Tuintragedie en The Kings Speech

Vrijdag tussen de middag heb ik nog een stukje (6,5 kilometer) met collega Siebrand hardgelopen in Hilversum, en dat was het dan. Want dit weekend kan voor cultuurbarbaarbegrippen uitgesproken duf genoemd worden. Er is niet getraind, laat staan aan loopjes meegedaan. Ook de veelbesproken webloggersloop in Uden heb ik moeten laten schieten. Reden was in de eerste plaats een verkoudheid die zich vooral in de ledematen lijkt te nestelen (alhoewel: veel hoesten) en mij elke lust tot lopen ontneemt. Komt nog bij dat het erbarmelijk weer was, naarmate ik ouder word kan ik daar steeds slechter tegen. En tja, ik loop toch voor mijn plezier en niet omdat het moet!

Het was ook vooral een thuis-zit weekend, al ben ik zaterdag vrij veel her en der gegaan om boodschappen te doen.

Bosuil3 001 Wel werd de zondagsrust 's middags verstoord door een hevig gekrijs in de tuin, een beest in doodsnood. Het was zó intens dat ik buiten ben gaan kijken. Twee kraaien zag ik in de boom, ongerust keken zij naar beneden. Tot mijn verrassing zag ik in de tuin tussen de struiken een grote bruingrijze buizerd, die had ik nog nooit op deze plek gezien. Toen ik de tuindeur opendeed vloog hij op en landde een paar meter verderop, achter de vijver, neer. Het gekrijs hield onverminderd aan. Toen vloog de buizerd op en vloog weg, over de schutting met in zijn klauwen de voortbrenger van het geluid: een hevig tegenstribbelende merel. Triest, maar het is wel de natuur. Ik voelde wel met het dier mee, gek dat je instinctief weet dat zo'n vogel voelt dat zijn laatste minuten zijn ingegaan.

Over roofvogels gesproken: er is wel getekend, vóór het incident met de buizerd. Het moet een bosuil verbeelden, een vogel die bij ons in de buurt voorkomt. Ik heb 'm nog niet gehoord, maar hopelijk kunnen wij straks weer zijn roep beluisteren: Hoe! Hoe! (gevolgd door een vibrerend 'hoe-oe-oe-oe') Hoe! Een paar keer zag ik ook deze bijzondere vogel in onze tuin, in een hoge boom. 

Later in de middag ben ik met mijn vrouw naar de bioscoop gegaan. Het werd 'The Kings Speech', de veelbejubelde film die waarschijnlijk hoge ogen gaat gooien bij de Oscar-nominaties.

 

The Kings Speech

Regie: Tom Hooper

Colin Firth speelt de hoofdrol als een onzekere, gekwelde prins Albert die in de schaduw van zijn dominante vader leeft, koning George V, en zijn impulsieve broer, kroonprins Edward. Zijn grootste handicap vormt het stotteren, wat al in de openingsscène blijkt als hij een tot de nok gevuld Wembleystadion moet toespreken. Gesteund door zijn echtgenote Elizabeth, probeert Albert zijn stotterprobleem de baas te worden.

Kings_speech_ver3_xlg Als niets helpt komt hij terecht bij spraaktherapeut Lionel Logue, een gesjeesde Australische acteur die spraakproblemen te lijf gaat met controversiële methoden. In zijn spreekkamer behandelt hij de koningszoon als zijns gelijke – hij noemt hem zelfs Bertie. Albert is hier niet echt van gediend, maar komt toch steeds terug bij Logue, ook als deze het spraakgebrek wil oplossen door te wroeten in Alberts jongste jeugdherinneringen.

Eigenlijk behoren de scènes tussen beide mannen, hoe hun relatie zich ontwikkeld en hoe dat uiteindelijk tot een machtige apotheose leidt, tot de belangrijkste en indrukwekkendste van de film. Geweldig acteerwerk, als daar niet minimaal één oscar uit rolt…

De film geeft ook een mooi tijdsbeeld, namelijk dat van de jaren aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. We zien Winston Churchill figureren, zwart-wit beelden van Hitler die zijn volk toespreekt, en het grote schandaal dat uitbreekt als Alberts tot koning gekroonde broer Edward VIII wil trouwen met Wally Simpson, een gescheiden Amerikaanse vrouw. Dat heeft hem uiteindelijk de troon gekost.

