Baan! en nog meer gezwam

Paddenstoel met bril Ziezo, de zomer is bijna voorbij (Oh ja jôh? Niets van gemerkt…) en het werkzaam leven gaat weer beginnen. En dan bedoel ik niet alleen het werk op kantoor, school, bibliotheek, fabriek of winkel, enfin waar dan ook, maar ook het werken in de vrije tijd. Ik doel eigenlijk op de trainingen. Vanaf vandaag ga ik elke maandag en woensdag bij de club trainen.

Vandaag (maandag) stond er meteen een pittige training op het programma: 12 maal 400 meter in 5 km tempo (zeg tussen de 1'50 en 1'55 per ronde). In de praktijk ging het echter sneller, vrijwel iedereen kon 1'45'' lopen zonder forceren. Voor Allies ging het zelfs te langzaam, dus op een gegeven moment kreeg zij toestemming om als eerste te starten, 20 seconden later gevolgd door de anderen. Allies liep vanaf dat moment steeds 1'30'' per ronde. Maar de laatste ronde waren twee van de mannen zelfs nog sneller, die persten er een 1'20'' uit. Hoe dan ook, we hadden 'er zin an'.

Overigens staat (of stond?) deze paddestoel op het heksenweitje achter ons kantoor. Dat het een joekel is kun je wel zien. Op nog geen meter afstand staat er nog zo een, het lijkt wel het begin van een heksenkring. Vraag mij niet wat voor soort het is, ik heb verscheidene paddenstoelenboeken geraadpleegd maar deze stond er niet in. Een brilzwam? Nee. Hij lijkt nog het meest op een Parasolzwam, maar wie het weet mag het zeggen. Hoe dan ook: de herfst is in aantocht!

Van Bomans tot zomergasten bij Kerkpolderloop

Bomans Mulisch Prener enz. Terwijl een nieuwe zondvloed onze kust teisterde, even dit blogje van het hele afgelopen weekend opgesteld. Met uitzondering van Zomergasten dan maar ja, daar schreef ik toch al niet veel over, ik ben geen tv-recensent. Kan wel zeggen dat ik het, terugblikkend, best een aardige serie vond. Alle zomergasten hadden wel iets en – de dooddoener van de eeuw, maar toch – iedereen is of ‘heeft’ weer iets anders. Marijnisse is en blijft de sympathieke en betrokken vechtersbaas waarbij fragmenten van The Stones niet konden ontbreken. Paul Verhoeven was misschien qua persoonlijkheid de meest gedrevene en charismatische. En interessante filmfragmenten, waaronder die prachtige en ontroerende animatiefilm ‘Father and Daughter’. Annet Malherbe (‘Juffrouw Jannie’) werd door veel mensen erg tof gevonden, ik vond dat ook een leuke televisie-avond maar volgens mij is het wel een dominante tante. Paulien Cornelissen had ook wel iets. Achter haar wat laconieke uiterlijk schuilt volgens mij een heel aardige en gevoelige vrouw. Veel mensen vonden de uitzending met Paulien ‘gekeuvel’ maar ik vond dat juist wel iets gezelligs hebben. In ieder geval was het een uitzending zonder aanstellerij en gewichtigdoenerij, maar toch ging het ergens over. Keuvelen op niveau.

Vandaag (zondag) de laatste gast, Erwin Olaf. Ben benieuwd, een geweldige fotograaf is hij wel, ik heb ooit een expositie van zijn werk gezien in het GEM in Den Haag en volgende week is de gang naar de Hermitage waar eveneens werk van hem hangt.

Gisteren hadden wij een huis vol visite. Mijn schoonmoeder was er, mijn zwager en schoonzus – bij wie ik eerder deze week had gelogeerd – waren er met een van hun zonen en later kwamen mijn dochter en haar vriend ook. Veel in de keuken gestaan, paëlla gemaakt en crèpes. Er was ijs, taart, kaas, nootjes bij de borrel, al met al zal ik minstens 3000 calorieën tot mij hebben genomen. Moet geen gewoonte worden.


Ode aan Godfried

Gisteren ben ik druk bezig geweest met boodschappen doen en ‘s middags met kokerellen. maar toch kon ik de ruimte vinden om even snel op neer naar Haarlem te gaan. Ik ging naar De Hallen voor de expositie over Godfried Bomans. Op 5 september is-ie voor het laatst, dus haast was geboden.

