Gladakkers en gladde straten

Gistermiddag was ik in Dudok, het befaamde Haagse etablissement tegenover De Binnenhof, om het afscheid mee te maken van Jan van Dijk, senior beleidsmedewerker van de directie Media  bij het ministerie van OCW. Ik had van hem altijd al het beeld van een ouderwetse intellectueel, eigenzinnig, nieuwsgierig, met een breed zo niet onbegrensd interesseveld, ook religieus, met een grote belangstelling voor de medemens en iemand met de gave van het woord. En bovenal een 'vastbijter' die aan de wieg stond van het Instituut Beeld en Geluid (zonder zijn bijdrage was dat er nooit gekomen). Het was een van de vele belangrijke dossiers waar hij zich jarenlang in heeft vastgebeten. Dat beeld van hem kwam ook uit de toespraken naar voren. Opmerkelijke, zij het ironisch bedoelde uitspraak van zijn directeur: 'Met het vertrek van Jan hebben wij meteen 3 fte's (arbeidsplaatsen) ingeleverd en hebben wij ons steentje bijgedragen aan het inkrimpen van het ambtenarenapparaat'.

Meisje valt ijzel Ik ben niet al te lang blijven hangen want er moest getraind worden. Gisteravond, precies om 19.00 uur, het tijdstip waarop de diverse trainingsgroepen vanaf de Laan van Poot plegen te vertrekken voor een trainingsloop van pakweg 70 tot 100 minuten, begon het – volstrekt onverwachts – te regenen. Het was heel fijne regen, zeg maar rustig ijzel, die ons binnen enkele seconden doorweekte. Gelukkig was de bui van korte duur, maar van de naweeën hebben wij de rest van de avond mogen genieten.

Er stond een duurloop op het programma met twee 'aflopende' series van 8-4-2 minuten. Trainer Wim loopt weliswaar alweer een beetje, maar was ditmaal op de fiets. De vraag is wat slimmer is onder deze omstandigheden (het was bijna overal verraderlijk glad), lopen of fietsen, maar we zijn uiteindelijk allemaal overeind gebleven.

Hoe gingen de tempo's? Heel goed, dat wil zeggen bij de rest van Groep 5. Vooral de dames gaan als een tierelier, met nam de nieuwe 'kracht' Elles. Dat Ilse en Ellen goed lopen was al bekend. Maar de oude cultuurbarbaar had er duidelijk moeite mee, vooral bij die twee acht minuten versnellingen. Niet dat hij te hard van stapel liep, integendeel, maar zelfs achteraan hijgde hij als het welbekende stoompaard en moest zelfs – bij de tweede acht minuten – even afhaken omdat zijn adem stokte in de keel. Nee, er valt nog wel wat te doen voordat het allemaal weer wat gaat 'lopen', qua snelheid dan. Maar goed, geen rare pijntjes meer op dit moment en dat is winst.

Het was weer ouderwets gezellig bij de club, het grootste deel van onze groep bleef nog wat drinken. Daarna weer met mijn vertrouwde groepje 'geborreld'. Met kibbeling als extra tractatie.

De terugweg heb ik afgelegd met de fiets in mijn hand, het was werkelijk overal spek- en spekglad. De dames Henriëtte en Karin en hun trainer Jack waagden het er toch nog op een stukje te fietsen, alhoewel dat niet zonder risico was. Iedereen is heelhuids thuisgekomen.

Advertisements