Colin firth Aanvankelijk moest ik een beetje wennen aan de film, in de van: "Is dit nou die geweldige film waar de hele wereld het over heeft?" Want je ziet aanvankelijk niet veel meer dan het gehakketak tussen de twee mannen, en dat alles in een nogal somber, kaal interieur. Maar naarmate er meer zaken en personen bijkomen, en ook iets van een historische context wordt geschetst, pakt de film je steeds meer vast en leidt het verhaal naar een briljante, meeslepende en emotionele finale, waarin het Koning George VI (zoals Albert toen werd genoemd) lukt om, met steun van zijn spraakmentor, zonder stotteren de radiotoespraak uit te spreken die tevens de oorlogsverklaring van Engeland jegens Duitsland bevatte. Een historisch moment.

Kuieren

Wat een verschil met gisteren zeg, het weer. Gelukkig weer normale temperaturen. Voor mijn doen heb ik lang geslapen, althans sprong ik niet meteen uit bed na het wakker worden. Maar eenmaal opgestaan, voelde ik mij best redelijk, om niet te zeggen goed. Beneden de  hardloopspullen aangetrokken. Even een blokje om gelopen en, zoals altijd op donderdag en zaterdag, melk en die geweldige croissantjes gehaald bij de buurtsuper.

Na het ontbijt weer lopen, maar er zat niet voldoende fut in de benen voor een echt lange duurloop, dus uiteindelijk is het iets meer dan een half uur geworden. Het parcours werd gevormd door een paar rondjes om het Stokroosveld. Op datzelfde pad liep een flink aantal jonge mensen ook te rennen, jongens en meisjes van pakweg 17 tot 20 jaar. Bij het bruggetje stond een man, kennelijk de sportleraar, die nauwgezet notities maakte. Het bleek om een test te gaan op grond waarvan de deelnemers een op henzelf gericht trainingsschema van Asics zouden ontvangen. Het waren scholieren, wellicht van het Segbroekcollege dat aan de kop van het Stokroosveld staat.

Carnavalraad110099xxx Na de koffie fietste ik naar feestartikelenwinkel Bokstijn in de Weimarstraat. Er moet het een en ander aangeschaft worden voor het Carnaval. Want ja, het is er vorig jaar niet van gekomen, maar dit jaar worden wij weer op sleeptouw genomen – geheel vrijwillig, daarover geen misverstand – door onze Haag-vriendin die haar roots heeft in Brabant. Maar dat is pas volgende week, en we gaan maar één dag. Ben ik geslaagd? Nou ja, ik had maar een kleinigheidje nodig, misschien ga ik later deze of volgende week nog even terug.

Oh ja, die foto – had ik 'm al eens eerder geplaatst? – is in 1971 gemaakt, als ik mij niet vergis. Wij hadden 'op de zaak' destijds (Succes-Nederlandse Boeken Club) een carnavalsviering als personeelsfeest. Het was een zeldzaam geslaagd feest kan ik mij herinneren. Na afloop heeft een collega, hij was nota bene afdelingschef, nog een paar auto's geramd. Tja, dat was nog in de tijd dat mensen makkelijker achter het stuur kropen met een paar borrels op. Ik maakte toen deel uit van de Raad van Elf. Kortom, ik heb als boven-de-moerdijker in zekere zin een carnavalsverleden…

Weer later in de ochtend wat rondgekuierd in de stad, even de Bijenkorf in, bij de HEMA een fles rode wijn gekocht en eenmaal buiten liep ik plosklaps Walter tegemoet. Alweer een tijdje niet gezien, hij heeft het druk met sponsorwerving voor een cultureel-wetenschappelijk festival. Maar waarschijnlijk loopt hij mee met de volgende Doornvogels-wandeling op 2 april.

Vervolgens naar de Raad voor de Rechtspraak. Ik had een lunch-afspraak met ex-collega Evita. Zo twee tot drie keer per jaar maken wij zo'n afspraak om even bij te praten en wederwaardigheden uit te wisselen. We belandden in Taveerne De Posthoorn waar ik wederom Graved Lacks met toast nam, Evita volgde mijn voorbeeld.