Bomans Cartoon Godfried Bomans staat in het collectieve geheugen van alle Nederlanders van boven de vijftig gegrift. Een unieke figuur in de Nederlandse cultuurgeschiedenis, hij was schrijver van sprookjes, serieuze beschouwingen en humoristische boeken; verder was hij een spraakmakende radio- en televisiepersoonlijkheid en een gevierd voordrachtskunstenaar. Kortom, Bomans was een ‘bekende Nederlander’ avant la lettre door zijn talloze mediaoptredens en grote literaire productiviteit. Zijn boeken werden door jong en oud gelezen. Na zijn overlijden in 1971 bleef hij in de aandacht, maar zo’n grote expositie als nu in de Hallen is er naar mijn weten nooit geweest.

In het gebouw van De Hallen beslaat de expositie drie verdiepingen. Je ziet er onder meer schilderijen en beelden van kunstenaars wiens werk Bomans bewonderde en/of waarmee hij een bepaalde (vriendschappelijke of werk) relatie had. Jan Bronner, Kees verwey, Anton Heyboer(!) en vele anderen. Daarnaast zie je schilderijen, tekeningen e.d. waar hij zelf op afgebeeld staat. Dan zijn er manuscripten, boekuitgaven en de boekillustraties van Harry Prenen, Jo Spier, Rien Poortvliet, Eppo Doeve en vele anderen.Natuurlijk kunnen we de onvergetelijke opnamen zien van Bomans als presentator van het Grand Gala du Disque, met Marlene Dietrich (Bomans: “Oh, had mijn vrouw maar één zo’n been”), Francoise Hardy (Mijn vader zei altijd: “Je mag er alleen maar naar kijken”) en Corry Brokken. Wij krijgen ook een beeld van de minder bekende kanten van Bomans, namelijk als echtgenoot, vader en als de briljante schaker die hij was. Hij won bijna altijd. Eénmaal speelde hij een partij met de internationaal vermaarde grootmeester Max Euwe en dat werd remise. En Bomans als musicus, hij speelde verdienstelijk piano en trad bij gelegenheid op. Heb je iets met Bomans, ga dan snel naar De Hallen! Er is ook een mooie uitgebreide catalogus uitgegeven door het museum, met een uitgebreide biografie en zo’n tweehonderd illustraties.

Bomans, Mulisch, Carmiggelt, Mies Bouwman Bomans schaakt met Euwe Bomans met vrouwBomans Marlene Dietrich Bomans dochter Ook kun je in minstens twee zalen films met Bomans zien, met o.a. een interview met Mies Bouwman en beelden uit het destijds befaamde – en ook door mij als kind graag bekeken – tv-programma ‘Hou je aan je Woord’ waarin schrijvers als Harry Mulisch, Victor van Vriesland, Hella Haasse en Godfried Bomans op basis van vragen of aanwijzingen van panelvoorzitter Karel Joncheere vrijuit konden improviseren.


Kerkpolderloop – de laatste!

Vandaag was de laatste Kerkpolderloop van het seizoen. Vorige week was ik er niet bij, toen heeft clubgenoot en pupil van Ton van W., Arjen van Hoeve, deze loop gewonnen in 17 minuten en nog wat. Mooie prestatie!

Ondanks de weersvoorspellingen (unaniem: géén weer!) heb ik toch maar die laatste keer de gang naar Bertus gemaakt. Meerdere lopers hadden dat plan opgevat. Na de halve marathon in Drouwen deze week heb ik geen stap meer verzet, op wat korte wandelingetjes na maar dat is geen hardlopen.

