Ook op 31 mei 2011 ging de zon onder…

Zon gaat onder op 31 mei 2011 013
Zon gaat onder op 31 mei 2011 015
Zon gaat onder op 31 mei 2011 021
Zon gaat onder op 31 mei 2011 032

Advertisements

Entartete Kunst

Entartete Kunst 002 Entartete Kunst 003 Entartete Kunst 005 Maandag. Ditmaal maar even voor mezelf getraind. Het gekke is dat ik nauwelijks last van 'zware benen' had, ondanks de 6 uurs estafette. Er kon dan ook, zij het rustig, zonder problemen een duurloopje van 40 minuten in de duinen worden volbracht. Dinsdag en woensdag hou ik het rustig want donderdag wordt er in Delft gelopen, de Golden Ten. Ik heb mij niet voor-ingeschreven dus kan ik alleen meedoen aan de prestatieloop, maar dat maakt mij niet veel uit. Het is zo'n gezellige en mooie loop, meedoen is het belangrijkste!

Entartete Kunst 007 Entartete Kunst 006 Entartete Kunst 018 Verder had ik redactievergadering. Er is weer veel kopij voor het clubblad. Aansluitend heeft de redactie vergaderd met onder anderen Ruud, onze voorzitter, en Wim, de secretaris van het bestuur, vormgevers Jeroen en Judith en redacteuren Henk en Ellen en ikzelf over het jubileumboek. In 2013 bestaat onze vereniging 100 jaar! Ter gelegenheid daarvan zal er een boek komen met veel foto's en afbeeldingen van vroegere en nu en de nodige historische verhalen.

Tenslotte de afbeeldingen bij dit blogje. Deze foto's zij in het Gemeentemuseum Den Haag genomen, waar ik zondagmiddag even was. Eigenlijk om de James Ensor tentoonstelling opnieuw te bekijken, maar ik kwam, na een film over Ensor bekeken te hebben, uit bij een heel andere expositie, namelijk over 'Entartete Kunst'.

Entartete Kunst 011 Eigenlijk is de titel van de expositie Stemmingmakerij. In de geschiedenis zag je vaak dat kunst werd ingezet als middel tot politieke beweging. Henri van de Velde (1896-1969) schilderde 'De Nieuwe Mensch' als grote blonde man met ontbloot bovenlijf, starend in toekomst met vlammend zwaard in de hand om zijn verleden achter zich te verbranden. In dit schilderij verheerlijkte hij de vernietigende nazi-ideologie. Dit utopische beeld van de krachtige mens sprak de nationaalsocialisten aan, het was heel iets anders dan de avant-garde die als 'entartet’ werd beoordeeld. Nu zouden sommige mensen zeggen 'een linkse hobby'. De nazi's openden de jacht op de moderne kunst. Dat kunst een illusie kan oproepen en dat die gevaarlijk kan zijn, wist Plato al. Om die reden wilde hij de kunst bannen uit de samenleving. Alle kunst die tijdens het nazi-regime niet in het ideaalbeeld paste werd radicaal afgewezen. De ‘ergste gevallen’ waren te zien op de tentoonstelling Entartete Kunst, in 1937. Deze kunst kenmerkte zich door het gebruik van verkeerde vormen en kleuren, bewuste verachting van het echte handwerk, spotten met religieuze waarheden, artistieke anarchie, lippendienst aan andere politieke stromingen, immorele seksuele toespelingen, verkeerde aandacht voor vreemden en mensen met een beperking.

In Stemmingmakerij wordt expressionistische kunst tentoongesteld die in de jaren dertig als ‘entartet’ zou zijn bestempeld. Bijzonder in deze tentoonstelling is een aantal nooit eerder in Nederland getoonde nieuwe bruiklenen, van de Duitse expressionisten Ludwig Meidner en Ernst Ludwig Kirchner.

Entartete Kunst 013 Werken van de Israëlische kunstenaar Yael Bartana en de Roemeense Mircea Cantor, beide uit de Collectie Dommering, maken het onderwerp Entartete Kunst actueel. Laatst schreef ik over het 'De nieuwe kleren van de keizer' gehalte van veel kunst. Zelf heb ik dat vooral bij veel vormen van installatiekunst. Maar soms pakt een kunstwerk je toch, blijft het 'hangen'. Dat had ik ditmaal ook. Wat ik zelf namelijk heel intrigrerend vond was de videofilm Entartete Kunst lebt van Bartana. Onder indringende ritmische klanken zie je een heel leger gemutileerde mensenfiguren zich achter elkaar voortbewegen, stampend en rinkelend. Het is gexefnspireerd op een schilderij van Otto Dix dat op de tentoonstelling Entartete Kunst in 1937 heeft gehangen, maar de titel verwijst naar het heden.
 

