Van dambok tot bokbier

Waterleiding en Halloween 005 De zaterdag kenmerkte zich door een gevarieerd programma en werd op een wel heel gezellige manier afgesloten.

Tegen het middaguur was ik in het clubhuis van Haag Atletiek voor een korte vergadering. Ton, de vormgever van ons clubblad 'Haagse Bluf', houdt er na zeven jaar mee op. Jeroen, een niet minder professionele grafisch ontwerper, is door het bestuur benaderd of hij het stokje van Ton wilde overnemen. Gelukkig was hij daar graag toe bereid en de vergadering diende er toe om in dit verband praktische afspraken te maken.

Waterleiding en Halloween 003 Waterleiding en Halloween 001 Waterleiding en Halloween 006 Ruim een uur later – nog even naar huis om wat foto's en documenten uit de 'analoge' postbus van de redactie neer te leggen – was ik wederom op weg naar Heemstede voor een tweede wandeling door het Waterleidinggebied. Ditmaal bracht bus 80 mij naar ingang Zandvoort.  Nu was ik deels gekleed in hardloopkleding – lange broek en loopschoenen – dus het werd een tocht met afwisselend joggen en stevig doorwandelen. Ik had ook een rugzakje en een camera in de hand, bovendien een trui over mijn t-shirt met lange mouwen dus alléén hardlopen was geen optie, temeer omdat mijn hele onderstel – rug, knieën, benen, lies – pijnlijk aanvoelde. Gewoon krakkemikkig zeg maar, vraag mij niet hoe het komt. Ik kon wel een beetje joggen maar het ging niet van harte, wandelen ging stukken beter.

In tegenstelling tot donderdag heb ik weinig damherten gezien, terwijl ik na een half uur, drie kwartier toch weer uitkwam bij het bezoekerscentrum vlak bij uitgang Oase, en vervolgens voor de derde maal deze week de 'blauwe route' van 7 kilometer nam. Het was wel schitterend wandelweer, met een zonnetje erbij, niets mis mee. Ook zie je nu dat de natuur steeds meer in herfstkleuren wordt getooid.

Er waren dan ook aanmerkelijk meer wandelaars op de been dan donderdag, wat uiteraard verklaarbaar is: weekend, mooi weer. Maar de damherten lieten zich niet zien, de bronst is ook een beetje over zijn hoogtepunt heen. Volgend jaar wil ik hier  een week eerder kijken.

Waterleiding en Halloween 013 Maar aan het eind van de wandeling toch nog een paar damherten gezien. Enkele hinden en een jonge bok in een duinbosje langs het wandelpad, een klein roedeltje dat in de verte overstak naar de andere kant van het bos, en een nog jonge, bijna volwassen bok die mij oplettend observeerde toen ik een foto van hem maakte.

Al met al toch weer zo'n twee uur gelopen wat neerkomt op pakweg vijftien kilometer. Een stevige herfstwandeling, ook door de vele klimmetjes die dit gebied kenmerken. Terug met de bus en vanaf Heemstede de trein terug naar Den Haag. Het zag er naar uit dat ik precies om zes uur thuis zou zijn, maar twee halten voor waar ik moest uitstappen blokkeerde de tram van Randstadrail. Er was geen beweging meer in te krijgen. Ook konden de deuren niet meer open. Nadat de conducteur vele malen heen en weer had gelopen door de tram, allemaal geheime luikjes had geopend en vervolgens dichtgedaan, moest hij via de mobilofoon aan de monteur melden dat de tram helemaal 'dood' was. Gelukkig konden de passagiers die dat wilden er bij de conducteursingang uit. Ik maakte dankbaar van die gelegenheid gebruik. Eenmaal buiten kwam de regen met bakken uit de hemel dus zag er niet veel anders op dan wederom te gaan joggen. Dus is de tocht toch nog afgesloten met een kilometer hardlopen.

Thuis mijzelf gewassen en droge kleding aangedaan en vervolgens lekker aan de zuurkool met worst. Later op de avond ging ik met de bus naar Murat en Yvonne, waar wij met de groep die over twee weken tijdens het trainingsweekend een huisje in Eerbeek delen, afspraken zouden maken over wie met wie zou meerijden en op welke dag, wat er ingekocht moest worden enzovoorts. Dat ging handig, een complete boodschappenlijst werd op de pc ingeklopt met namen erbij wie wat zou meenemen en die lijst ter plekke naar alle aanwezigen toegezonden.