Van tevoren had ik niet echt het idee dat het geweldig zou gaan, ofschoon alles mee zat: de temperatuur was op voor lopers op aanvaardbare (John)waarden teruggelopen, met de lies gaat het ook een stuk beter. Dus een lage 23-er moest er zeker kunnen zitten. Oh, dat is waar ook, ik zou niet meer op tijden letten. Vooruit, lopen dan maar. Direct na de start ging ik er voor mijn doen hard vandoor. Maar na het 1 km punt passeerde mij een groepje achtervolgers, ik poogde aan te haken maar dat ging niet lukken. Toch maar geprobeerd vast te houden. Na 2 km kwam mijn concurrente van dit seizoen, Ellen M. voorbij en nam meteen aardig afstand. Tjee, ging zij nou zo hard of ging ik nou zo langzaam? De schade heb ik beperkt kunnen houden. Een andere jongedame passeerde mij maar ik kon bijblijven en de laatste 100 meter ging ik er op en er over! (Ik weet niet of dit helemaal gelukkig is geformuleerd, maar u begrijpt mij wel). Eindresultaat: een hoge 23-er.

Conclusie is dat ik dit seizoen niet één keer onder de 23 minuten ben gekomen, iets dat vorig jaar bijna steeds wèl het geval was. Misschien toch een leeftijdskwestie, we moeten er maar mee leren leven en ondertussen gewoon lekker doorgaan met trainen. En meedoen aan de najaarslopen, zoals volgende week De Vlietloop in Voorschoten. Wel hadden heel wat lopers vandaag hun snelste tijd van dit seizoen gelopen, soms een hele minuut sneller. Psychologisch, zo van: nu of nooit?  Dacht het wel!

Humor om te lachen

Saaten Niets zo persoonlijk als gevoel voor humor. Iets waar de een krom om ligt, wekt bij de ander onverschilligheid of zelfs ergernis op. Wat comedianten en cabaretiers betreft: zelf heb ik niets met Tineke Schouten, weinig met Hans Teeuwen (te recalcitrant), maar alles met Jiskefet, Koot en Bie en Brigitte Kaandorp. Maar ook André van Duijn, die blijft altijd leuk. Herman Finkers vind ik bij vlagen hilarisch. Freek de Jonge: briljant, maar te luidruchtig, te drammerig, meer een prediker (vind ik). Hans Sibbel (Lebbis): ook luidruchtig maar oprecht en geweldig! Youp van 't Hek is altijd 'angry' en vloekt er soms flink op los, maar meestal toch erg leuk. Ach, ik kan natuurlijk wel alle Nederlandse artiesten opsommen die ik wel of niet grappig vind maar dat gaat te ver. Ben wel benieuwd wat jullie leuk vinden.

Engelse humor zoals tentoongespreid in tv-series als Keeping up Appearances, Fawlty Towers en destijds The Royal Family vind ik het summum van humor. Daarentegen heb ik helemaal niets met Amerikaanse humor (ook niet met Amerikaanse tv-series trouwens), al kost het soms moeite om een glimlach te onderdrukken als er weer zo'n lachmachine wordt ingezet.

GummbahatoombomWat cartoons betreft, kan ik net zo smakelijk lachen om de grof-absurdistische tekeningen van Gummbah als om de fijnzinnig getekende schetsen-uit-het-dagelijkse grachtengordel-leven van Peter van Straaten.

Wat ik ook prachtig vind is die oubollige humor. Ho, stop, klopt niet. De humor is niet oubollig, alleen is het humor van artiesten uit een niet meer zo heel recent verleden. Ik denk dan vooral aan Toon Hermans, Wim Sonneveld en Wim Kan, 'de grote drie'. Maar ook Drs. P. valt met zijn hilarische taalvirtuositeit wat mij betreft in deze categorie.Het was fijnzinnige humor, maar beslist niet braaf. In de jaren zestig verscheen echter een nieuw soort cabaretier ten tonele, een beetje het type 'brutaalste jongen van de klas', waarvan Freek, Youp en Hans Teeuwen duidelijke exponenten zijn. En eigenlijk zijn veel van de succesvolste cabaretiers nadien een beetje van dat 'opstandige puber' type. Ook werd de humor harder, grover, er werd meer gevloekt, schuttingwoorden werden gebezigd en mensen werden afgezeken. En bovenal waren ze (politiek) geëngageerder. Dat lag vooral bij de oudere generatie die Toon gewend waren, of bij fijngevoeliger zielen wat moeilijker, maar jongeren vonden het prachtig natuurlijk.

