettemin ruim voor. Daarmee werden we toch snelste 'Groep 5 team' en vijfde van de twintig 6-uurs mannenteams. Conclusie: Groep 5 he
eft prima gepresteerd tijdens deze 12 uurs estafette!

Tja, het is wel grappig, vooraf zeggen we altijd dat het niet om winnen of verliezen gaat, dat het vooral om 'lekker lopen' gaat en gezelligheid, en zo is het maar net. Maar toch, als je steeds die tussenstanden ziet, is het leuk om te constateren dat het goed gaat en dan doe je er toch steeds een tandje bij om te trachten de status quo op zijn minst te consolideren.

Zoals altijd, werd ook nu weer om 21.00 uur precies het 'finish-schot' gegeven, waarna de laatste lopers van elk team stokstijf moesten blijven staan op de plek waar zij zich op dat moment bevonden. Ik was de gelukkige van de Oppositie. Nadat Patrick er nog een laatste ronde uit had geknald en het denkbeeldige stokje aan mij overgaf, had ik nog vijf minuten te gaan. Ondanks de vermoeidheid van de dag liep ik de benen uit mijn r… Uiteindelijk, toen het finale schot weerklonk, bleek ik nog 1154 meter te hebben gelopen. Op het laatst zijn wij als team zelfs nog een plaatsje opgeschoven, van de zesde naar de vijfde plaats in onze categorie!  

Snelste 6-uurs herenteam werd de Groep Westbroek. Die had uitsluitend 'kanonnen' in zijn gelederen: met name Ko en Rutger speerden dat het een aard had, het zou mij niet verbazen als zij steeds onder de 7 minuten hun rondjes van 1854 meters hadden afgedraaid.

12-uurs estafette 2010 049 12-uurs estafette 2010 064 En dan waren er natuurlijk de 6 en 12 uurs sololopers, ik blijf het toch knap vinden dat mensen dit kunnen. Wie ook aan die 12-uurs deelnam was Mo, hij was er met zijn vrouw. Ongelooflijk wat deze man presteert, in Steenbergen heeft hij een paar weken terug 24 uur achter elkaar gelopen. Gekkenwerk? Tja, ik zou het zo niet durven zeggen, wel weet ik dat al die ultralopers er opvallend gezond en evenwichtig uit zien. Maar ook zij kunnen moe worden en van hun rust genieten, dat blijkt wel uit deze foto na afloop van de loop.

Niet uit te sluiten valt dat dit verslag in de loop van de dag nog wordt aangevuld. Er zal nog wel preciezere informatie komen, de officiële uitslagen bijvoorbeeld. Maar al met al was het een geweldige dag, die in de kantine werd afgesloten met een pastamaaltijd.

12-uurs estafette 2010 068 12-uurs estafette 2010 071 Na de maaltijd moesten de winnende teams uiteraard even in de schijnwerpers worden gezet. Omdat dit toch een beetje een 'Groep 5-gerelateerd' verslag is, hierbij de prijsuitreiking aan het winnende dames-team van de '6-uurs'. Maar ook de grote vriendelijke ier, die er vorig jaar bij was en nu derde 12-uurs loper werd, werd naar voren geroepen. We zien hier dat hij het tafeltje waaraan wij zaten verlaat om de prijs in ontvangst te nemen.

Na afloop van het prijzen-ritueel stond er weer lekker swingende ouderwetes soul op, een beetje à la Kool and the Gang. Daarvan kreeg ik toch weer wat kriebels in de benen, dus maar even een dansje gemaakt. Met wie? Met Henriëtte en Karin! Zo goed dames ? ;-)  

Advertisements

De start van de 12-uurs estafette 2010!


Start 12-uurs 2010 003
Vanmiddag moet ik aan de bak, bij de 6-uurs estafette, maar ik ben zojuist even gaan kijken bij de start van de 12-uurs estafette en sololopers. De gang naar de Laan van Poot ging vergezeld door een regenbui die gerust een snoeiharde stortbui mag worden genoemd. Gelukkig was ik er op gekleed.

Start 12-uurs 2010 001
Start 12-uurs 2010 002
Start 12-uurs 2010 004 Ik was juist op tijd om de start van de 12-uurs op de plaat te zetten. En die start was om 09:00 uur precies. Gelukkig voor de lopers was het toen nèt droog. Naast Haag-vrienden en bekenden spotte ik ook onze onverwoestbare en immer optimistische Richard en Mo, die voor de zeer lange weg gaan vandaag.

