Let it snow, let it snow

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst met Groep 5 meeliep. Vanavond kwam het er weer eens van. Gisteren, tijdens de Duinstrandloop, hoorde ik dat er een duurloop op het programma stond. Dat was mooi, dat kon ik wel aan, twee dagen na de 25 kilometer Meijendelloop.

Wat vooral bijzonder was deze avond was de sneeuw, die volgens de buienradar èn in realiteit voortdurend viel en het hele duingebied omtoverde tot een mooi vervroegd winterlandschap. Wat het voordeel had dat alles verlicht leek, dat kwam louter door de reflecterende witheid van de sneeuw. Er lag al een aardig laagje, maar niet té veel, er viel nog redelijk goed te lopen. Toch was het hier en daar uitkijken, zelf gleed ik een paar keer uit maar kon mij staande houden, Ellis kwam ten val maar gelukkig viel het mee, zij kon gewoon door blijven lopen. Vooral bij de verkeersdrempels die de laatste tijd op fietspaden in de buurt van Kijkduin zijn aangelegd, was het oppassen geblazen want je zag ze door de sneeuw nauwelijks.

Vosinsneeuw Wij liepen via de duinen naar Kijkduin en van daaruit verder de duinen in tot bij het punt waar diverse duinpaden bijeen komen. Bij park Ockenburgh scherp linksaf en dan naar rechts, een stukje langs de puinduinen en dan weer naar links en terug naar Kijkduin. Inmiddels begon ik aan de benen wel te voelen dat ik èn zondag èn vandaag een flink stuk had gelopen en liep alleen terug langs het veld richting Fuutlaan. Aan de kant van het pad waar ik liep stond een vosje mij nieuwsgierig op te wachten, zoals een supporter wacht op een voorbijkomende hardloper. Ik zei hem vriendelijk goedenavond (tik van mij, let maar niet op mij) en babbelde iets van 'mooi hè, die sneeuw?' Het vosje bleef staan, zelfs toen ik vlak langs hem liep. Toen liep hij even weg, maar niet meer dan vijf meter, daarna stond hij stil, draaide zijn mooie kopje weer naar mij toe. De vraag is wat hij gedacht zal hebben: "Wat is dat voor een rare snijboon?" maar dan in de vossiusche taal.

Ik liep het duinpad af en wachtte op de anderen, die bijna gelijktijdig arriveerden. Met Ellen liep ik vanaf de Laan van Poot een stukje op richting huis. Al met al heb ik vandaag toch weer anderhalf uur gelopen.

Duinstrandloop

Duin Strand Loop 2010 002 Duin Strand Loop 2010 031 Duin Strand Loop 2010 029 Duin Strand Loop 2010 020  Duin Strand Loop 2010 003 Vandaag (bij publicatie van dit blogje inmiddels gisteren) was de Duinstrandloop aan, op en rond de Laan van Poot. Omdat ik gisteren aan de Meijendelloop had deelgenomen, liet ik deze loop aan mij voorbijgaan. In de meest letterlijke zin des woords, want vandaag fungeerde ik als publiek, aanmoediger en plaatjesmaker, de plaatjes werden uiteraard van mijn hardlopende clubgenoten gemaakt. (N.B. voor belangstellenden: de foto’s worden véél groter (en mooier) na het klikken met de muisknop!)

Samen met trainer Rob V. stond ik op het veldje de lopers op te wachten. Zo hadden wij een mooi overzicht, bovendien stonden we in het zonnetje wat de kou draaglijker maakte. Even daarvoor zagen we de lopers de steile heuvel op het pad achter de atletiekbaan oprennen, dat was al meteen een flinke kuitenbijter en adem-afsnijder. Daar maakte ik een paar foto’s, dat was althans het plan. Het werden er echter meer dan een paar.