Kuieren 007

Kuieren 008

Daarna liepen we samen een stukje op en terug naar het centrum. Op het plein was juist een demonstratie gaande. Waarschijnlijk Libiërs die tegen het regime van Khadaffi demonstreerden? Klopt, ongeveer zeventig personen, later waren ze ook nog op het nieuws, het NOS-journaal en zo. Op dit weblog heb ik het nooit zo over politiek, maar je kunt je er  niet aan onttrekken. Zeker op 2 maart niet, maar dat is weer een ander verhaal.

Ook zag ik op deze dag een bijzonder echtpaar lopen, gearmd, allebei een lange zwarte jas aan. Vooral de man viel op, een markant type met grijsblond lang haar, goeje kop. Hij kwam mij bekend voor. Een bekende acteur of beeldend kunstenaar? Opeens wist ik het: het was de befaamde ultraloper Ron Theunissen, die met zijn vrouw aan het kuieren was door het centrum van Den Haag. Heel anders zoals menig sporter hem kent.

Thuisgekomen, voelden de benen en het hoofd zwaar aan. Ziek ben ik niet, maar er is wel dat onbestemde hangerige gevoel dat je kunt hebben voordat je verkouden wordt of griep krijgt. Vooralsnog zet het niet echt door, want na even geslapen te hebben voelde ik mij meer opgeknapt en ben een stukje gaan wandelen met de hond. Ook al scheen de zon niet, vergeleken met gisteren was het heerlijk weer… 

 

Kouder dan in Noorwegen…

John de Boer had het er gisteren al over: het weer van gisteravond. Allemachtig, wat een verschrikkelijk, afschuwelijk, naar, ijzig koud, smerig-nat k*tweer was het zeg, niet te geloven.

Ziezo, hier was geen woord Spaans bij. Maar goed, een ervaren en geharde loper als ik trekt zich niets aan van een beetje slecht weer. Toch? Nou ja… toch niet! De hele dag verheugde ik mij op de training die best pittig zou worden: 1-2-1-2-1 kilometer, in een behoorlijk tempo van 5 minuten per kilometer. Maar eenmaal thuis – wel wat later dan normaal want ik moest een klus afmaken op mijn werk – overviel mij opeens een gevoel van vermoeidheid en lichte weerzin. "Kom op", sprak ik mijzelf streng toe, "trainingspak aan en gáán". Maar ik was nog geen twintig meter van mijn huis verwijderd of ik keerde op mijn schreden terug, afgeschrikt door de ijskoude regen en de moordend koude wind. Nee, dat ging 'm niet worden vanavond. Misschien morgen (vandaag dus) maar een stukkie lopen als ik mij fit voel. Bovendien was mijn vrouw net thuisgekomen, dan maar eventjes een potje bankzitten met DWDD (Mwah) en GTST (Bwah). Wel zo gezellig ;-).

Maar goed, toch maar om een uur of half tien de fietstocht naar het clubhuis gewaagd. Wel weer gezellig, maar de biertjes smaakten mij niet als anders. Paul K. was ook weer terug van een mooie wintervakantie in Noorwegen en zei dat-ie het de afgelopen tien dagen daar, met temperaturen van min 15 graden celsius, niet zo koud had gehad als vandaag in ons land. Dus ik overdrijf niet.

Winterinnoorwegen_02

Wel zei hij herhaaldelijk tegen mij dat ik er pips uit zag en ongetwijfeld griep onder de leden had. Zou kunnen, maar ik hoop het niet, ik merk het wel na een hopelijk goede nachtrust. Samen met hem ben ik naar huis gereden (we waren op de fiets). Brrrr, &*%#$@, dat werd tien minuten lijden met een zo mogelijk nòg koudere regen en nòg fellere tegenwind als op de heenweg. Nu maar snel naar bed, als het goed gaat, probeer ik wel wat te lopen straks (want het is al morgen)…

 

 

Lekker duurloopje

Het gekke is dat de weekends waarin je relatief weinig op het programma hebt staan nog het vermoeiendst zijn. Zaterdag was er dus die testloop maar dat was het wel zo'n beetje. Zondag kregen wij 'de kinderen' te eten, dat werd dus vooral (aanvullende) boodschappen doen en wat kokerellen. Het werd Jambalaya ditmaal, met paprikasoep vooraf. Het was wel geslaagd, al zeg ik het zelf. Maar 's avonds zat ik er wel een beetje doorheen, dat kwam ook door de wijn natuurlijk in combinatie met de korte nachtrusten en het sporten. Dan krijg je van die momenten dat je naar een tv-programma kijkt en wakker wordt bij een totaal ander programma. Vroeger naar bed dan anders.