Start 12-uurs 2010 005 Start 12-uurs 2010 018 Start 12-uurs 2010 021 Start 12-uurs 2010 022 
 
 
Hierbij alvast wat foto's, vanavond of morgen (veel) meer! Het is wel even wennen met die nieuwe instellingen, ik moet nog een manier vinden om de foto's er goed op te zetten…

Those were the days of twelve hours…

12 uurs 2008.
Das war damals… Foto's van de 12-uurs estafette van 2006, 2008 en 2009. Vanaf vanavond laat of morgenochtend vroeg kunnen wij daar hopelijk de foto's van editie 2010 bij plaatsen. Het zal een wat minder zomerse, om niet te zeggen herfstachtige, editie worden. Maar ook dat hoort er bij.

12 uurs 2009
Dsc9076ijfr1000
Dickellen12uurs

Als een treining

Ik was doodop gistermiddag (het gevolg van veel te kort slapen en dus ook steeds erg vroeg op) dus ging ik wat eerder naar huis. En dat was geen overbodige luxe want in de trein kon ik een stukje slapen waardoor ik er naderhand weer tegenaan kon gaan. Wel begon er – nota bene in de stiltecoupé – een jong meisje spontaan tegen mij te praten, het gesprek ging van Lowlands tot politiek, de kleur van heur haar tot aan The Beatles, waarvan zij een groot fan bleek te zijn. Grappig, amper achttien jaar en dan zo'n oude groep als lievelingsgroep hebben. Eenmaal in Den Haag, gaf ze mij ter afscheid een hand en ik fietste, na een doosje Leonidas bonbons gekocht te hebben voor het thuisfront, naar de stad. Voordat ik naar de training ging, heb ik de economie een mini-injectie gegeven door bij Run2Day een extra paar schoenen te kopen. Ik was eigenlijk op zoek naar de veelgeroemde Nike Lunars, maar uiteindelijk verliet ik de zaak met Nike Skylons. Ik heb ze meteen ingewijd tijdens de training. Ze liepen wel lekker, maar toch even wennen, het is geen schoen voor voorvoetlanders, je voelt veel 'hak'. Wel een goede schoen voor de wat snellere trainingen.

Onze groep was niet zo heel groot vanavond. Henk bracht ons naar de duinen waar wij een duurloopje met versnellingen zouden doen. Naast Henk en 'uw blogger' waren Ellen, Aliesse, Ilse, Eveline, Ank, Dick, Ad, Patrick en Ton van de partij. Maar ook gastloper Hans van O. die voorheen regelmatig bij ons liep maar de trainingen wegens familiaire verplichtingen - jonge kinderen – op een lager pitje had gezet. Niet dat dit te merken was, hij zou naderhand met de voorsten meelopen.

We liepen via het Westduingebied naar het veldje vlak bij Duindorp waar we de oefeningen deden. Daarna wat korte versnellingen en vrij kort daarna het eigenlijke programma met tempolopen. We gingen ook nog even het strand op, maar dat bleek nogal onbegaanbaar: tot aan de zeekant zakten we weg in het zachte mulle zand. Het strandbezoek was dus van zeer korte duur. Vervolgens zijn wij maar via de duinen naar Kijkduin gelopen. Daar deden we ook meteen wat tempowerk, 2 minuten, 4 minuten en 2 minuten in 10/15 km. tempo. Omdat daar flink wat klimwerk in zat, hield ik mij in bij de tempo's. Zaterdag is de 6- en 12-uurs estafette dus was het zaak om nu ingehouden te lopen, niet forceren. Een groot deel van onze groep doet zaterdag mee aan de 6-uurs estafette, sterker nog, er zijn maar liefst drie teams met lopers uit Groep 5! 

De tweede serie versnellingen deden we in Meer en Bos, 'om de plas'. Daar was het vlakker en ging er een tandje bij. Ik merk dat het toch weer beter gaat met lopen, hopelijk kan deze lijn de komende tijd worden vastgehouden.

Na afloop van de training hebben we lang na-geborreld, de mensen van Groep 5 blijven de laatste tijd ook steeds langer na. Wel zo gezellig! Er is zelfs al zoiets als een 'Groep 5-tafeltje' ontstaan. Zelf ging ik daarna bij een ander groepje staan met Arne, Jack, Karin en Henriëtte. Nagepraat over The Hague Jazz en zo. Toen we naar huis gingen was het al over twaalven, een latertje dus. Gelukkig hoef ik vandaag niet te werken, ik ga weer eens bij mijn vader op bezoek. 

De Sjaak!

Het voordeel van zo’n tussenblogje is dat je even iets kwijt kunt, een kleine ergernis, of iets dat je is opgevallen, of gewoon een losse gedachte die door je hoofd blijft spelen.