Duin Strand Loop 2010 067 Duin Strand Loop 2010 064 Duin Strand Loop 2010 059 Duin Strand Loop 2010 062 Duin Strand Loop 2010 060 Duin Strand Loop 2010 045 Duin Strand Loop 2010 043 Duin Strand Loop 2010 037 Het was niet de bedoeling om een fotoreportage te maken, maar het zijn toch nog zo’n 85 foto’s geworden, met die van Cor van der Geest en wellicht ook anderen hebben we weer een compleet album van deze loop die best (ten dele) een cross kan worden genoemd. Deze foto’s zullen hopelijk in de loop van volgende week op onze website (van Haag Atletiek) worden geplaats. Een voorproefje gaat hierbij.

Overigens heeft fotograaf Jeroen Tibbe inmiddels zijn fraaie fotoverslag van de Duinstrandloop op de site van Haag Atletiek geplaatst!

Duin Strand Loop 2010 084 Op de foto links zien we Rob V. met een aantal van zijn pupillen, snelle dames die tijdens wedstrijden duidelijk profijt van de vele trainingen op de baan lijken te hebben. Ook tijdens deze cross lieten ze heel wat goedgetrainde heren achter zich.

Voor de rest was het vandaag een echt visite-dagje, dat wel zeggen: wij kregen visite. Dat werd weer kokkerellen, met paprika-uiensoep vooraf, Hongaarse goelash met pasta als hoofdmaaltijd en Siberische omelet als
toetje.

Morgen maar weer eens meetrainen met de club, dat is alweer een tijd geleden!

Meijendelloop mooi maar zwaar

Vanmorgen was ik bijtijds wakker. Mooi, ik zou niet te laat komen voor de start van de Meijendelloop, want die was om 08.00 uur. Ja, u leest het goed, acht uur in de vroege ochtend.

 

Meijendelloop2010 001 Nadat ik mijn rugzak voor de zoveelste maal had geïnspecteerd, beklom ik om half zeven het ijzeren ros. Het was best fris weer, zeg maar rustig koud, maar niet extreem. Met handschoenen en wat laagjes aan was het best te doen. De verwachte sneeuwbuien zijn achterwege gebleven. Op mijn dooie akkertje fietste ik richting Statenkwartier. Van daar uit was het, via Kanaalweg en Belgisch Park, nog maar een klein stukje naar het begin van de duinen. Daar fietste ik een stuk de duisternis in en vervolgens sloeg ik linksaf het pad richting Wassenaarse Slag, Katwijk en Meijendel. Daar kwam een andere fietser achter mij aan. "Hoi Fred". Ik keek opzij maar herkende hem niet meteen. Naderhand, toen we eenmaal bij Boerderij Meijendel waren, zag ik dat het een goede bekende van de Residentie Triathlon Club was. Ik ken hem vooral van de vele plaatselijke en regionale lopen waarvan hij een trouw deelnemer is.

Om kwart over zeven waren we bij de boerderij. Die bleek in tegenstelling tot wat in de nieuwsbrief stond gedeeltelijk geopend. Wel zo prettig, want anders waren er niet voldoende toiletten geweest en zo vroeg in de ochtend moesten de meeste deelnemers vooraf wel iets kwijt.

Meijendelloop2010 002 Meijendelloop2010 005 Meijendelloop2010 006 In de paardenstal naast het bezoekerscentrum was er gelegenheid om de startnummers op te halen en een zakje met inhoud, waaronder een mooi blauw Meijendelloop t-shirt, in ontvangst te nemen. Ook kon men zich daar provisorisch omkleden. 

Er waren redelijk veel lopers van The Hague Road Runners, ik bleek de enige van Haag Atletiek te zijn. Niet zo heel gek, want morgen (zondag) heeft Haag Atletiek zijn eigen 'loop-feestje' in de vorm van de Duin Strand Loop. Ook heel pittig, maar zeker niet zo pittig als deze Meijendelloop, zo werd snel duidelijk.