Diezelfde pc zou de rest van de avond een bron van gezelligheid en goede muziek vormen. Yvonne en Murat voorzagen ons van allerlei lekkere hapjes, smakelijke bokbiertjes en goede wijn. Naderhand ontpopte gastheer Murat zich als een ouderwetse DJ die de hele avond verzoeknummers speelde. Dat was een mix wat op YouTube allemaal te vinden is – bijna alles – en zijn eigen platen waarvan nummers  op een van de twee platenspelers werden afgespeeld.  Van alles kwam voorbij: Pink Floyd, New Order, Depeche Mode, en bij de verzoeknummers Deep Purple, Traffic, Led Zeppelin, Electric Prunes, Steve Winwood, Stevie Wonder, Swing Out Sister, Johnny Cash, The Band… Magisch is het woord. Akkoord, het is misschien niet  de meest moderne muziekselectie maar dat krijg je met een gezelschap van veertig-plussers. Het was wel genieten geblazen! We nemen ook een PC mee naar Eerbeek zodat we daar ook muziek kunnen luisteren, iedereen kan zich beraden over wat hij of zij wil horen.

Wel was verrassend dat ik een nummer hoorde van de groep Fields, dat bij anderen wel bekend was maar ik nog nooit had gehoord. Dus zelfs bij 'the old stuff' valt er nog wat te ontdekken dat 'nieuw' kan zijn.

Al met al was het een erg gezellige avond, volgens mij is de chemie binnen de groep helemaal in orde. Een goede start van wat hopelijk een erg gezellig en sportief trainingsweekend gaat worden over een week of twee!

En vandaag? Gistermorgen was ik nog van plan om in Delft een 5 of 10 kilometer te gaan lopen, maar gelet op mijn krakkemikkigheid lijkt mij dat bij nader inzien toch niet zo'n goed plan. Beter om vandaag een stukje te joggen en morgenavond normaal mee te trainen met de groep opdat er komend weekend nog een redelijke 10 km Laan van Meerdervoortloop kan worden gelopen!

Mulisch

Vandaag een beetje binnen-zit dagje. Zojuist aan het eind van Vrije Geluiden kwam onder de groep musicerende cellisten de
alarmerende mededeling dat er om 11.00 uur een extra journaal zou worden uitgezonden. Dat kon van alles betekenen: misschien was er een vliegtuig neergestort, of er is ergens een aanslag gepleegd, of de dood van een lid van het Koningshuis.

Harry_Mulisch_2010 Maar als eerste dacht ik: misschien is Harry Mulisch overleden. En dat was precies wat er aan de hand was. Het was een prachtige uitzending van het NOS-journaal, met mooi bewogen commentaar van Gerri Eickhof op een regenachtig Leidseplein. En aansluitend werd in het boekenprogramma van de VPRO uitgebreid stilgestaan bij de dood van Mulisch.

Harry Mulisch: de laatste van 'de grote drie' heeft nu ook het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Een tijdperk is afgesloten.

 

 

 

 

 

Passie in de Waterleidingduinen

Waterleiding 001 Waterleiding 002 Waterleiding 003 Waterleiding 005 Waterleiding 006 Waterleiding 007 Waterleiding 008 Waterleiding 011 Waterleiding 012 Waterleiding 013 Waterleiding 017 Waterleiding 018 Het werd best nog een aardige dag gisteren, qua weer. De buien zijn uitgebleven en  zelfs van matige regen was geen sprake. Prima weer om te gaan wandelen. Nu was ik toch al van plan om naar de Waterleidingduinen te gaan, dus dat kwam goed uit.

Waarom de waterleidingduinen? Nou, vooral om iets te zien van de damhertenbronst. Zoals bekend zijn er veel damherten in dat gebied. Volgens sommigen té veel, wat je reinste flauwekul is: zodra mensen enige overlast ondervinden van dieren, zijn het er meteen teveel. Die discussie had je ook met de vos bij ons in de duinen, de zilvermeeuw die de vuilniszakken openpikten en veel troep veroorzaakten, en in deze streek is het damhert de pineut. En dan is er onmiddellijk de discussie over hoe die 'overlast' te bestrijden.

Img053 Ik ging met de trein naar Heemstede en van daaruit met de bus (lijn 90 van Conexxion richting Den Haag(!)), waarna ik uitstapte bij halte Waterleiding. Vlak voor ingang 'Oase', zo genoemd naar de uitspanning vlak bij de ingang. Daar staat een automaat waar je muntjes moet instoppen, waarna je een wandelkaartje ontvangt. Slechts € 1,20, ik had een muntstuk van twee euro en kreeg keurig tachtig eurocent terug. En vervolgens in de benen! Het zou een pittige wandeling worden over geaccidenteerd terrein, ik nam de 'blauwe route' van 7 kilometer en die zou ik twee keer afleggen.