Wie ook aan eerstgenoemd rijtje van 'De Grote Drie' Hermans-Kan-Sonneveld toegevoegd zou moeten worden, is Godfried Bomans. Maar ook weer niet eigenlijk, want hij was geen cabaretier, maar een schrijver. Wat mij betreft een absolute grootmeester op het gebied van fijnzinnige humor. Ik ga morgen eens kijken in De Hallen in Haarlem, tot 5 september is er een expositie gewijd aan deze man. Een voorproefje hieronder. Jawel, Hella Haasse en Harry Mulisch, 45 jaar jonger, zie je hier ook op!

Duathlon rond de Steenhopen

IMG_7473 De Steenhopen Marathon in Drouwen – Het was de laatste van de dertien lopen in het kader van de Hondsrug Marathon Zomerserie in Drenthe. De laatste van dit seizoen tenminste. Vorig jaar heb ik aan één van die lopen meegedaan en ik had de smaak te pakken. Voor alle duidelijkheid: ik liep steeds de halve marathon, dat kan namelijk ook. Dit jaar heb ik, inclusief die van vandaag, drie van die halve marathons gelopen. Na die vijf kilometer van afgelopen weekend (The Beach Challenge) was ik wel weer toe aan iets langers, temeer omdat de blessure steeds minder nadrukkelijk aanwezig is.

Dinsdag ging ik rechtstreeks van mijn werk naar Gieten om daar te overnachten. Een voorspoedige reis, zij het dat het laatste stuk van Assen naar Gieten de bus letterlijk werd achtervolgd door een gitzwarte lucht. Een spannende wedstrijd die in het voordeel van de bui uitviel. Precies op het moment dat ik in Gieten (hoe toepasselijk) uitstapte, besloten de weergoden de hemelsluizen wijd open te zetten. Het noodde mij om een half uur in de abri te schuilen, want ik had geen paraplu bij me, wel een regenjack maar ook zo'n broek die al na tien druppels volkomen doorweekt is. Uiteindelijk werd de regen wat minder en ging ik toch maar dat laatste stuk lopen naar mijn logeeradres.

IMG_7457

Daar aangekomen, werd ik warm onthaald door mijn zwager en schoonzus. Gezellig een avondje gebabbeld over van alles en nog wat, met op de achtergrond aangename easy-listening jazz van Arrow Jazz. Ook wat muziek via YouTube bekeken (Billy Holiday, Jacques Brel en Ramses Shaffy) en tot de conclusie gekomen dat er tegenwoordig weinig muziek is dat je ècht naar de strot grijpt. En dat alles onder het genot van een fles witte Bourgogne uit 1987(!). Geloof het of niet, hij was nog te drinken ook…

De volgende morgen ben ik, na 's ochtends nog een boswandeling van een uur te hebben gemaakt, met een leenfiets richting Drouwen gepeddeld. Dat was nog een heel eind, ik was pas na drie kwartier bij de plek waar de Steenhopen Marathon van start zou gaan.

Maar wat is er nu zo bijzonder aan deze lopen? In de eerste plaats omdat er per keer maar 30 personen mogen deelnemen, en zelfs dat aantal wordt niet altijd gehaald. Tja, wel wat anders dan – pak 'm beet – de Van Dam tot Dam loop. In de tweede plaats omdat het zo'n heerlijk 'no nonsense' loop is. Organisator Ronald Kwint en zijn team (van de organiserende vereniging DFW-runners) hebben de loop ontdaan van alle toeters en bellen, het gaat puur om het lopen zelf.

IMG_7461 IMG_7464 Toch is alles prima verzorgd. Er staan een paar tafeltjes met daarop genoeg drank (water, koffie, cola, sportdrank enzovoorts) en versnaperingen in de vorm van ontbijtkoek, koekjes, cakejes en brownies, stukjes banaan, enzovoorts. Er staat een tijdklok, de eindtijden worden handmatig geregistreerd, en na afloop van een loop staan er als snel foto's en uitslagen op de site, en kort daarna krijgt iedereen een oorkonde, online te downloaden. En last but not least zijn deze lopen zo bijzonder vanwege de mooie bosachtige parcoursen die worden uitgezet en elke week net iets anders zijn.

