Born to Run

Born to run 005 Gisteren had ik een huis vol visite, of liever gezegd: logees. Vandaar dat er van lopen en bloggen weinig terecht is gekomen. Mijn zwager, die het grootste deel van het jaar in Nigeria werkt en daar ook loopt (elke dag zo'n vijf kilometer) had een cadeautje voor mij meegenomen. Het was een boek getiteld 'Born to Run'. Ik ga er voetstoots van uit dat elke doorgewinterde ultraloper waaronder Martine, Léonie en Richard – maar ook menig gewone loper zoals ik – dit boek van Christopher McDougall al kent. Zo niet, dan kan ik het hen van harte aanbevelen!

Vanwege mijn dagelijkse lange (trein)reizen van en naar mijn werk in Hilversum, was dit nieuwe leesvoer meer dan welkom. Al moet ik zeggen dat de lopers waarover McDougall schrijft diezelfde afstand elke dag zonder problemen lopend zouden overbruggen, van Den Haag naar Hilversum, heen en terug.

Uiteraard heb ik het boek nog lang niet uit – ik ben pas bij bladzijde 51 – maar dit wordt geheid een 'uit-lezer!' Het is een episch avontuur van de auteur dat begint met de simpele vraag: 'Waarom doet mijn voet pijn?' Op zoek naar een antwoord, reist hij af naar Mexico om op zoek naar de Tarahumara indianen te gaan. Met de Kenianen en Etiopiërs behoren de Tarahumara's tot 's werelds sterkste en snelste lange afstandlopers, zeg maar gewoon ultralopers. Zij kunnen honderden kilometers achter elkaar rennen, zonder een moment te rusten.

Tarahumara De Tarahumara's zijn uiterst vriendelijke en gelukkige mensen. Binnen hun gemeenschap kennen zij geen misdaad, oorlog of diefstal. Evenmin is er sprake van corruptie, vetzucht, drugverslaving, gierigheid en hebzucht, geweld, kindermisbruik, hartkwalen, hoge bloeddruk en luchtvervuiling. Zij zijn monogaam maar het hebben van meerdere relaties wordt gedoogd. Kortom: een volk dat uit de Hof van Eden weggelopen schijnt.

Het zijn echter allerminst watjes, integendeel: zowel mentaal als fysiek zijn het zeer sterke mensen, in het bezit van een bovenmenselijk uithoudingsvermogen. Zij wonen in zeer bergachtig gebied waar canyons deel van uitmaken. Omdat de meeste Tarahumaranederzettingen op grote afstand van elkaar liggen en de Sierra Tarahumara ongeschikt is voor voertuigen of lastdieren, is rennen de meest gebruikte manier om zich te verplaatsen over lange afstanden. Dit heeft in de loop der tijd ook een ceremonieel en competitief aspect gekregen, zo houden zij vaak wedstrijden over lange afstand, waarbij zij ook nog eens een bal over de gehele afstand meetrappen.

Tarahumara (1) Tarahumara sandalen Dergelijke wedstrijden worden zowel individueel als met teams georganiseerd en kunnen meerdere dagen duren. Zij zetten hun uithoudingsvermogen, dat groter is dan dat van de meeste prooidieren in de omgeving, ook in bij de jacht, soms jagen zij dieren wel 160 kilometer na. Opmerkelijk is wel dat zij die geweldige afstanden blessurevrij op eenvoudige sandalen lopen. Koren op de molen van de voorstanders van het op blote voeten lopen. Er is een theorie dat onze ultramoderne hardloopschoenen teveel zouden dempen wat de voeten eerder verzwakt dan versterkt. Drinken zou ook geen probleem zijn. Tarahumara-indianen kunnen goed 'innemen' en drinken de avond voorafgaand aan zo'n ultrarun flinke hoeveelheden korenbier. Ziezo, dat waren de Tarahumara-indianen.

Morgen ga ik ook weer een kilometer of twaalf lopen…;-)