Al eerder ben ik hier geweest, een paar jaar terug. Ik trainde toen nog bij de groep van Ton van Westbroek, en we gingen 'en petit comité' naar Heemstede om met William, een collega van Ton, door het Waterleiding-gebied te lopen. Het is een prachtig gebied om hard te lopen, nu snap ik waarom er zoveel lange-afstandlopers uit deze contreien komen. Ook tijdens de wandeling ontmoette ik vrij veel hardlopers.

Waterleiding 022 Waterleiding 026 Het is een mooi gebied, afwisselend, veel grillig gevormde bomen en allemaal kleine duintjes, dalletjes en bossages. Op zeker moment ging het pad over in een wildrooster en een hekje. Het pad werd versperd door reusachtige koeien, ze blijken hier in een relatief klein gebied rond te lopen om het gras kort te houden. Eén koe stond dwars over het pad, zodat ik een omtrekkende beweging in het bosachtige duin daarnaast moest maken en tussen de andere koeien weer bij het pad uitkwam. Wel op veilige afstand van de stier, die bepaald dreigend keek en er zeer breedgeschouderd uitzag.

 

Eerder al, maar ook verderop zag ik de nodige damherten.

Nu zijn damherten wel de meest 'gewone' herten die er bestaan, elke hertenkamp en bijna elke kinderboerderij heeft er wel een paar lopen. Eigenlijk zijn het wat saaie, suffe dieren, van die brave bambi's met hun witte vlekken, en ook de mannetjes (of bokken) doen het hele jaar niet veel meer dan grazen en liggen, net als koeien.

DAMHERT - 2008 - 009 - BRONST EENDENVLAK - 100_0704 Maar kort nadat ze hun gewei geveegd hebben, aan het eind van de zomer, veranderen de mannetjes zoals Dr. Jekyll in Mr. Hyde veranderde. De softe, luie blik uit hun ogen verdwijnt en maakt plaats voor een rusteloze, bloeddoorlopen en narrige uitdrukking, hun nekken – zeker van de volwassen bokken – zwellen vervaarlijk op en vooral de kop en de hals krijgen een donkere – bruinblauwige – tint. Het worden waarachtig imponerende beesten. Anders dan het grotere edelhert, maar van een heel eigen schoonheid.

Vandaag was ik er midden in de bronsttijd en ik heb ze gezien! Eerst een paar hinden, later een bok, weer later een roedeltje met een reutelende (zo noem ik het burlen van een damhert maar) dambok. Verderop zag ik een grote bok in het bos liggen en weer verder twee bokken die achter elkaar holden en hun weg vervolgden op het pad waar ik zo'n 30 meter achter hen ook op liep.

Waterleiding 035 Waterleiding 037 Na de wandeling ging ik bij uitspanning De Oase een kop cappucino nuttigen – die heel goed was – en daarna liep ik via hetzelfde vlonderpad terug naar het bezoekerscentrum. Ik ging naar binnen om een kijkje te nemen, ook daar stond een fors damhert maar dan wel in opgezette toestand. Aan de dame achter de balie vroeg ik waar zich in het Waterleidinggebied de grootste concentratie damherten bevond. Dat was bij het Vliegermonument, maar de meeste kans om ze te spotten was in de schemering. Zo lang kon ik niet wachten, maar ik heb wel de wandeling via de blauwe paaltjes opnieuw gemaakt. Wat geen straf was.

Waterleiding 032 Waterleiding 033 Waterleiding 034 Ook nu kwam ik met enige regelmaat damherten tegen, maar veel van het bronstgebeuren heb ik niet meer gezien. Eenmaal terug bij de uitgang liep ik naar de bushalte. Even kijken op het tijdschema. De bus zou twee minuten over vijf vertrekken. Eens zien… Het was half vijf, dus toch nog even terug. Vlak bij de ingang liep ik linksaf en zag prompt, in de verte, een groepje damherten vlak bij een huisje. Ik maakte een omtrekkende beweging via het bos en probeerde ze van opzij te besluipen. Toen ik nog maar zo'n twintig meter van ze verwijderd was, knapte een tak onder mijn voet. De jongste dambok stond opeens stil en keek wantrouwig en alert mijn kant op. Ik maakte me klein, maar de bok stonk er niet in en bleef constant in mijn richting kijken.