Om acht uur precies ging de relatief kleine meute (ca. 145 lopers) van start. Zoals ik al in vorige blogjes had aangegeven, was het voor mij een lange duurloop en in dat tempo ging ik ook weg. Duurvermogen heb ik niet genoeg voor een 25 km loop, bovendien heb ik door al die kleine maar toch loop-frustrerende blessures een aardig trainingsjack uitgedaan. Maar goed, toch maar proberen.

Eerst liepen we een korte ronde van ca. twee kilometer, waarna we weer uitkwamen bij Boerderij Meijendel. En jawel hoor, daar kom ik weer: ondanks een zorgvuldige voorbereiding spurtte ik meteen naar het toilet. Nou, een goed begin… Toen ik weer buiten kwam sloot ik naar mijn gevoel bijna achteraan aan. Geen probleem, ik liep toch zonder enige ambitie, of het zou moeten zijn dat ik wel wilde proberen de loop uit te lopen. Van lieverlee haalde ik een aantal lopers in en ik kwam weer in mijn ritme.

Bij de Wassenaarse slag veranderde het parcours, vanaf dat moment liepen we vele lange kilometers lang over een zeer heuvelachtig (of moet ik zeggen duinachtig) parcours, en dat was simpelweg slopend. Wel een mooi parcours overigens, wie Meijendel een beetje kent zal dat kunnen beamen. En er lag hier en daar sneeuw, geen dik pak maar wit genoeg om het landschap een winters aanzien te geven.

IMG_3302 Onderweg moest ik weer het struikgewas in maar ik kon de schade opgelopen door de achterstand redelijk beperkt houden. 'We're running up that Hill, we're running up that road, with no problems' zong Kate Bush al. Nou, als we het laatste zinnetje veranderen in 'with much problems' dan zitten we dichter bij de waarheid. Toch kon ik op zeker moment Paul van Dunné, lid van de HRR en ooit een van mijn loopmaatjes toen ik daar nog trainde, inhalen. Ik had hem al een tijdje in het vizier en kwam steeds dichterbij. Vanaf dat moment liep ik een stukje met hem op tot het 16 km punt, daarna versnelde ik iets en kwam weer bij de twee mannen waarbij ik eerder wegens de onvoorziene sanitaire stop moest afhaken. Gedrieën liepen we de laatste kilometers op. Maar geloof het of niet, we moesten nog maar vier kilometer en weer stuurde ik mijzelf het bos in. Het is irritant, maar de laatste jaren heb ik veel te vaak darmproblemen als ik intensief loop. Maar ook nu kon ik weer snel aansluiting vinden bij de achterste van de twee lopers. Zo liepen we dan toch naar de finish.

Ha! Daar stond een bordje: 1.1 km naar Boerderij Meijendel! We waren er bijna! Ja, dat had je gedacht. We moesten zeker nog zo'n 2,5 kilometer lopen, waarbij we zelfs even dachten dat we verkeerd waren gelopen. Er kwam geen eind aan en ik zat er aardig doorheen. Uiteindelijk zagen we weer de parcoursbordjes en toen was het nog maar een klein stukkie. Zowel ik als de man kwamen in precies 2 uur en 30 minuten over de finish. Nee, dat is geen snelle 25 km tijd maar ik was dik tevreden, vooraf had ik er alleen maar op gehoopt dat ik 'm uit zou lopen.

Meijendelloop2010 010 In Boerderij  Meijendel konden we de loop culinair afsluiten met koffie en appelgebak. Gratis. Daarna in de Paardestal gedeeltelijk omgekleed, nog wat nagepraat met deze en gene en weer terug naar de Boerderij om nog een chocolademelk met room te scoren. Een echt winters drankje, dat helemaal past in de entourage van deze winterse editie van de Meijendelloop.

Ik ben even gaan zitten bij RTC-dame Sylvia Visser en haar vriend Hans Scholte, met wie ik een kwartier eerder samen over de finish kwam.