Ijskoud-copy Ook vandaag ervoer ik nog wat naweeën van vermoeidheid, maar het was natuurlijk ook stervenskoud buiten. Zó koud hebben wij het de hele winter niet gehad, en dat kwam vooral door die snijdende oostenwind. Maar eigenlijk hoef ik dit niet uit te leggen, wij hebben het allemaal gevoeld vandaag.

En nu de maandagavond. Koud of niet, er moest getraind worden. De groep was vrij groot vanavond. Op het gevaar af dat ik iemand vergeet: trainer Wim op de fiets, Ellen, Eveline, Ellis, Yvette en Ilse, van de heren Jos, Dick, Roel, Rob, Pierre en ik. Er stond een duurloop op het programma, niet meer en niet minder. Er valt daar dus niet veel over te vertellen. Dat wil zeggen: zojuist kregen we de data binnen van Roel, en daaruit bleek dat er – zeker voor een training – best pittig is gelopen: 13,5 km in 1.12'12'', met een gemiddeld tempo van 5'20'' per km. We liepen via de duinen naar Kijkduin en vervolgens langs Meer en Bosch over de Ockenburgselaan rechtsaf landgoed Ockenburg op en zo verder, uiteindelijk de Monsterseweg overgestoken en een stukje Madestein gepakt. Uiteindelijk weer terug over de Laan van Meerdervoort en de Bosjes van Pex. Na afloop ben ik weer zoals vaker op maandagavond met Ellen terug naar huis gelopen. Woensdag staat er helemaal een pittige training op het programma: 1-2-1-2-1 kilometer. Maak je borst maar nat, op woensdag zal dat waarschijnlijk niet zo'n probleem zijn want dan wordt al wat regen verwacht…

No No No? Yes!

Paleistuin 005Je bent een babyboomer of je bent het niet. Dus u bent gewaarschuwd: Aan het eind van dit blogje een stuk onvervalste Oude Lullen Rock (in het Engels klinkt het veel vriendelijker: Adult Orientated Rock). Al eerder deze maand spotte ik dit filmpje op YouTube omdat ik opeens een Deep Purple bui had. En deze avond was er, naast de Zorro-finale op Nederland 1, een documentaire op Nederland 3 over het ontstaan van het DP-album ‘Machine Head’. Dat moest ik zien! En het viel niet tegen. Veel interviews met de bandleden Roger Clover, Ian Pace, Ian Gillan, John Lord en Ritchie Blackmore. En toen moest ik opeens aan het bijgaande minder bekende nummer No No No denken. Dat staat weliswaar niet op Machine Head, maar is daarom niet minder goed: een blues-traditional dat geweldig klinkt door het strakke ritmische drum-intro van Pace, Gillans gedreven zang en die heerlijk bluesy gitaarriff die Blackmore uit zijn instrument weet te ontlokken, het klinkt bijzonder vol en luid op deze clip.

Maar waarom begin ik dit verhaal nu met Deep Purple? Er was toch een testloop? Ja, die was er. Sterker nog: ik heb eraan meegedaan en ik heb de vijftien kilometer ook vol gemaakt maar het ging erg zwaar. Niet omdat het te snel ging, integendeel: 5’30” per kilometer is allesbehalve snel, maar toch kostte het mij moeite. Wel kon ik de mensen van ons groepje (Eveline, Jos, Elles en Wim) bijhouden, maar waar met name eerstgenoemden de volle drie ronden ontspannen met elkaar praatten, was het voor mij al na zeven kilometer worstelen en hijgen geblazen. Ik was niet de enige trouwens, Wim hield het bij tien kilometer voor gezien en Elles ook, zo bleek later. Zelf plakte ik er na een pauze van circa drie minuten nog een ronde achteraan en Elles, die op de Laan van Poot bezig was met uitlopen, besloot er met mij toch maar een rondje aan vast te plakken. Zij had het ook zwaar, zei ze. Uiteindelijk kwamen we in 1’24” over de finish, netto zal dat neerkomen op 1’21”. Dat moet beter bij de CPC. Er deden nog een paar mensen van onze groep mee maar die waren al eerder binnen: Ilse bijvoorbeeld, en Michel zag ik ook maar of hij meeliep weet ik niet.