IMG_7465 IMG_7470 IMG_7468 IMG_7467 IMG_7463 En wat voor soort mensen lopen nu steeds mee? Een groot aantal van hen loopt elke week (ja, u leest het goed; elke week) een marathon. Het zijn doorgewinterde ultralopers, bekende namen zoals Jannet Lange, Ineke Scheffer, Gijs Honing. Anderen (zoals ik) vinden het leuk om af en toe een langere duurloop te doen, dit is een uitgelezen trainingsgebied daarvoor. Wat opvalt is dat het merendeel van de deelnemers niet meer tot de jongsten behoren, er lopen overwegende veertigers, vijftigers en zestigers mee. Heeft misschien te maken met het tijdstip, de woensdag is een typische werk- en schooldag.

Anne en Frank

Hoe ging het vandaag? Best wel goed eigenlijk. Het enige incident dat zich voordeed werd veroorzaakt door een stel lastposten die de weg steeds hinderlijk blokkeerden voor de lopers. En steeds op hetzelfde punt in het bos. Het waren van die onverzettelijke, houterige types. Het ging om twee omgevallen bomen dwars over het bospad die de lopers met de nodige creativiteit of behendigheid, of een combinatie van die twee eigenschappen, moesten zien te omzeilen. Bij
de start had Ronald ons al gewaarschuwd voor deze onverlaten, die voor de gelegenheid (niet geheel toevallig veronderstel ik) 'Anne' en 'Frank' werden genoemd.

Fred Steenhopen Wat mij betreft ging het ook goed, alhoewel ik het de laatste twee ronden (van de vijf ronden van 4'22 km elk) wel zwaar begon te krijgen en flink moest 'werken' (resultaat van te weinig duurlopen denk ik). De eerste ronden gingen heel rustig, ik liep zo'n beetje op met marathon-routiniers als Jannet Lange, Sjoerd Slaaf en Lex de Boer. Moest makkelijk vol te houden zijn. De lies? Ja, die voelde ik wel maar dat mocht geen naam hebben. Na een ronde of drie waren genoemde marathonlopers al een stuk op mij uitgelopen, ik probeerde de afstand tussen mij en Sjoerd niet al te groot te laten worden. Dat lukte gedeeltelijk, maar daarvoor moest ik dus wel 'werken', en ik hoefde maar 21 km, Sjoerd en de anderen gingen voor de dubbele afstand.

IMG_7469 Op zeker moment kwam een jongere loper mij met een noodgang voorbij, het bleek Johan Katz te zijn, een snelle loper van Daventria. Hij liep met nog een andere snelle jongen van die club, Bjorn van Til. Na afloop sprak ik Johan, hij gaat de marathon van Berlijn lopen en mikt op 2'50''. 

Nadat ik de halve marathon had volbracht (in 1'59'', de snelste van de drie die ik dit jaar in Drenthe liep) had ik andermaal geen puf meer en bovendien teveel pijn in lies en benen (momenteel voel ik weer helemaal niets, dus O.K.) om er nog een ronde aan toe te voegen. Maar ik was tevreden, ik heb een goede basis gelegd voor de komende najaarsloopjes bij mij in de regio.

IMG_7480 IMG_7478 IMG_7477 IMG_7476 IMG_7475 Nog een paar deelnemers gefotografeerd die klaar waren met lopen of nog een paar ronden moesten, daarna afscheid genomen van een aantal mensen van de organisatie ("tot volgend jaar") en op de fiets weer terug naar Gieten. Dat werd een nog langere rit dan heen omdat ik ben omgereden via Gasselte en vervolgens de langere 'toeristische' fietsroute heb genomen. In Gasselte zag ik noeste werkers bezig met een typisch Drentse klus: het rietdekken van een dak. Verder zag ik onderweg nog deze courgettes liggen op een bankje, kennelijk daar neergelegd om meegenomen te worden. Ik heb de linkercourgette in de rugzak gestopt, misschien leuk voor de gastvrouw. Die terugweg ging vooral over lange stukken 'vals plat' en dat was nu juist waar mijn benen niet om vroegen op dat moment. Op z'n Haags gezegd: ik had pijn in mijn p*ten. Hoe dan ook was ik blij dat ik na een uurtje fietsen weer 'thuis' was.