Waterleiding 044 Ondertussen kwam een andere, grotere dambok met een indrukwekkend schoffelgewei vanaf het veldje het bos inlopen en liep op nog geen vijftien meter afstand langs mij heen. Kennelijk had hij mij helemaal niet in de gaten en hij vervolgde zijn weg rechtsaf het voetpad op.

Nu maar weer terug. Ik zag nog een jonge dambok de weg oversteken, vlak bij de ingang (zie foto hiernaast) en dat was het laatste hert dat ik vandaag zag.

De terugreis naar huis ging wel zeer voorspoedig! Om vijf over vijf stapte ik op de bus richting station Heemstede, om kwart over zes was ik thuis. Iets meer dan een uurtje reistijd, als je het strak plant is het mogelijk.

 

 

Dream on, Run on…

Ind1036 Wat kan een mens raar dromen. Zo droomde ik gisteren dat ik ergens liep en zag dat iemand door een vriend, kennis of wat dan ook gevangen werd gehouden in iets dat nog het meeste op een slaap- of lijkzak leek. Er lagen meer van die slaapzakken op een rij. De rits van de zak waarin de persoon lag – kennelijk om uit te proberen was hij of zij er in gaan liggen – was door de vriend helemaal rondom dichtgeritst. Je zag ook het hoofd niet meer, maar omdat de stof van witachtig katoen was kon het slachtoffer wel blijven ademen. Geintje, na een paar minuten zou ze (naderhand bleek dat het een 'zij' was) wel bevrijd worden door haar pestkop. Dit echter gebeurde niet. Als ik mij de droom nog goed kan herinneren duurde het uren, zelfs tot de volgende dag, maar die zak bleek nog steeds dicht. Dit was geen grapje meer, dit was puur sadisme. Geen van de omstanders deed iets, uiteindelijk zei ik 'nou is het wel mooi geweest' en ritste de zak open. Er kwam een vrolijk meisje – van een jaar of twintig – uit, ik had haar nog nooit 'real life' gezien, althans niet bewust. Ze was opvallend monter, ze had lang haar en rode wangetjes en lachte vrolijk. Later zei ze mij dat het allemaal wel was meegevallen maar dat ze wel iets was aangekomen. Vreemd. Maar kennelijk was haar in de tussentijd – door die vriend of anderen – via een slangetje door de opening van de zak voedsel toegediend, en ja, als je zo ligt verbrand je niets.

Mijn persoonlijke theorie is dat dromen een mix zijn van dagresten, onderbewuste wensen, fantasieën, verlangens en frustraties en een werkelijk – zij  het astraal of geestelijk – aanwezig zijn in bestaande realiteiten waarvan de locatie niet valt te traceren. Uiteraard altijd aardig om zo'n droom naderhand te verklaren.

Maar goed, genoeg over die droom, ik droom net als iedereen wel vaker, en die ga ik ook niet uitgebreid vertellen op deze plaats, alhoewel ze soms interessant genoeg zijn.

Terug naar het echte, of liever gezegd, dagbewuste leven! Of avondbewust in dit geval, want het gaat uiteraard over de training. Na de voor mij pittige maandagavondtraining nu maar eens kijken hoe het woensdag zou gaan. Ditmaal was het een duurloop van pakweg anderhalf uur met twee series snel: 2-4-4-2 minuten. Er werd vooral in de omgeving van de voormalige Houtrusthal gelopen, dus Laan van Poot – Nieboerweg (met die lange klim naar boven) en Houtrustweg. Ik kon meekomen, aanvankelijk wel tenminste, maar de eerste 4 minuten van de tweede serie – we gingen toen ook net die helling op – ging het zeer moeizaam en bleef ik helemaal achteraan hangen. Het had misschien wel wat sneller gekund maar dan had ik mijzelf 'opgeblazen'. Naderhand herstelde ik weer wat.

Goed, de training is volbracht. Na maandag en nu weer de woensdag pittig trainen – na een maandje alleen maar korte duurloopjes voor mijzelf en één halve marathon – voelde ik de benen wel! Later zei een groepsgenoot iets dat mij al vaker is gezegd maar dat ik zelf – na al die jaren loopervaring – nog steeds niet aanvoel, namelijk dat ik in het begin altijd te hard ga. Dat zou zomaar kunnen, maar ik merk dat nooit, integendeel: in het begin ga ik makkelijk mee en heb beslist niet het gevoel dat ik iets aan het forceren ben. Toch maar eens deze raad ter harte nemen en desnoods een stuk langzamer dan het voelt beginnen, heb ik aan het eind nog wat over.