Paleistuin 002 Paleistuin 003 Later in de middag even naar de stad voor een lunchafspraak met iemand die ik al heel lang niet heb gezien en gesproken: Saskia. Wij gingen eten in Juni. Ik bedoel: zo heet het zaakje waar je uitstekend kunt lunchen. Nu deed de temperatuur vandaag allesbehalve aan Juni denken, maar er is nu eenmaal geen tent die December of Januari heet in Den Haag. Wel September, Saskia komt daar vaak. Hoe dan ook was de lunch prima, zelf had ik bruin brood met oude kaas en salade, Saskia ciabatti met mozarella en tomaat. De cappucino was ook voortreffelijk. Oh ja: alcohol wordt er niet geschonken, dus ook geen wijn!

Na de lunch nog een wandelingetje gemaakt in de tuin van Paleis Noordeinde, waar hier en daar al wat winterbloeiers voor een beetje lentegevoel zorgden, wat van de temperatuur niet gezegd kon worden. Daarna gingen we ieder ons weegs. In de tram nog even gesproken met het nieuwe groepslid Nicolette, thuis nog wat geredderd, wat boodschappen gedaan en daarna weer naar huis om voor het avondmaal te zorgen. ‘s Avonds lekker een beetje bankzitten en vooral naar de Deep Purple doc gekeken en een staartje van het politieke debat. En dan nu: Muziek!

Avondrood

Zaterdagochtend is er een testloop van onze vereniging. Je kunt dan 5, 10 of 15 kilometer lopen, maar de marathonlopers gaan wellicht voor 20 of 25 kilometer. Ditmaal doe ik mee, de 15 kilometer dan. Er zullen geen uitslagen zijn en de gelopen tijd moet je zelf in de gaten houden. Er staat wel een tijdklok op de baan.

Binnenstebuiten 011 Vandaag (vrijdag) was ik vrij. In feite heb ik mijn vaste vrije donderdag geruild voor de vrijdag omdat we donderdag een belangrijke bijeenkomst op de zaak hadden, waarbij wij ons gaan herbezinnen c.q. focussen op een nieuwe missie, dit met het oog op een toekomst waarin bezuinigingen bij de publieke omroep en een sterk veranderend medialandschap een grote rol gaan spelen.Toen ik thuiskwam tegen zes uur 's avonds, was het al licht! We gaan dus weer de goede kant op. Op weg van de tram naar huis – tien minuutjes wandelen – kwam ik Leo Tolboom en Marcel tegen, ze deden wat rek- en strekoefeningen tegen het muurtje van de begraafplaats Eik en Duinen, alvorens te vertrekken voor een lange duurloop. En eenmaal in mijn straat aangekomen, viel mij de mooie lucht op, roodgekleurd door de ondergaande zon. Snel een plaatje van maken!

Deze vrijdag ben ik bij mijn bijna 94-jarige vader op bezoek geweest. We hadden het jaarlijkse gesprek met de contactverzorgenden van het verzorgingshuis, gewoon om wat dingen door te nemen. Vergelijk het maar met een functioneringsgesprek. Maar alles was goed, geen problemen. Hooguit is mijn vader wat traag in zijn motoriek – maar wat wil je – en hij bromt af en toe wat over de goedbedoelde betutteling in het tehuis (beetje Kafkajaans), maar erkent dat 'elk nadeel zijn voordeel' heeft. Ik heb nog een beetje op zijn kamer – en naderhand in de lounge op de parterre – wat nagekletst.

Auerhaan3 001 Daarna ging ik naar de stad, naar Artifact waar ik een nieuw schetsboek heb gekocht en wat grafietpotloden. Inmiddels is het schetsboek niet maagdelijk meer, er zijn al twee tekeningen in gemaakt want ik vind dat ik veel te weinig teken en schilder de laatste tijd. Gewoon te weinig tijd of rust in mijn kont, of een combinatie van die twee. Maar al tv-kijkend met zo'n boek op schoot en wat grafiet- en kleurpotloden bij de hand ontstaat er toch wel iets. Een paar blogjes terug plaatste ik een YouTube filmpje van een agressieve Auerhaan, dat inspireerde mij om die wonderlijke maar tevens indrukwekkende vogel te tekenen.