Het allerzwaarste deel van de dag zou echter nog komen. Dat was de terugweg van Meijendell door de duinen naar mijn huis, op de fiets. Het eerste stukje fietste ik met een andere Haagse Roadrunner, Paul Slijpen, op. Ik had al moeite om bij hem te blijven en peddelde moeizaam kreunend naar huis, al met al toch een dik uur op de fietsend. Waarschijnlijk waren de banden te zacht. Eenmaal thuis heb ik vijf minuten met de benen gestrekt op de bank gelegen maar daarna ben ik meteen aan de slag gegaan: mezelf gewassen, omgekleed, boodschappen gedaan hier, boodschappen gedaan daar, want morgen krijg ik eters.

Ideale Mini Disc en Three of a Kind

Het was een drukke donderdag gisteren. ‘s Middags ging ik naar Pijnacker om de oudvoorzitter van LDA, een van de voorlopers van Haag Atletiek, te interviewen. Voor het clubblad, of voor het jubileumboek, dat valt nog te bezien. Ik ging er met de randstadrail en de metro heen, in Pijnacker Centrum moest ik een kwartiertje lopen maar het was heerlijk loopweer, dus geen probleem. Laat ik de bloglezers niet te veel vermoeien met allerlei details, maar het werd een van de langste interviews, zo niet de langste, uit mijn ‘carrière’ (die ik nooit gemaakt heb maar dat is weer een ander verhaal). En ik was nog lang niet klaar, wat had deze man veel te vertellen. Een wandelend archief, hij vertelde honderduit over zijn ervaringen op atletiekgebied in de Tweede Wereldoorlog, over de roemruchte atleet Osendarp, over Jesse Owens, Fanny Blankers Koen, over de faciliteiten destijds voor atleten – deze waren er niet of uiterst beperkt – en dat alles gelardeerd met verhalen, anecdotes, herinneringen. 88 jaar is hij inmiddels, deze Gerard de Bruin, maar hij heeft de mentale energie van een jongeling van dertig. En wat beweegt deze man zich nog soepel! Maar goed, we zijn tot het jaar 1942 gekomen, we hebben afgesproken het interview op een later moment te vervolgen.

Na deze intensieve sessie liep ik weer terug naar de metro en twintig minuten later zat ik in de metro op weg naar station Laan van Nieuw Oost Indië. Daar had ik afgesproken in Het Spinnewiel, een gezellig restaurant. Prima eten en prima gezelschap.

Three of a kind 006 Om kwart voor acht zaten wij in de metro naar Zoetermeer. In De Boerderij speelde Three of a Kind, een band die ik eigenlijk niet kende, maar een mix van aansprekende gypsy-muziek en jazz zou spelen. Welnu, dat is uitgekomen. Maar eerst kregen we een voorprogramma van de Basily-boys, weer drie van die uiterst getalenteerde loten van de Basily-stam, minstens zo getalenteerd als de familie Rosenberg. Lekkere snelle Django Reinhardt-muziek, drie virtuoze jonge gitaristen en een basgitarist en op het laatst kwam de vader van een van de jongens het podium op om twee of drie nummers mee te spelen op zijn viool. 

Three of a kind 011 Na een korte pauze kwam dus Three of a Kind, vier topmusici! De gitaristen in deze supergroep komen uit verschillende scholen. Jan Kuiper speelde elektrische jazz en organiseerde Nederlandse tournees met internationale solisten als David Murray. Hij speelde nu vooral akoestische gitaar, maar ook af en toe solo-gitaar en de 18-snarige India Lotus-gitaar. De Malinese gitaarvirtuoos Zoumana Diarra bracht ook bijzondere instrumenten mee, zoals de 43-snarige kora. Birele Lagrene is een gitaarvirtuoos die internationaal gezien wordt als een waardig opvolger van Django Reinhardt. En Stochelo Rosenberg, moet ik nog uitleggen wie dat is? Met recht wordt hij gerekend tot de beste gypsy jazz-gitaristen ter wereld.

Het was echt genieten geblazen met deze groep, die uitsluitend instrumentale nummers speelt. Jan Kuiper had nog een leuke verrassing voor iedereen in petto: een gratis dubbel-cd voor alle aanwezigen! Geweldig, dat wordt de komende dagen extra (na)genieten. Tegen elf uur namen Marjolein en ik de randstadrail terug naar Den Haag.