Al eerder schreef ik over bepaalde uitdrukkingen die ‘zomaar’, schijnbaar vanuit het niets, lijken te ontstaan en vervolgens – meestal tijdelijk – opvallend vaak gebezigd worden. Een enkele keer is zo’n uitdrukking helemaal niet zo nieuw, maar wordt wel opeens door iedereen – vooral jongeren – gebruikt. Denk bijvoorbeeld aan het ‘Iiiiiiis goed’, of ‘Okaaaii’ bij mobiel telefoonverkeer.

De laatste weken valt mij op dat mensen heel vaak de uitdrukking ‘Ik was helemaal de Sjaak’ gebruiken. Veertien dagen terug hoorde ik het mijn dochter zeggen, naderhand hoorde ik het van alle kanten. Gisteren ook, ik liep door Hoog Catharijne en hoorde een jonge vrouw tegen een collega zeggen: “Nou zeg, ik dacht nog: ik ben weer helemaal de Sjaak!’

Nu is niet eens die uitdrukking zo raar of opmerkelijk (klinkt toch wat minder lomp dan het synoniem ‘de lul zijn’) maar wel dat het opeens zo breed en op zo’n volstrekt vanzelfsprekende manier wordt gebruikt, alsof kennelijk iedereen weet wat er mee bedoelt wordt.

Nou ja, om dit blogje toch nog iets mee te geven hierbij een mooi nummer van een man die voor mij helemaal DE SJAAK was!

Orange Day with Bluesy end

Spize_en_voetbal_005Spize_en_voetbal_007 Na een dag met een oranjegekleurd randje – ‘s middags mochten wij naar het voetballen kijken in een met vlaggen, slingers, ballonnen en toeters opgepimpte vergaderzaal – was het fijn om ‘s avonds ook wat te doen. Het was mooi weer, ook al gaf de plotseling opgestoken noordwestenwind aanleiding om toch maar een dun jackje over mijn t-shirt aan te doen. Zo liep ik naar de club, maar toen bleek het jackje toch te warm, laat staan mijn lange trainingsbroek. Dus uiteindelijk toch maar met korte broek en enkel t-shirt gaan trainen. Henk is weer terug van vakantie, maar moet binnenkort een kleine operatie ondergaan, dus Wim blijft de trainershonneurs voorlopig waarnemen. Dat heeft hij al die weken uitstekend en naar ieders volle tevredenheid gedaan. Dat is uiteraard niet zo gek, want hij is een van de meest ervaren trainers van onze vereniging. Ook Wim gaat met vakantie, Ellen en Ilse zullen hem de komende weken vervangen.

Deze avond gingen we weer lekker in de duinen lopen. Na het inlopen, de oefeningen op het veldje en korte versnellingen in combinatie met wat loopscholing, liepen we vanaf Duindorp via het fiets- en het daaraan parallel lopende voetpad richting Kijkduin. We deden drie series korte versnellingen: 0,5 minuut – 1 minuut – 0,5 minuut – 1 minuut – 0,5 minuut, met telkens 30 seconden tussenpauze tussen de versnellingen in. Ik moet zeggen dat het erg lekker ging, het lijkt erop alsof de vorm weer een beetje begint terug te komen. Even afkloppen…

Spize_005_3Toen we uiteindelijk terugkwamen hadden we er negentig minuten opzitten. Ik ben met Ellen, die ook niet met de fiets naar de training was gekomen, teruggelopen naar ‘onze’ Vruchtenbuurt.

Nog even terugblikkend op de zondag: dat was deels uitrusten van de muzikale en feestelijke happening die The Hague Jazz heet. Maar ‘s avonds zijn we met de hele familie uit eten gegaan bij het verfijnde Thaïsche restaurant Spize aan het Spui. Mijn zwager en schoonzus tracteerden, zij zijn allebei dit jaar 60 jaar geworden. Het eten was zeer smakelijk.

En tot slot nog stukjes film die ik afgelopen zaterdag van The Livin’Blues Xperience maakte. Het zijn maar korte fragmentjes van povere kwaliteit maar het is iets.

Vlaggend naar The Hague Jazz

Gisteren was een veelbewogen zaterdag. Daar is geen woord teveel van gezegd. In de ochtend ben ik gaan hardlopen, niet met de groep want die trainingen lopen altijd uit en ik had een vol programma die dag. Ik heb 70 minuten gelopen naar en door de duinen en een flink stuk over het strand. Dat ging lekker, ik heb zelfs vrij steile duinen niet vermeden en slaagde erin de strandopgang en vervolgens die steile trap bij strandtent De Kwartel zonder te wandelen op te gaan, ondanks dat ik hier en daar wegzakte in het mulle zand.