Gedouchd, omgekleed en meteen naar de bushalte. Weer op de fiets, zwager Wim jogde een stukje mee en zou later met diezelfde fiets weer terugrijden. De bus kwam netjes op tijd, de trein ook, kortom: het was weer een voorspoedige terugreis. Na thuiskomst een beginnetje aan dit blogje gemaakt, wat foto's ingeladen en toch nog even naar de club, waar het ouderwets gezellig was. Veel gesproken over de activiteiten de komende tijd, zoals het trainingsweekend half november – ik wil nu toch eens een keertje mee – de vrijwilligersdag met workshops annex BBQ volgende week – en alles wat met lopen te maken heeft. Het was een mooie dag maar wel op tijd naar huis, want donderdag (vandaag dus voor de lezers) moet er gewoon weer gewerkt worden!  

Eens een loper…

Img086 Img087 Deze maandag heb ik mij rustig gehouden, wat lopen betreft. Ik heb een half uurtje (geen minuut langer) voor mijzelf gelopen, nou, zeg maar rustig gejogd. Een stukje Bosjes van Pex en een rondje om het Stokroosveld. Het was meer 'om de loop' er in te houden dan om iets anders, want morgen (dinsdag, dus voor de meeste lezers vandaag) wordt er niet gelopen. Maar woensdag des te meer! Daarover dus donderdag meer.

We hadden wel redactievergadering vanavond, gewoon even kijken wat er is aan kopij en waarover nog iets geschreven kan en moet worden.

Om toch nog wat plaatjes bij deze mededeling te zetten, bijgaande foto's, in 1984 op het Rijswijkse landgoed Te Werve genomen. Het was een departementale prestatieloop (van het toenmalige Ministerie van WVC) over 10 km. Kees de Niet won, ik werd tweede en Theun Hoff derde. Een ander jaar werd ik zelfs eerste, het was de enige keer dat ik een loop won. Tja, in het land der blinden… als ik ooit een opschepperige bui heb zal ik daar wel eens een blogje aan wijden. Maar nu gaat het louter om de 'oude beelden'.

Op de foto rechts zie je links van mij Bert Kipp, die toen nog liep. Saillant detail: Bert is 26 jaar later nog steeds een van mijn collega's, ik zie hem vrijwel dagelijks op kantoor…

Zo, morgen even een korte pauze op dit weblog. Donderdag weer een bericht, Deo Volente!

Beach Challenge 2010

IMG_7395IMG_7396 IMG_7401 En toen was er alweer een Beach Challenge in Kijkduin, Time flies… Niet dat ik mee zou doen ditmaal, maar kijken naar de verrichtingen van een aantal bevriende clubgenoten is óók leuk. De blessure is afgelopen woensdag wat heviger geworden, dus het plan om de 10 km Beach Run te lopen had ik sowieso al laten varen. Maar gek genoeg voelde ik vandaag weer bijna niets, dus begon ik toch te twijfelen. Hoe dan ook op de fiets, in loop-outfit, richting Kijkduin gepeddeld.

Daar aangekomen, zag ik – uiteraard, het was een thuiswedstrijd – de nodige bekenden. Vooral leden van de Residentie Triathlon Club waren flink vertegenwoordigd. Een van de – ditmaal in een fraai oranje shirt gestoken – vrijwilligers was Peter Kriek, een club-, generatie en loopgenoot van vele jaren her die herstellende is van een zware operatie en de behandeling die daarop volgde. Hij was in ieder geval positief gestemd.

IMG_7394 Dan was er een snel uitziende loper die mij 'ergens van kende' maar hij wist niet waarvan. Nou, ik kende hem ook ergens van maar waarvan wist ook ik niet. Wel bleek hij Ronald en Léonie redelijk goed te kennen. Hij heeft nog met hen hardgelopen. Zijn naam is Roy Felix en op de foto hiernaast rust hij uit na de loop. Verder zag ik Hans Verbeek, ook hij ging meedoen aan de loop. Ik begreep dat er ook een vijf kilometer kon worden gelopen. Na het nodige getwijfel van mijn kant wisten Hans en speaker Peter Hallensleben mij over te halen om me alsnog in te schrijven voor de vijf kilometer. Dat is inderdaad behoorlijk voorzichtig, je zou zeggen een kippeneindje, maar hoe luidde het gezegd ook alweer? Het gaat niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit… 