Uiteraard nog even wat gedronken na afloop en het rekeningnummer opgeschreven van de organisator van het trainingsweekend binnenkort. Ik had nog steeds niet betaald, vandaar. Is nu geregeld!

 

 

Het werd weer eens (trainings)tijd

Wijnproefavond 23-10-1=2010 037 Om te beginnen: deze foto's hebben totaal niets met de inhoud van dit blogje te maken, wat niet meer is dan een nogal saaie trainingsupdate. Het zijn simpelweg nog wat foto's van de wijnproefavond van afgelopen zaterdag.

Zo, dat hebben we dus ook weer gehad. Nu naar de maandagavond, trainingsavond. 30 september was de laatste keer dat ik met de groep meetrainde. Dat is langer dan ik in gedachten had, zeg maar gerust een klein maandje geleden! Vandaag ging ik weer eens mee. Een vrij grote groep was het, onder leiding van Wim Hartman: Dick, Jos, Ad, Jan, Roel, Maurice, Hans en Fred waren er bij, en van de dames Alies en Alice (een nieuwe dame!), Ilse en Ellen. En nu maar hopen dat ik niemand ben vergeten… O ja, Eveline!

Nu heb ik wel wat getraind tussendoor en in de afgelopen maand ook een mislukte 10 km en een redelijk gelukte halve marathon gelopen, maar het tempogevoel liet te wensen over. Tempo's loop ik alleen met de groep. Het moet gezegd dat je het wel merkt als je al die tijd niet op snelheid hebt getraind, en dat is precies wat wij gingen doen vanavond. Geen lange tempo's, integendeel, maar voor mij lang genoeg!

Wijnproefavond 23-10-1=2010 026 Na wat inlopen in de omgeving van de Laan van Poot inclusief het duinpad achter de atletiekbaan, gingen we aan de zijkant van de sintelbaan rek- en strekoefeningen en vervolgens wat loopscholing en korte tempo's doen. Daarna het programma. Dat bestond deels uit een baantraining, deels uit een duurloopje met versnellingen buiten op straat.

De baantraining was als volgt opgebouwd: driemaal tweehonderd meter, driemaal driehonderd meter en drie maal tweehonderd meter. Dat alles in een vlot tempo, maar niet forceren. Nou, forceren deed ik niets maar het viel mij bepaald niet mee.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 041 Na de baansessie gingen we naar 'buiten' en liepen we twee series van driemaal dertig seconden, driemaal één minuut en driemaal dertig seconden. Het zijn geen ellenlange stukken maar als de tempo's niet in je benen zitten valt het toch niet mee. Maar het is wel volbracht!

Na de training rustig naar huis gelopen met pijn in mijn benen en wat voor mijzelf klaargemaakt, sla, stokbrood en roquefort. Zo simpel was het. Wel nog een glaasje bourgogne erbij, dat was nog over van gisteren.

Bourgondisch weekend

Wijnproefavond 23-10-1=2010 039 Wijnproefavond 23-10-1=2010 044Ja, het weekend is niet eens voorbij, maar nu al durf ik dit blog bovenstaande titel mee  te geven. Want laten we wel zijn: als je zaterdag een groot deel van de dag boodschappen hebt gedaan en in de keuken hebt gestaan om een authentieke boeuf bourguignonne voor de zondag te bereiden, en 's avonds hebt deelgenomen aan een uitgebreide wijnproefavond met culinaire versnaperingen, dan kun je gerust spreken van een compleet bourgondisch weekend.

