Winteravonden bij Drang

Vanmiddag (dinsdagmiddag dus) heb ik vrij genomen. Echt dringende klussen zijn er niet op kantoor, bovendien kan ik wat er nog ligt morgen (woensdag dus, voor de lezer vandaag) afronden.

Thuisgekomen, wilde ik meteen de 'schade' van het niet-trainen maandagavond ongedaan maken door een duurloopje. Kleren aangedaan, muts op – want onderweg naar huis begon het eerst zachtjes te regenen, naderhand te sneeuwen – en op weg. Maar dat viel om den donder niet mee, het was een volstrekt begrijpelijke beslissing van het clubbestuur om de training maandag af te gelasten. Nog steeds lag er op stoepen en zijwegen veel harde sneeuw en nare stukjes waarop niet te lopen viel, maar toch heb ik uiteindelijk – soms heel voorzichtig lopend, als een 90-jarige – het strand bereikt. Dat lukte niet bij de ene opgang die was afgesloten omdat de trap werd vervangen, maar bij de volgende kon ik er op. Op het strand viel beter te lopen, ik liep tot even voorbij Kijkduin en toen via de duinen weer terug. Al met al had ik zo'n 70 minuten gelopen over een stukje waar ik normaliter hooguit 50 minuten over doe. Vooral de duinen waren zo goed als onbegaanbaar, het was op zijn minst héél behoedzaam lopen.

Gelukkig lijkt de dooi (voorlopig althans) even door te zetten, ik ben net thuis van een voorstelling van theatergroep Drang, waar ik met Helmie geweest ben en onderweg naar huis merkte ik dat de sneeuw wat papperiger en minder glad was.

DRANG 003 We hebben eerst wat gegeten in Nul70, een uitermate prettig eetcafé aan de Denneweg. Prima eten tegen een alleszins redelijke prijs. Daarna liepen we door naar de Schelpkade, waar theater Drang zijn thuisbasis heeft.

Op deze avond werden twee voorstellingen gespeeld door jonge, getalenteerde theatermakers en muzikanten. De eerste voorstelling was stijlvol en stemmig. Pianiste Anna van Nieukerken, afgestudeerd aan het Haags Conservatorium, presenteerde met danser/acteur Sjoerd Spruijt een gewaagd stuk over afscheid en zelfgekozen dood, gelardeerd met preludes en fuga's van Bach en Shostakovich. Als rode draad werd een fabel van Toon Tellegen verteld getiteld 'Maar niet uit het hart' over een mier en een eekhoorn, die elkaar niet meer wensten te zien maar elkaar toch niet konden vergeten.

Na de pauze was er een voorstelling die als sprankelend en spetterend gekenschetst kon worden. De 23-jarige actrice en zangeres Eva van den Dam, afgestudeerd aan het Rotterdams conservatorium, presenteerde een gevoelige, geestige, moderne, muzikale voorstelling over een jonge vrouw op weg naar volwassenheid.

DRANG 004 Ook hier het thema 'afscheid' wanneer zij terugblikt op de band met haar (overleden?) moeder, die toch in haar systeem aanwezig blijft en de moeite die het haar kost om 'los te laten', die band door te snijden opdat (de ziel van) haar moeder echt bevrijd wordt. Eva werd begeleid door een jonge band die nummers speelde van Creed, Kings of Leon, OneRepublic, Anthony and the Johnsons enzovoorts. 

Het was weer een mooie avond. Helmie en ik zijn een flink stuk gaan lopen vanaf de Schelpkade tot aan de Waldeck Pyrmontkade waar RandstadRail 3 vrijwel direct kwam. En eindelijk viel er een beetje normaal te lopen, ofschoon het laat was (na elven) dooide het. Kan er de komende dagen dan toch weer een beetje normaal gelopen worden?