1282469465_resized Bij die prestatieloop liepen trouwens geduchte regionale lopers mee, laten we zeggen de Ophorsten en de Trinthamers van deze wereld. Maar ook Mike Vrolijk deed mee aan de loop. Uiteraard deden zij allen mee aan de 10 km, wat neerkomt op twee ronden deels over het strand en grotendeels door de duinen. Nu heb ik al meer dit parcours gelopen, maar 'ze' hebben het òf veel zwaarder gemaakt dan voorgaande jaren – met erg veel steile lange hellingen – òf is het parcours hetzelfde gebleven en ben ik kort van memorie. Hoe dan ook had ik het lood- en loodzwaar! Tegen sommige hellingen moest ik mij letterlijk naar boven slepen, en dat nog wel in wandelpas.

IMG_7397 Die 5 km die ik in 28 minuten(!!) liep voelde als de laatste kilometers van een marathon. Het is een beetje gek om dat hier neer te schrijven, omdat de meest webloggende lopers pas na 20 km een beetje beginnen te draaien, maar het is niet anders. Hans, die ècht hard wilde 'knallen' liep 'm trouwens in 26 minuten. Het was dus overduidelijk een zwaar parcours, Joost (die aan de Short Challenge deelnam, zie foto rechtsboven) vermoedde zelfs dat het langer dan 5 km was. Mogelijk, geen idee. Vorig jaar had ik er aanmerkelijk minder moeite mee en toen liep ik nota bene de 10 km en was ik in bloedvorm.

Ook op de 10 km liepen vrijwel alle lopers vier tot zes minuten langzamer dan wat zij normaal lopen op een 'normale', relatief vlakkere 10 kilometer. De dame op de foto die ook 'de tien' liep, benaderde mij voor de start nog, ze zei: 'Ha, de Cultuurbarbaar!' Ik kende haar niet maar ze blijkt af en toe een blik op mijn weblog te werpen. Leuk!

IMG_7403 IMG_7402 IMG_7399 IMG_7398

Na die loop heb ik mezelf getracteerd op een ijsje en ging kijken naar de Short Challenge (300 m. zwemmen, 14 km. fietsen en 5 km hardlopen). Daar deed evenals vorig jaar Joost aan mee (hij was ditmaal met zijn vrouw en kinderen die, voor alle duidelijkheid, niet meeliepen) en Marjolein. Toen ik op het strand kwam zag ik net de eerste triathleten van de Short Challenge uit het water komen en op weg naar de fietsen. Wie handig is met snel van schoeisel wisselen, helm opzetten en bevestigen en meer van d
at soort akkefietjes kan minuten winnen tijdens zo'n evenement. Maar hoe dan ook, iedereen besteeg snel of ietsje minder snel het ijzeren ros voor 14 kilometers afzien door puinduinen en over het strand.

IMG_7424 IMG_7429 IMG_7425 IMG_7438 IMG_7437 Er waren meer supportende clubleden zoals Hizkia, Michiel, Rob, Philip, Ton van W. niet te vergeten en nog een aantal leden die ik niet heb gezien.

Wie helaas heeft moeten uitstappen op de 'grote' challenge was Eric Theunissen. Jammer, want hij is een goede triathleet die zeker in zijn categorie hoge ogen had kunnen gooien. De reden van het uitstappen was puur materiaalpech: de band van zijn fiets was lek en ook reparatiepogingen onderweg boden geen soelaas.

IMG_7443 IMG_7432 Ik heb nog even gewacht op de binnenkomst van Marjolein, die zei dat zij zich niet optimaal had voorbereid op deze tocht. Evenals Joost vertelde zij dat het zwaar was geweest, de zeestroming was heftig wat het zwemmen had bemoeilijkt. Ook waren de puinduinen weer ouderwets zwaar en bij het lopen had ze weliswaar nog een paar mensen ingehaald maar echt makkelijk ging dat ook niet. Toch heeft zij zich in dit ijzersterke veld – het waren de Nederlandse Kampioenschappen vandaag – goed geweerd. Moe maar voldaan!