Enkele maanden terug ontstond binnen onze trainingsgroep – met name bij Eveline, Ilse en Ad – het idee om een keer deel te nemen aan een wijnproefavond. Dat idee bleek in goede aarde te vallen. Na intensief mailverkeer met de deelnemers werd een datum gepland, dat werd dus zaterdag 23 oktober. Gisteren dus. Maar liefst 18 'leden' van de groep – plus Nicolette – gaven gisteren acte de présence in 'De Bovenkamer',  een woning boven het befaamde café-restaurant 'De Klap'.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 007 Gastheer deze avond was ene Pim, een jonge wijnimporteur die met veel enthousiasme en kennis van zaken vertelde over de wijnen die deze avond werden uitgeschonken. En dat waren er wel een aantal, drie witte wijnen en drie rode wijnen en tot slot nog een heerlijke zoetige rosé als dessertwijn. Elke wijn ging vergezeld van een voortreffelijk bereid hapje. De foto's zeggen misschien niet alles, maar hopelijk genoeg om te tonen dat het een heel gezellige avond was en in culinair opzicht zeer geslaagd. Al met al was het dus meer een wijnproefavond annex etentje ofwel een etentje met vijf gangen en veel verschillende wijnen. Het was een geslaagde avond, zonder meer.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 008 Wijnproefavond 23-10-1=2010 006 Wijnproefavond 23-10-1=2010 005 De eerste wijn was een witte wijn, een spaanse Rioja Finca Manzanos. Dat bleek een licht-frisse wijn die makkelijk wegdronk. Deze wijn bleek uitstekend te combineren met de voortreffelijke zalm die als eerste gerecht werd opgediend. Daar was niets mis mee. Bij de wijn die daarna werd geschonken, een Sancerre, kregen we brie met een krokant gefrituurd korstje. Erg lekker! Die sancerre is een typische Loire-wijn, knisperend met – zoals ik ergens op een wijnblog las – 'een fijne frisheid van kruisbessen, asperges en gemaaid gras'. De sancerredruif wordt gekweekt op een bodem van schelpen en mergel. De meesten van ons vonden dit achteraf de lekkerste van de drie witte wijnen die werden geschonken.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 023 Wijnproefavond 23-10-1=2010 024 Wijnproefavond 23-10-1=2010 040 Daarna kwam er een witte Bourgogne Haute Cotes de Beaune, gemaakt van de beroemde chardonnay-druiven die zorgen voor een uitgesproken smaak. Deze wijn begeleidde het volgende hapje, twee gamba's met een lekker sausje.

Hiermee was de witte sessie afgerond en kwamen drie rode wijnen aan bod. Nu moet ik bekennen dat ik niet meer precies weet welke dat waren, ik had het idee dat ik elke fles met etiket had gefotografeerd maar dat bleek achteraf niet zo te zijn. In ieder geval viel de eerste wijn, een bordeaux, niet zo in de smaak maar nu spreek ik uiteraard voor mijzelf. Het viel wel op dat dit de enige wijn was waarvan nog een staartje in de fles overbleef.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 010 Wijnproefavond 23-10-1=2010 013 Wijnproefavond 23-10-1=2010 027 Wijnproefavond 23-10-1=2010 030 Wel lekker vond ik de rode wijn met het oranje etiket, de Tenuta Vitanza Volare, overduidelijk een Italiaanse wijn. De biefstuk, volgens mij was het òf malse kogel òf ossehaas, was wederom voortreffelijk en paste daar goed bij. Een nieuwe kok bleek de gerechten te hebben bereid, als hij ook de nieuwe kok van De Klap is dan zal dit de keuken geen kwaad doen denk ik zo.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 012 Wijnproefavond 23-10-1=2010 050 Wijnproefavond 23-10-1=2010 011 Wijnproefavond 23-10-1=2010 034 Wijnproefavond 23-10-1=2010 035 Wijnproefavond 23-10-1=2010 045 De dessertwijn viel bij de meesten van ons in de smaak: een zoetige Moscata Alicante, met een zweem amaretto. Deze wijn begeleidde het dessert, een heerlijk taartje met een bolletje ijs.

Voor de rest een paar sfeerplaatjes. Later op de avond kwam zowaar Hugo nog, hij kwam vers van de planken van het Appel-theater waar hij acteur is. Patrick, Anja en ik hadden zich eerder op de avond even aan het gezelschap onttrokken door in de tuin van De Klap een sigaartje te roken. Een erg lekker sigaartje, klein met een wat zoetige geur en smaak. nu ben ik de merknaam alwéér vergeten! Maar goed, aan de foto's kunnen jullie wel zien dat de sfeer er goed in zat. Iedereen was druk met iedereen aan het praten over van alles en nog wat. Uiteraard over hardlopen, Gerard gaat binnenkort in Terschelling de Berenloop (hele marathon) doen terwijl Nicolette hetzelfde van plan is, maar dan in New York. Het wordt haar eerste marathon, en dan meteen New York als debuut!

De sfeer werd na afloop door een deel van de groep werd vastgehouden in het belendende perceel, Sint Joris en de Draak. Alhoewel het al laat was – één uur als ik mij niet vergis – werden we nog gewoon binnengelaten.