Onderstaande van Youtube ‘gejatte’ video-opname van de band geeft een beetje een indruk van hoe zij spelen.

F… eh… Minder aangename weersomstandigheden

Moet je meegaan met de moderne tijd? Ja, natuurlijk wel, dat wil zeggen: het beste is om je er niet teveel tegen te verzetten. Dit omdat elke periode zijn goed en slechte dingen heeft, en dan: wat is goed en wat is slecht? Iets anders is dat je je niet gek laat maken door alles wat zich aandient, ook niet wat vanuit de media tot je komt. Zoveel nieuws en on-nieuws, zoveel opvattingen, ideeën, trends, kleine incidenten die worden opgeblazen en vervolgens het nieuws domineren. Het allerbeste is om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven en alles met enige kritische distantie en zo mogelijk lichtelijk geamuseerd te beschouwen.

Neem nu het taalgebruik. Kan dat moderner? Ook hier geldt: doe wat bij je past. Als ik wat meer popie-jopie zou schrijven, zou ik over het weer van gisteren schrijven dat het fokking k*t weer was. Dat is voor mij zo ongeveer het summum van grof taalgebruik, maar het woord 'fokking' wordt door veel jongeren als doodnormaal beschouwd. Maar goed, ik hou er niet van, er zit veel verholen agressie in dat woord, al brengt het veel beter het gevoel van frustratie, woede en ergernis over dan: 'het was slecht weer'.

Image.aspx Goed, dit was even een uitwijding vooraf. Gisteren beleefde ik een visrijk dagje: thuis makreel en op de club haring. Maar het was ook fokking k*tweer rotweer, en dan druk ik mij nog netjes uit. Koud, harde regen- en hagel buien, natte sneeuw. Geen loopweer, bepaald niet. Eigenlijk was ik van plan om weer eens met Groep 5, mijn groep, mee te gaan en bij de tempo's helemaal achteraan te lopen. Of, als dat alles te zwaar zou zijn, voor mijzelf wat te lopen. Het is het laatste geworden. Minder dan een half uur, zoveel mogelijk tussen de buien door.

Later ben ik toch weer naar de club gegaan. En ja, het was weer gezellig, dat weten we inmiddels wel. Wat bokjes naar binnen geslagen en laat in de avond, wederom een forse regenbui trotserend, met Jack en Karin naar huis gefietst.

Het was toch wel iets rustiger dan normaal in het clubhuis, kennelijk waren er meer mensen voor wie het weer net iets te gek was. Maar de echte bikkelaars laten zich door een enkel winterbuitje niet uit het veld slaan. Nou ja, ook ik moet weer wat aan mentale hardheid (her)winnen. Die zelf-verwennerij is er komende zaterdag niet bij, dan moet ik heel vroeg uit de veren en naar Meijendel om daar te gaan lopen. Mooie test.

Maar dat is zaterdag, vandaag is de gang naar Pijnacker om een van de oudste Haag-leden te interviewen en daarna naar Voorburg, uit eten en vervolgens naar een concert. Ja, nu kan het nog, met het 'oude' BTW-tarief!

 

Lopen met bijna-volle maan

Terwijl al mijn loopmaatjes elders deelnamen aan de Duinrell cross, de 7^^ loop of ander loopevenement, had de Cultuurbarbaar afgelopen zondag een 'family day'. In de namiddag gingen we met de auto naar Ypenburg, het gloednieuwe stadsdeel aan de rand van Voorburg en Rijswijk, waar mijn dochter en haar vriend gaan wonen. Wij hadden de Tom Tom (met de Surinaamse 'neef Stanley') wel nodig! De bedoeling was om het huis te bekijken en vervolgens met z'n allen (ook met de ouders van mijn officieuze schoonzoon) naar het huidige huis van dochterlief te gaan en daar met z'n allen te eten.