Thuisgekomen gedouchd en even later met de tram naar de stad om een cadeautje te kopen voor mijn zwager die dit weekend kwam logeren met mijn schoonzus en zoon. Een tijd heb ik rondgelopen bij De Slegte, en ofschoon er genoeg boeken waren, waaronder erg fraaie, zocht ik eigenlijk iets dat inhoudelijk meer om het lijf had. Uiteindelijk kocht ik bij Verwijs in de Passage de engelstalige versie van Bill Brysons bestseller ‘een kleine geschiedenis van bijna alles’, wat dan uiteraard ‘A Short History of Nearly Everything’ heet.

Vlaggetjes_hague_jazz_2010_001Vlaggetjes_hague_jazz_2010_002Vlaggetjes_hague_jazz_2010_006Vlaggetjes_hague_jazz_2010_005Vlaggetjes_hague_jazz_2010_007Wederom naar huis en wederom snel weer weg, want ik had met een groepje afgesproken bij Vlaggetjesdag. Altijd leuk om daar een beetje rond te kuieren en uiteraard een harinkje bij de staart te vatten. Als eerste zag ik Marjolein, naderhand bij het Brouwcafé de anderen. Een rondje bier getracteerd, waarna we buiten, aan een tafeltje, opeens met een stel in gesprek kwamen over politiek en zo. Daarna gingen we een beetje slenteren over de haven en op de boulevard.

Vlaggetjes_hague_jazz_2010_013Vlaggetjes_hague_jazz_2010_010Volgens de kenners is de haring wat minder goed van kwaliteit (minder vet) dan andere jaren, maar Jan Letsch adviseerde mij om bij één bepaalde kraam, nota bene gerund door Turkse mensen, haring te kopen omdat die daar naar verhouding goed was. Daar kocht ik dus mijn eerste broodje haring en dat ging er in als koek. Het smaakte best wel. Uiteindelijk kwamen wij bij Simonis terecht voor een tweede ronde haring, waarbij Jan L. tracteerde op witte wijn. Marjolein op haar beurt tracteerde op de vis. De kibbeling waar ik op dat ogenblik trek in had was erg duur, ruim tien euro, maar er was wel frites en saus bij en er bleek voldoende kibbeling van uitstekende kwaliteit (echte kabeljauw) te zijn om er met z’n allen van te eten. Bij Simonis troffen wij ook nog de voorzitter van Haag Atletiek, Ruud Fabrie, met zijn vrouw Ariadne. Even met het span op de foto!

Vlaggetjes_hague_jazz_2010_017_3 Om 18.00 uur zou Piet Veerman optreden maar dat heb ik niet meegemaakt omdat op dat moment The Hague Jazz begon. Als de wiederweerga weer naar huis gefietst want daar lag mijn toegangskaartje.

Thuis gekomen zat mijn schoonfamilie er al. Maar het was kwart voor zes dus ik ontpopte mij niet tot een echt gezellige gastheer. Ticket gepakt en snel naar het Congresgebouw gepeddeld, dat nu World Forum heet.

Meteen na binnenkomst naar de Livin’Blues Xperience gegaan die optrad in Blakey’s Corner, vlak bij de ingang. Een erg goed optreden van Nico Christiansen, de enige echte Livin’ Bluesman, en zijn mannen. Zo goed zelfs dat dit niet makkelijk overtroffen zou kunnen worden deze avond. Nico is trouwens nog steeds erg lenig, niet alleen fysiek maar ook qua stem, die klinkt als vanouds.

Vlaggetjes_hague_jazz_2010_028Hiernaast The Livin’Blues Xperience.  Daarna raakte ik verzeild bij de Woodstreet Big Band (ik had aanvankelijk Joris Teepe Big Band opgeschreven, maar dit is inmiddels na een kanttekening van Frans Kop gecorrigeerd. Dank Frans!). Grappig, The Livin’ Blues zongen zojuist een van hun bekendste nummers, Wang Dang Doodle, en dat nummer werd ook door deze bigband gecoverd. Ook dit was een erg leuk optreden. Ik zag nog mijn achteroom, de hiervoor eerder genoemde Frans Kop, die tijdens het optreden foto- of filmopnamen maakte. Na afloop van het optreden sprak ik hem nog even, vrienden van hem maken deel uit van deze band.