 

 

 

In the Moonlight

Maannacht Woensdagavond was een gedenkwaardige avond, al was het maar vanwege het prachtige mysterieuze geelgroene licht, veroorzaakt door de bijna-volle maan, dat de duinpaden verlichtte. In dat opzicht hadden we één van de mooiste trainingen van de afgelopen jaren. 'Son et Lumière' zou je het kunnen noemen. Jammer dat wij het niet op foto hebben kunnen vastleggen. Bijgaande foto is gewoon gejat van inernet…

De training zelf behoorde tot de categorie 'middel-zwaar'. Het was een duurloopje met twee series die elk als volgt waren ingedeeld: 6 minuten – 4 minuten – 2 minuten. met tussen de tempo's drie minuten rustiger-aan. En tussen de beide series tien minuten rust, d.w.z. een normaal duurlooptempo.

Wat mij betreft ging de eerste serie goed, de tweede serie matig en op het laatst zelfs slecht. Een neerwaartse spiraal. Vraag mij niet hoe het komt, ik heb mij zeker niet geforceerd in het begin. Toch wilden de benen op een bepaald moment niet meer en zat ik  'hoog in mijn adem' wat een mooi alternatief was voor dat mijn ademhaling bijna stokte in de tempo's. Op het laatst een korte plaspauze ingelast waarna ik de groep uit het oog ben verloren en achter de verkeerde trainer-op-fiets (Wim was namelijk op de fiets deze avond) aan ben gelopen. Pas toen ik dichterbij kwam zag ik dat het niet Wim en Groep 5 was. Naderhand hoorde ik dat de groep was teruggelopen om mij te zoeken! Shame, shame… Wie zichzelf vooral heeft overtroffen deze avond was Eveline, ik ben benieuwd of zij dat niveau bij de CPC kan handhaven, dan kan er best een heel goede tijd voor haar in zitten.

De groep was ondanks het mooie weer niet groot, en ook in de kantine eh.. het clubhuis was het erg rustig, evenals vorige week. Onverklaarbaar wat mij betreft, maar daarom was het niet minder gezellig. Zelf ging ik niet al te laat naar huis, want vandaag moet er worden gewerkt. Er is een interne bijeenkomst waar iedereen geacht wordt bij aanwezig te zijn.

Van App naar Auerhaan

We leven in een wereld waarin zoveel informatie beschikbaar is, dat niets ons meer ècht kan verbazen. De meest bizarre verhalen en beelden nemen we met koele nuchterheid tot ons, weinig kan ons meer shockeren.

Waar ik mij niettemin toch over kan verbazen zijn juist de ‘kleine dingetjes’. Zoals het feit dat bepaalde woorden plotsklaps, als een donderslag bij heldere hemel, in de Nederlandse taal worden opgenomen en vervolgens veelvuldig gebruikt, alsof zo’n woord voor iedereen al jarenlang bekend is. Wat niet zo is! Het zou iets zijn voor Paulien Cornelisse die een zintuig heeft voor dit soort noviteiten op taalgebied.

Zelf denk ik met name aan het woord App. Overal lees je dat woord, in advertenties, krantenartikelen, het wordt met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid gebruikt. Ja, ik weet ook wel wat dat woord betekent en dat het een afko (..) is van applicatie (application). Mijn verbazing heeft meer te maken met het feit dat ik nergens op internet een opmerking heb gelezen over de herkomst van dit nieuwe woord. Mogelijk ook omdat het té vanzelfsprekend is, iedereen lijkt het ‘gewoon een woord’ te vinden, niks bijzonders.

Iets heel anders: ik mag graag filmpjes op YouTube kijken naar bijzonder gedrag van dieren. Ik ben nu eenmaal een natuurfreak. Deze vond ik wel opmerkelijk. Het is een Auerhaan, een aan het Korhoen verwante hoendersoort die niet in ons land voorkomt. Wel in Scandinavië en Oost-Europa, ook in het Schwarzwald bij onze oosterburen komt hij voor. Dit exemplaar is duidelijk in baltsstemming en ziet de persoon die hem staat te filmen kennelijk voor een rivaal aan. Hij vergeet zijn schuwheid totaal! Let vooral op de merkwaardige baltsroep: Te-dak, te-dak, te-dak, plop! gevolgd door een vaag murmelend-miauwend gekrijs en getjilp. Ik plaats dit filmpje óók omdat de paartijd van deze bijzondere vogels aanstaande is (maart-april). Er zijn hiervan nog meer filmpjes te vinden op Youtube!