Huisje Het nieuwe huis zag er, dankzij de creativiteit en handigheid van mijn beoogde schoonzoon en zijn vader uit als een woning uit VT Wonen. Als ik schrijf dat het erg mooi was, is dat een eufemisme in optima forma. Schitterend was het, naar mijn smaak wel erg strak en modern maar uitermate smaakvol. Alles gloednieuw, alles klopt, de vormgeving, afwerking, de subtiele kleuren, de verlichting. Prachtkeuken, pracht badkamer. Jan des Bouvrie zou er jaloers op zijn. Er stond echter nu nog niets, geen meubels, boeken, planten, schilderijen of posters, niets. Wat de stijlvolle strakheid alleen nog maar accentueerde. Na de woning te hebben bewonderd reden wij met z'n allen terug naar Den Haag waar we ons culinair hebben laten verwennen. Pasta met vis, zeer smakelijk.

En toen werd het maandag. Oh wacht, ik heb het niet eens over afgelopen vrijdag gehad, toen heel wat forensen niet meer Utrecht konden verlaten wegens de brand in de verkeerscentrale. Ik had bijna tot die ongelukkigen behoord, maar op station Hilversum zag ik al dat er geen trein meer richting Utrecht reed, en navraag bij een conducteur leerde dat dit ook voorlopig niet het geval zou zijn. Dus ben ik met de trein waarin ik al zat gebleven, een half uur later vertrok deze weer richting Leiden. Een stoptrein, maar uiteindelijk ben ik wel thuisgekomen. Dus geen overnachtingen in een Utrechts hotel (had natuurlijk wel iets gehad). Mijn collega en kamergenoot Jim had die vrijdag ook problemen ondervonden, ook hij kon niet naar Utrecht maar is daar uiteindelijk toch gekomen met de zoveelste afgeladen bus. Hij was net zo laat thuis als ik, terwijl ik toch aanzienlijk verder (in Den Haag) woon.

Volle maan Goed, ik had het over maandag. Vroeg op, vroeg op kantoor, ook weer vroeg naar huis. Vanavond maar weer eens een duurloopje geprobeerd. Dat ging eigenlijk best wel goed, maar ook nu weer anderhalf uur, toen begon ik het weer te voelen. Het is niet genoeg om zaterdag een succesvolle 25 kilometer te lopen, maar dan wordt het maar een training, daar is ook niets mis mee. Misschien wel in een winters landschap…

Deze avond scheen de maan door de bomen, ondanks het wilde geraas van de makkers. Volle maan, zo te zien. Dat blijkt overigens niet te kloppen, volgens de tabel  was de maan gisteren ècht vol. Maar de bijna-volle maan verlichtte mooi de duinpaden, waar ik onder meer liep. Lekker weertje ook, fris maar zeker niet te koud. Nog niet…

Na afloop van de training thuis gedouchd, gegeten, even DWDD gekeken en daarna nog even naar de club voor de laatste redactievergadering van dit jaar. Er staat ons nog veel te doen voor het decembernummer, dat vóór de kerst moet verschijnen.

 

Schreeuw om cultuur

Als je een maand of zelfs langer geen duurlopen hebt gelopen, merk je dat wel. Mijn idee was om vandaag twee uur rustig te lopen, maar dat is er niet van gekomen. Het werden er slechts anderhalf, maar het is meer dan niets. Eerst liep ik van huis naar Excelsior Sport in de Weimarstraat, even kijken naar zo'n lichtgevend jack. Er waren er twee in mijn maat, maar ik vond ze toch niet zo staan en relatief duur, dus maar eens ergens anders kijken. Ik liep terug en vervolgens via de Zonnebloemstraat naar de Laan van Poot. Even een paar rondjes op het grasveld achter de kantine en daarna via het duinpad achter de sportbaan de duinen in. Tot Kijkduin gelopen en weer terug tot de Fuutlaan en zo weer terug naar huis, via dezelfde Zonnebloemstraat. Heel opmerkelijk was dat ik mijn hamstring niet meer voelde.