Na achtereenvolgens concerten van Giovanca en Wende heel fragmentarisch te hebben bijgewoond, koos ik voor Eric Vloeimans als volgende act. Het werd een optreden met de Korzo Dancers, die een mooie en grappige choreografie uitvoerden en dat onder begeleiding van mooi-uitgerekte, galmende klanken die Eric uit zijn trompet wist te toveren. Heel bijzonder, maar ook hier ben ik niet tot het eind gebleven.

Vlaggetjes_hague_jazz_2010_030_2 Eerder had ik met Henriëtte van de club gesproken, ze opereerde als vrijwilligster deze avond maar haar taak zat er bijna op. Ze zou mij een sms-je sturen opdat wij samen nog wat optredens konden zien. Alzo geschiedde. Henriëtte had een gedeelte van het optreden van Waylon gezien en sms-de dat ze naar Gino Vanelli ging. Dat kwam mooi uit, want juist op
dat moment stond ik voor een van de klapdeuren die later geopend werden en toegang gaven tot de zaal waar Vanelli zou optreden.

Over Vanelli kan ik kort zijn: we hebben vier nummers gezien en we hadden allebei hetzelfde gevoel erbij, namelijk geen gevoel. Het was heel goede muziek die ook nog eens heel goed klonk, Vanelli heeft een prima stem en ziet er trots zijn achtenvijftig jaren nog goed uit – hij heeft zelfs zijn klassieke afrokapsel uit de jaren zeventig weer – maar op de een of andere manier kwam de muziek niet ‘binnen’ zoals mijn concertgenote zo treffend uitdrukte.

Wat nu? Kool & The Gang? Ook zo’n klassieker. Maar H. zag dat niet zo zitten, bovendien waren we in een soort tussenfoyer beland waar een DJ met saxofonist veel mensen – onszelf niet uitgezonderd – tot enthousiast en langdurig dansen wist te bewegen. Ook Arend en een vriend. Wie is Arend nou weer? Een kennis van jaren terug, die net als wij (mijn vrouw en ik) deel uitmaakte van de ‘hondenwandelclub’ die naderhand uiteen is gevallen. Arend is een groot prog-rock liefhebber, een muzieksmaak die door mij gedeeld wordt. Maar goed, Arend was er ook met de vriend die een bijna exacte kopie van Giel Beelen was. Dus we bleven een hele tijd dansen, op onze eigen manier ‘Cool’ aan de ‘gang’.

Toch wilde ik nog een paar optredens zien. Eerst Kraak & Smaak, een geweldige band met DJ’s waarbij dance, funk, rock en psychedelica hand in hand gaan. Erg opwindend, het is een dynamische uitvoering van Underworld, of zo u wilt een mix van Red Snapper, Underworld en The Prodigy. Goede band maar we wilden ook nog Gare du Nord zien. Maar daar kwamen we vooralsnog niet. Via de laatste tonen van een opwindende Sven Hammond Soul kwamen we zowaar nog bij het staartje van het optreden van Roger Hodgson.

Vlaggetjes_hague_jazz_2010_051 Eigenlijk was ik niet zo gefocusd op het optreden van de vermaarde Supertramp frontman, maar ik heb volkomen ongelijk gehad. We zaten achterin en hadden een mooi uitzicht op het podium. Het geluid was vanaf deze plek ook fantastisch. En het staartje van het concert werd een heuse staart van maar liefst drie kwartier, Hodgson gaf toegift na toegift en zelfs daarna had hij er nog geen genoeg van. Waar voor je geld. Maar zoals ik aangaf, het was fantastisch. Hodgson zingt erg mooi, zijn hoge falsetstem is nog geen steek veranderd sinds de hoogtijdagen van Supertramp en eigenlijk klinkt het live nog veel beter dan op de plaat. Komt nog bij dat de band die hem begeleidde een dijk van een keyboardspeler en dito saxofonist had die met name de ballads tot een ervaring maakte waarbij de uitdrukking ‘sterven in schoonheid’ wat mij betreft een treffende is.

Door het uitgelopen optreden van Roger Hodgson, die op het laatst door de festivaldirecteur in de bloemetjes werd gezet, was er nog maar heel weinig tijd over voor Gare du Nord, het laatste optreden van het festival. Maar toch nog twee nummers gezien, dat smaakte ook naar meer maar met Hodgson hadden we toch wel het beste optreden van deze avond al gezien.

Op de fiets naar huis, waar ik pas tegen drie uur ‘s nachts mijn bed inrolde. Het was wat mij betreft een buitengewoon geslaagde editie van The Hague Jazz.

Tot slot nog een van de filmpjes die Frans Kop van zijn kornuiten, de Woodstreet Big Band, maakte. Af en toe komt er op de achtergrond nog de een of andere vage figuur in beeld…