Al die tijd was het weer prachtig: overwegend heel zonnig, wel een stevige bries wat het fietsen soms erg zwaar maakte (heb ik uiteraard van horen zeggen 😉 maar het was al met al toch genieten. Genieten, ja, voor lopers en zeker triathleten zit er in lijden een element van genot. 'Wij' zijn nu eenmaal verkapte masochisten…

Voor uitslagen verwijs ik graag naar de site van de Beach Challenge (ze zouden er in de loop van de middag of avond op staan). Wel valt er weinig te verklappen wanneer ik nu schrijf dat Bert Flier en Ingrid van Lubek de 'grote' winnaars (en dus Nederlands kampioen) bij de super-triathlon zijn geworden.

Allemaal bootjes…

Werden we vandaag bijna letterlijk overspoeld met beelden van Sail 2010, vooral op televisie uiteraard, kom ik daar nog eens dunnetjes overheen. Vandaag ben ik namelijk in Amsterdam wezen kijken naar de intocht van boten, oftewel de Sail-In. Om 10.00 uur vertrokken zij vanuit IJmuiden, even na 13.00 uur arriveerden zij via het IJ in de haven achter net Centraal Station Amsterdam.

IMG_7315 IMG_7316 IMG_7321 IMG_7322 IMG_7327 IMG_7334 IMG_7335 IMG_7336 IMG_7340 IMG_7345 IMG_7348 IMG_7349 IMG_7352 IMG_7353 IMG_7356 IMG_7358 IMG_7362 IMG_7364 IMG_7371 IMG_7373 IMG_7376 IMG_7378 IMG_7382 IMG_7379 IMG_7383 IMG_7385 IMG_7386 IMG_7391

Voor mij was het de eerste keer dat ik zo'n Sail-evenement bezocht. Ik geef toe dat de tam-tam er omheen, de enorme media-aandacht, daar zeker toe heeft bijgedragen. Bijgedragen zowel aan mijn lichte aversie tegen het 'mega' karakter van het evenement als aan het uiteindelijke besluit om tòch te gaan kijken. Tot nu toe stond de massaliteit van het gebeuren mij tegen. Maar het is mij alleszins meegevallen.

IMG_7344 Niet dat het niet druk was, het was giga-druk! Maar in de trein richting – en later in de middag vanaf – Amsterdam kon je gewoon zitten, geen haring-in-de-ton toestanden. En er hadden zich wel honderdduizenden mensen rond het IJ verzameld, maar de menigte verspreidde zich via de naarstig heen en weer varende veerboten over beide oevers. Zelf waagde ik ook de oversteek, waarna ik na een korte wandeling die overkant bereikte. En toen was de kant die ik zojuist had verlaten weer de overkant, zoals Drs. P in zijn schone lied 'De Veerman' memoreerde.

Wat vooral opviel was de volstrekte relaíheid van het publiek, iedereen maakte een ontspannen, tevreden indruk. En dat was niet zo gek, het was ècht ideaal zeilweer, met Hollandse luchten – wolken, zon, zie de foto's – en aangename temperatuur en een lekker windje. Contact met mede-bezoekers was ook snel gelegd.

Kort en goed: ik heb lekker een paar uurtjes lang bootjes gekeken. En dat had wel iets. Vooral de enorme zeilschepen, die traag en waardig de haven naderden, voorafgegaan en begeleid door tientallen kleinere boten, als een Koning en zijn hofhouding, maakten indruk. Op internet is meer dan genoeg informatie te vinden over deze schepen, dus ik volsta met het plaatsen van de gebruikelijke foto's.

Tegen 15.00 uur ging ik weer met een van de veerboten – die wel al die tijd bleven varen – naar de overkant, en een half uur later zat ik alweer in de trein naar Den Haag. In die trein raakte ik aan de praat met een zeer Engels uitziend Frans echtpaar dat met het vliegtuig terugkeerde naar Kazachstan waar de man les geeft aan een universiteit.

Zoals gezegd is er aan Sail erg veel aandacht besteed door de NOS. Een van de grappigste items vond ik dat van de 'vlettermannen': stoere, onvervalst Amsterdamse kerels die onder andere tot taak hebben de giga-schepen aan te meren. De manier waarop zij spraken, compleet met scheepsjargon, deed mij denken aan onderstaand item uit Jiskefet. Om in de sfeer van het nautische te blijven…