HailIIjkt-10_1 Later op de dag ben ik met de tram naar de Waldorpstraat gegaan, maar eens zien of er nog wat leuks hing bij Beversport. Ik ben er wel een uurtje zoet geweest. Eigenlijk zocht ik een outdoor-jack voor de winter waarmee je door weer, wind en regen kunt fietsen en wandelen. Uiteindelijk is het mij gelukt, na veel passen, wikken en wegen kwam ik bij de Outlet uit op een goed zittend, cementkleurig Haglöfs jack met capuchon en licht gevoerd. Geen uitgesproken winterjas maar met een fleece eronder warm genoeg. En in de aanbieding! Bij de Beversport op de bovenverdieping heb ik nog een zwarte Mammot-fleece gescoord, het logootje op de mouw vind ik al mooi maar het zat ook nog eens goed. Het was dus een geslaagd shop-middagje.

Aansluitend ging ik bij de poffertjestent aan de Maliebaan een kopje cappucino drinken. Die had een klein voetbad en was matig van kwaliteit, ik had er beter een portie poffertjes bij kunnen nemen maar ik ben weer eens te zwaar (relatief) dus ik heb mij moeten inhouden. Ondertussen zag ik dat een demonstratieve optocht, geëscorteerd door een klein legioen politiemannen, al dan niet te paard, vanaf de Maliebaan in noordelijke richting vertrok. Waarschijnlijk een demonstratie in het kader van de actie 'Nederland schreeuwt om cultuur'. Daarna ging ik naar mijn vader in Deo Gratias, daar ben ik al een week of drie niet geweest. Even wat bijgepraat.

Even terug naar die demonstratie. Hoe staat de Cultuurbarbaar in deze discussie? Misschien wel aardig om eerst iets te zeggen over het vermeende 'linkse hobbyïsme' dat aan cultuurbeleid kleeft.

David_bade_metis_nl Waarom wordt kunst door menigeen van 'rechts' als een 'linkse hobby' gezien? Ik denk dat dit met imago te maken heeft. Voor zover het om de vele 'nieuwe kleren van de keizer' uitingen gaat die als hoogwaardige kunst worden omarmd, heeft rechts (of Wilders zo u wilt) een punt. Zelf heb ik dat gevoel een beetje bij kunstenaars als David Bade: gooi een hoop rommel bij elkaar, spuit en hier en daar een kleurtje op en maak vervolgens uitdagend en strijdlustig je statement. Als museumdirecteuren en kunstcritici dit vervolgens serieus nemen is je naam als Groot Kunstenaar gemaakt. Tien tegen één dat bijna niemand dit meer zal tegenspreken. Stel je voor zeg, je mocht eens voor cultuurbarbaar of, nog erger, voor 'dom' uitgemaakt worden. Maar aan de andere kant: gelijksoortige reacties riep destijds ook het werk van Karel Appel op, en niemand zal nu toch kunnen beweren dat hij geen kunst maakte? Ik beweer het in ieder geval niet en dat heeft niets te maken met nieuwe kleren van de keizer.

Schreeuw-om-cultuur Verder heeft het 'linkse' karakter sterk met imago te maken. Als ik bijvoorbeeld naar een theatervoorstelling, concert of museum ga, zie ik voor het overgrote deel een min of meer 'alternatief' uitziend publiek om mij heen. Echt van die hippie-achtige 'medemens-mensen' en min of meer excentrieke intellectuelen, een tikkeltje soft, soms wat arrogant en betweterig en allemaal politiek correct.