Wijnproefavond 23-10-1=2010 052

 

Het was wel zo dat de 'waard' er een paar keer op moest aandringen om ons weg te krijgen. Tja, gezelligheid kent geen (sluitings)tijd. Het was inmiddels zó laat geworden (kwart over twee) dat degenen die met de tram waren gekomen – Ad en ikzelf – met de benenwagen naar huis zijn gelopen. De anderen waren op de fiets. Gelet op Ads stevige wandeltempo heb ik meteen mijn duurloopje voor de zondag gedaan…

Voor alle duidelijkheid: alle foto's kunnen met de welbekende muisklik worden uitvergroot!

 

 

Donderdag kreeg ik de zak…

Dit is echt een jaar met allemaal van die 'kleine dingetjes' waardoor het lopen niet ècht gaat zoals ik zou willen. Na de liesblessure de afgelopen zomer en vervolgens de wondroos ben ik nu weer snipverkouden. Maar ja, het zijn allemaal geen erge dingen dus elk woord dat ik eraan vuil maak is kleinzielig gemiezemuis, zo voel ik dat wel tenminste. Temeer omdat ik er eigenlijk niet zo mee zit, ik heb al snel iets van 'het gaat wel over'. Alleen hoop ik dat ik morgen wat smaak heb, want we gaan met onze trainingsgroep uit eten. Het wordt een wijnproefavond met de nodige gangen tussendoor…

Toch heb ik gisteren (donderdag) nog 50 minuten gelopen door de duinen.  Vandaag moest er gewerkt worden, het fietsen naar en van het station vormde met een kort wandelingetje over de Hilversumse Heksenwei de enige lichaamsbeweging.

Verder ben ik gisteren op rugzakkenjacht gegaan. Niet dat ik van plan ben om te gaan backpacken, maar mijn Eastpack dagrugzak ziet er na vele jaren intensief gebruik niet meer uit en de ritssluiting is ook wat lam. Het is al een paar keer gebeurd dat ik met een openstaande rugzak over straat liep of fietste. Gelukkig is het nog steeds goed gegaan, geen waardevolle spullen verloren.

Kortom, een dagrugzak. Eerst naar Beversport Zwerfsport aan de Waldorpstraat, daar zouden ze een groot assortiment rugzakken moeten hebben. En dat klopt, maar dat zijn vooral van die grote tracking-bags, wel gaaf om te zien en veelal met een stoere uitstraling, maar ze kosten ook wel een paar duiten en het gaat mij toch gewoon om een rugzak voor alledaags gebruik: woon-werk verkeer, wandelingen en fietstochten.

4130_main AE5T-001_mag De enige dagrugzakken in dat filiaal waren zwarte rugzakken van Haflögs en The North Face. Ik heb absoluut iets met zwart, bovendien zijn het mooie stijlvolle exemplaren. Maar omdat ik toch meer keus wilde ben ik naar het andere filiaal van Beversport in de Torenstraat gegaan. Ik heb zeker een half uur gezocht, af en toe een rugzak omgegord en gekeken en gevoeld hoe alles zat.

Osprey rugzak Uiteindelijk is het toch niet de Haflögs geworden – daar was ook ruimte voor een laptop maar die heb ik niet – maar een overwegend grijskleurige Osprey. Dat is in ieder geval een heel goed merk.

 

Sweelinck, na 400 jaar eindelijk een monument

Sweelinck Monument 001 Sweelinck Monument 002 Sweelinck Monument 004 Toegangsbewijs jps monument 001 Gisteren was een bijzondere dag. Of middag, liever gezegd. Diederik, met wie ik vooral in de jaren zeventig veel optrok, eerst als collega, naderhand als goede vriend met wie ik een aantal interesses (waaronder astrologie, I Tjing, esoterische wijsbegeerte en van het leven genieten) deelde en deel, is onder meer lid van de Stichting Jan Pieterszoon Sweelinck. Dit omdat hij veel belangstelling heeft voor de persoon en de muziek van onze bekendste klassieke componist. Omdat hij recentelijk vier delen van het Sweelinck Monument heeft aangeschaft – 17 cd's met het complete vocale werk van Sweelinck – werd hij uitgenodigd voor de presentatie van het Sweelinck Monument aan onze vorstin. Dat vond dus gisteren plaats. Hij mocht iemand meenemen en ik was de gelukkige!

Om 13.00 uur hadden we afgesproken voor ijssalon Swirl tegenover het centraal station Amsterdam. Wij liepen meteen door naar de Zeedijk, waar ik afgelopen zaterdag Skek, een leuk studentikoos uitziend tentje had gezien waar je – volgens IENS, dat ik naderhand raadpleegde – goed kon eten. We hebben daar gelunchd en bijgepraat over van alles en nog wat. Nooit een probleem, want Diederik is een zeer onderhoudende prater.