 

Valentijn goudmijn…

Leonidas Gisteren, maandag dus, was ik te laat thuis om aan de groepstraining deel te nemen. Eerst namelijk nog iets kopen voor Valentijnsdag, voor thuis. Ja, ik weet het, Valentijnsdag is één commercieel circus, maar toch wel leuk, een kleine attentie. Misschien komt het omdat ik laat was – even voor zessen nog snel wat kopen – maar ik heb niets kunnen vinden. Op het centraal station stond een rij van hier tot Tokio bij Léonidas, die bonbonzaak. Altijd prima bonbons en leuk om te geven, in zo'n goudkleurig doosje met een rood lint er omheen. Maar er stond maar één meisje te helpen, dus dat ging 'm niet worden.

Valentijn4 Nou, een bloemetje dan, bij de bloemenzaak in dezelfde stationshal. En ja, dan ga je merken hoe commercieel het allemaal is. Een beetje aardige Valentijnsbos (en dat was lang zo'n mooie niet als hiernaast staat afgebeeld) kostte een vermogen, en om nu één bijna uitgebloeide roos te geven…. Nee, laat dan maar. In het centrum hetzelfde verhaal, wat de bloemen betreft, en in de Bijenkorf waren wel aardige doosjes met bonbons, maar ook daar was op zijn zachtst gezegd geen sprake van een redelijke prijs-kwaliteitsverhouding. Dan maar snel naar de Passage, daar is ook zo'n Léonidas-winkel, maar die bleek al gesloten, en het was nog geen zes uur…

Eind van het liedje was dat ik bij de buurtsuper, op de valreep, een flinke bos verse tulpen heb gekocht. Héél prozaïsch, ik weet het, maar beter dan niets.

Maar eigenlijk wilde ik het helemaal niet over Valentijnsdag hebben en nu is dit hele blogje er al aan gewijd. Ik wilde alleen maar – niet voor de bühne, maar voor mijn eigen logboek -aangeven dat ik, ofschoon te laat voor de groepstraining, ruim veertig minuten voor mijzelf heb gelopen. Het was heerlijk weer, niet te koud en windstil. Ik liep naar de Laan van Poot, daar linksaf en bij de Savornin Lohmanlaan, bij het veld, de duinen in. Even voor Kijkduin rechtsomkeert en dezelfde weg terug, via de Bosjes van Pex naar huis. Voordeel van alleen lopen was dat ik kon herstellen van de 10 kilometer van de dag ervoor. Woensdag gewoon weer met de anderen aan de bak.

 

Lopen en feesten

Museum rijswijk 2011 024 Museum rijswijk 2011 016 Museum rijswijk 2011 011 Museum rijswijk 2011 002 Meteen maar een verhaal van het hele weekend. Ik zal proberen het beknopt te houden. Op zaterdag een tweetal musea bezocht, Museum Rijswijk en Museum Meermanno. Met een lunch in de aloude bodega De Posthoorn, waar ik een zeer smakelijke en verfijnde Graved Lacks op toast heb genuttigd.

In Museum Rijswijk waren wij net voor de opening van een tentoonstelling met werk van een aantal leden van de Nederlandse Kring van Tekenaars. Tot 27 maart te bezichtigen! Wij waren de eerste bezoekers! Kunstenaars die deelnemen aan de tentoonstelling zijn onder meer Wilma Laarakker, Jaap Ploos van Amstel, Jaap Schlee, Jan van Spronsen, Willem Vaarzon Morel, Jan Vosman, Fred van der Wal en Wim Worm.

Museum rijswijk 2011 031 Museum rijswijk 2011 034 Museum rijswijk 2011 033 In Museum Meermanno/Huis van het Boek is een expositie getiteld: "Het ideale boek. Honderd jaar ‘private press’ in Nederland, 1910-2010". Wat het inhoudt? Voor wie het interesseert verwijs ik naar de website van het museum. Ik volsta met wat plaatjes.