Het zijn dezelfde mensen die je veel op tv ziet en 'ons, de gewone (of 'normale') man' hun programma's aanbieden waarin het sociaal-betrokken gedachtengoed van de jaren zestig en zeventig als een rode draad is verweven. Ik begrijp wel waarom deze programma's als 'links' worden gezien: je merkt het aan de keuze van de onderwerpen, de ironie en het nauwelijks verholen badinerende toontje als het bv. om Wilders en de PVV gaat, de bevlogenheid van journalisten en cabaretiers om het 'foute' van hun gedachtengoed aan de kaak te stellen (wat in de praktijk neerkomt op louter op de man spelen). Hee, is hier een Wilders-aanhanger aan het woord? Nee, integendeel, maar ik begrijp heel goed waarvan de rechts-geaarden (de 'man in de straat') spontaan uitslag krijgt. En omdat 'links' en linkse mensen volgens rechts de oorzaak zijn van veel wat fout is in de maatschappij, vooral de islamisering, is er niet veel meer nodig om vol overtuiging te roepen: het mes in de publieke omroep en in de cultuursubsidies!

Toch klopt het niet helemaal. Een van de meest 'rechtse' omroepen, de AVRO, zendt – naast de linksere VPRO en de NPS -  de beste cultuurprogramma's uit.  En als ik naar een klassiek concert ga dan zie ik vooral oudere, rijke mensen om mij heen, de 'upper class' van het establishment. Allesbehalve links dus. Waar ik maar mee zeggen wil dat het linkse karakter vooral te maken heeft met sentimenten en vooroordelen.

Dit moest ik even kwijt voor de stelling dat kunst niet per definitie een linkse hobby is.

Portretten_karikatuur-afbeelding3a Maar goed, links(!) of rechtsom, er moet bezuinigd worden. Dat is al eerder gebeurd, zie bijgaande tekening van Peter van Straaten. Wat vind ik daarvan? Uiteraard begin ik met de nogal brave verklaring dat ook de kunstensector zal moeten inleveren. En de gedachte dat kunstenaars hun eigen broek moeten ophouden en niet meer afhankelijk zijn van subsidies, klinkt meer dan plausibel. Saneren is geen vies woord wat mij betreft. Echter nu wil de regering 200 miljoen euro van het totale cultuurbudget (950 miljoen euro, wat overigens slechts 0,8% van de rijksbegroting is) bezuinigen. Dat is een fors bedrag, het is dus zaak om dit zeer zorgvuldig te doen. De verhoging van de BTW op de kaartjes voor podiumkunsten van 6% naar 19% vind ik een onzalig plan dat overigen
s gewoon doorgaat, per 1 januari 2011 zelfs. Voor mij persoonlijk betekent het dat ik aanzienlijk minder, misschien zelfs helemaal niet meer, naar een voorstelling kan gaan volgend jaar. En nee, ik overdrijf niet, nu al vind ik de toegangsprijzen voor concerten en theatervoorstellingen onzalig hoog. Ik denk dat meer mensen minder naar voorstellingen zullen gaan, dus wat zal het de staatskas uiteindelijk opleveren? Niet veel valt te vrezen, om niet te zeggen niets.

Feit is dat het belang van kunst en cultuur niet onderschat mag worden. Van 'links' vormingstheater tot modern ballet, van rockmuziek tot opera, van cabaret tot musea, van literatuur tot klassieke muziek, je hebt het allemaal nodig, ook omdat al deze uitingen je – al is het vaak onbewust – een spiegel voorhouden en in contact brengen met diverse gedachten en ideëen die leven in de samenleving en over de maatschappij en het leven als geheel gaan. Cultuur is ook een bindende factor, het geeft cachet en kleur aan de samenleving, zonder kunst en cultuur zou alles schraal en grijs, zonder lief of loof zijn. Als dat laatste een rechtse ambitie mocht zijn (wat niet ondenkbaar is, rechts wil ook meer wegen en minder natuur), dan kies ik toch maar voor de linkse hobby. Of lobby.

Maar eerlijk gezegd denk ik dat de soep niet zo heet wordt gegeten en dat er 'verstandig' gesnoeid gaat worden, in overleg met de sectoren. Wat onverlet laat dat de acties zinvol zijn en laten zien dat kunst en cultuur niet alleen een groepje krakers en oudere hippies op de been brengen, maar kunstliefhebbers uit alle lagen van de bevolking.