Sweelinck Monument 006 Kwart over twee liepen we naar de Oude Kerk, waar wij de mensen al naar binnen zagen druppelen. Keurig, om niet te zeggen deftig publiek. Om niet geheel uit de toon te vallen had ik mijn zwarte pak, een spierwit overhemd en een stropdas aangedaan. Beetje ouderwetse instelling, want tegenwoordig hoef je nergens meer pakkie-deftig te komen maar ach, had ik weer eens een reden om 'op netjes' te gaan.

Na binnenkomst – we werden tot twee keer toe gecheckd, gelukkig was ik mijn ID-kaart niet vergeten -  eerst een kop koffie en vervolgens op een mooi plekje gaan zitten waar we goed zicht op het podium hadden. Om drie uur kwam de Koningin en haar gevolg binnen, waarop iedereen als één man ging staan. Daarna een welkomstwoord door de voorzitter van de Stichting, Peter Sluis. Hij loofde de samensteller van het Sweelinck Monument, Harry van der Kamp, tevens oprichter en leider van het madrigaalensemble Gesualdo Consort Amsterdam, die naderhand een uur lang liederen en psalmen van Sweelinck ten gehore zou brengen. De muziek van Sweelinck op het kerkorgel werd verzorgd door de aan het gezicht onttrokken organist en stadsbeiaardier Bernard Winsemius. Zo moet de muziek ook 400 jaar geleden geklonken hebben, Sweelinck heeft en werd veel in deze oude kerk gespeeld.

Sweelinck Monument 007 Sweelinck Monument 012 Het is heel mooie muziek, van Sweelinck, en ook heel mooie zang maar volgens mij heel moeilijk om te zingen. Veel polyfone, canon-achtige zang. Het wekt bij mij niet de ontroering op zoals bij Bach, maar dat het een lust voor het oor is staat buiten kijf, ook als je – zoals ik – niet uitgesproken klassiek georiënteerd bent. Maar het Gesualdo Consort Amsterdam is dan ook samengesteld uit zeer professionele zangers en zangeressen en is onlangs genomineerd voor de VSCD Klassieke Muziekprijs 2010 in de categorie 'meest indrukwekkende prestatie van een (klein) ensemble'.

Na afloop van het concert nam Koningin Beatrix het Sweelinck Monument in ontvangst uit handen van Harry van der Kamp. Kort daarvoor had laatstgenoemde toegelicht waarom en hoe hij tot dit monument is gekomen. Voorgaande pogingen om een gedenkteken voor de beroemde componist op te richten, waren op niets uitgelopen: standbeelden die werden vernietigd of zijn vergaan, dus het werd, nota bene 400 jaar na Sweelincks geboorte, wel tijd voor iets blijvends. En wat is blijvender dan al zijn muziek vereeuwigen?

Sweelinck Monument 017 Er werd nog uitgebreid nagepraat na afloop, ook bleef de koningin nog vrij lang napraten met de mensen van het koor en de organisatie. Dit alles onder het genot van drankjes en hapjes die werden geserveerd. Zelf raakten wij aan de praat met een echtpaar, naderhand bleken dat voormalig burgemeester van Deventer jonkheer James van Lidth de Jeude – die in het Comité van Aanbeveling zat – en zijn echtgenote te zijn. Mevrouw vertelde dat de koningin zich bijzonder goed gezichten en bijzonderheden over personen die zij heeft ontmoet – en dat zijn er nogal wat – kan herinneren, en mijnheer memoreerde dat hij een aantal jaren geleden, toen Beatrix tijdens Koninginnedag in de stromende regen Deventer bezocht, hij voortdurend een paraplu boven haar hoofd hield. Een beeld dat mij inderdaad nog duidelijk bijstaat, het bezoek werd zoals altijd live uitgezonden op televisie.

Het was een bijzondere middag, ik schreef het al. De treinreis terug naar huis ging voorspoedig. Thuisgekomen, even het pak uit, ander (trainings)pak aan en een stukje gelopen. Niet lang, hooguit een kwartier. Maar vandaag (donderdag) ga ik wat langer lopen, na de halve marathon van afgelopen zondag wordt dat wel weer tijd.

Uiteraard later op de avond nog even naar de club voor een afzakkertje, maar erg laat heb ik het niet gemaakt. Morgen (vandaag dus inmiddels) weer een dag.