 

1 van de 4 Kopjesloop

Zondag werd een bijzondere dag, omdat Marjolein, onze goede vriendin van Haag, haar 40ste verjaardag vierde. Dit deed zij grootscheeps, met een receptie in Carlton Beach Hotel aan het eind van de boulevard, met familie, collega's en vrienden. Maar daar ging wat mij betreft eerst een loop aan vooraf.

Marjolein40 002 's Ochtends ging ik met tram en trein naar Delft, en van daaruit een stuk met de bus naar de Delftse Hout. Daar werd de 1 van de 4 gelopen, ditmaal georganiseerd door De Koplopers. In de bus zaten nog twee meisjes, die ook gingen lopen. Een van hen bleek Haag-lid en een goede MILA-loopster te zijn die bij Bram Wassenaar traint. Nou, als je bij die legende traint kun je een aardig stukje weg-lopen. En dat klopte, ze hoopte 40 minuten op de 10 km te lopen. In het clubhuis van handbalvereniging DKC aangekomen, zag ik nog meer mensen van Haag: Ruud, Cynthia, Anno, Patty, Michel, Hizkia, Peter en Ed. Er waren nog meer, maar die waren op dat moment (nog) niet aanwezig. Bij mede-organisator Hans Verbeek mijn startnummer opgehaald. 21, mooi nummer. Daarna even omgekleed, wat ingelopen en naderhand met Wim H. naar de start. Daar kwamen we Martin en Anneke de Pater tegen, voormalige top-atleten bij Haag Atletiek. Vandaag gingen ze een rustige 5 kilometer lopen. En nu een sprong naar de start van de 10 kilometer. Van onze groep deden behalve Wim ook Ilse en Michel mee. En ik dus. We moesten twee ronden van vijf kilometer lopen. Hoe ging het? Wel goed, al had ik gehoopt dat ik onder de 49 minuten zou komen. Het werd echter 49'30'', met 24'30'' op de 5 kilometer dus veel verval heb ik niet gehad. Toch gelopen voor wat ik waard was. Het was trouwens prima loopweer, niet te koud, zo goed als windstil, droog, met af en toe een flets zonnetje.

Terug kreeg ik een lift van Ilse die bij mij in de buurt woont. Zij had goed gelopen, iets meer dan 44 minuten en daarmee heeft ze Hizkia en Cynthia achter zich gelaten.

 

Het Verjaardagsfeest

Marjolein40 018 Weer later, na mij verfist en omgekleed te hebben, naar de stad met de tram, wat geld uit de muur gehaald en bij Selexyz/Verwijs in de Passage een boek geruild dat ik gisteren had gekocht als cadeau maar dat mij bij nader inzien toch niet zó geweldig leek. Vervolgens naar de Koninginnegracht gelopen en tramlijn 9 gepakt richting Zwarte Pad, waar ook het Carlton Beach Hotel is gelegen. Binnen waren al aardig wat mensen en het werd vanaf dat moment steeds drukker, al met al zullen er zo'n zestig mensen zijn gekomen. Marjolein had een geweldig feest georganiseerd, met een heus veelkoppig Schevenings Shanty-koor dat het eerste deel van de middag met authentieke zeemans- en vissersliederen opluisterde.

Later was er een speciaal optreden van Hilde (nicht van Marjolein) en Greetje, die ook in het dagelijks leven een cabaret-duo vormen en optreden.

Marjolein40 037 Marjolein40 035 Daarna werd er gezongen: eerst een groot koor grotendeels bestaande uit familieleden van de jarige, een lied naar het Wim Sonneveld-lied 'Ze kon het lonken niet laten (Nikkelen Nelis)'. Grappig was dat even later het groepje Haag-zangers eveneens een lied van Sonneveld hadden bewerkt, 'Marjoleine'. Dat werd gevolgd door het lied 'Viva Espagna' van Imca Marina, ook geheel bewerkt. Tussendoor trad iemand op met mooie Braziliaans getinte liederen.

Marjolein40 055 Marjolein40 053 Later op de avond was er een trio dat aangename jazzy songs ten gehore bracht, terwijl de gasten zich tegoed deden aan het buffet. "Gezellig met deze en gene gepraat", dit laatste zinnetje zal voor menige aanwezige van toepassing zijn geweest.

Op het laatst met een paar clubgenoten naar de bushalte gelopen en na enig wachten met bus 21 naar huis gereden.  

Ik kan weer terugkijken op een mooi weekend…