 

The Landscape is changing van Cantor bestaat uit holle en bolle spiegels die het landschap letterlijk veranderen. Het is een verwijzing naar Plato; kunst kan, als illusie van de werkelijkheid, gevaarlijke verwarring veroorzaken onder de bevolking. Cantor symboliseert in dit werk de positie van een kunstenaar in een totalitaire samenleving.

Het concept voor deze tentoonstelling is in samenwerking met Egbert Dommering tot stand gekomen.

6 -uurs estafette: het was weer mooi…

Zo’n groot evenement als vorige jaren was het niet: logisch, want dit jaar was er géén 12-uurs estafette, en ook geen sololoop voor de ultralopers. Dit omdat volgende maand de NK Masters wordt georganiseerd, ook door Haag Atletiek. Dat is precies in het weekend waarop normaliter de 12-uurs estafette wordt gelopen. Bovendien zouden twee van die grote evenementen achter elkaar een té zware belasting voor onze vele vrijwilligers betekenen. Om die reden is nu alleen een 6-uurs estafette georganiseerd. Kleinschaliger dus. Een ander verschil is dat het ditmaal niet half juni plaatsvond, maar eind mei.

12-uurs estafette 004 12-uurs estafette 006 12-uurs estafette 007 12-uurs estafette 009 12-uurs estafette 010
12-uurs estafette 011 12-uurs estafette 015 12-uurs estafette 017 12-uurs estafette 019 12-uurs estafette 021 12-uurs estafette 025 12-uurs estafette 029 12-uurs estafette 030 En voor de rest? Het was hartstikke gezellig en er is lekker gelopen. Er waren in totaal 27 teams. Na het bekende ritueel van de tenten opzetten die als rustpunt en beschutting voor de lopers en hun aanloop dienden, maakten de eersten van de vier lopers dat elk team telde (behalve de 6 recreatieve teams, die mochten zes personen tellen) zich gereed voor de start. Om elf uur precies klonk het startschot en ging men op weg, de een snel, de ander rustig alsof het een traininkje betrof.

Vervolgens werd er zes uur achtereen gelopen, waarbij – al naar gelang het tempo waarin werd gelopen – men na 20 tot 30 minuten weer aan de beurt was om zijn of haar rondje af te leggen. Onze groep 5 had twee ploegen afgevaardigd: de eerste ploeg was een damesteam, ‘Haagsche Hopjes’ (wie kan het zich nog herinneren? Zij deden vorig jaar ook mee) met Ilse Houtman, Ellis Stolwijk, Allies van Keulen en Eveline van Leeuwen. Het tweede team was een ‘Mií Team’ en bestond uit Anja Rienstra, Ellen van der Velden, Patrick Meijer en ik-zei-de-gek.

12-uurs estafette 037 12-uurs estafette 038 12-uurs estafette 024 12-uurs estafette 035 12-uurs estafette 033 Om voor mijzelf te spreken: ik liep als een tierelier. Niet dat ik de snelste was van ons vieren, integendeel, maar het gevoel was goed. Trainer Henk Kop, die de tweede ronde een stukje met mij meefietste, zei dat ik 13 kilometer per uur liep. Dat zal ik niet elke ronde hebben gelopen, maar gevoelsmatig heb ik al die tijd vrij constant gelopen. Meestentijds zat ik zo tussen 8’35 en 8’55 per ronde, maar de laatste paar keren kwam ik wel een stuk boven de 9 minuten uit. Anja en Ellen liepen wat lager in de acht, een enkele maal eronder, en Patrick, ons ‘kanon’, liep consequent tussen de 7’17” en de 7’50” per ronde.

Die ronden waren evenals vorig jaar zo’n 1858 meter. Start en wisselpunt waren op de baan, en het parcours ging deels over de Laan van Poot en deels door de duinen achter de baan. De webloggers die ooit aan de 12-uurs hebben meegedaan weten wat ik bedoel.

12-uurs estafette 025 Laat ik maar meteen to the point komen: Wij hebben het als teams goed gedaan! De Haagsche hopjes werden snelste en dus eerste van de vijf vrouwen-teams (vierde ‘over all’) en ‘onze’ groep, ‘Oppositie’, werd derde! Wim Hartman, onze trainer, was zichtbaar vergenoegd met de resultaten van ‘zijn’ groep. Ruud van A. (hiernaast) was ook blij om ons, in ieder geval één van ons, te zien. 😉

De groep die eerste werd waren vier snelle jongens van de Erasmus Universiteit, met de zeer toepasselijke naam ‘The Running Machines’. Gemiddeld liepen zij tegen de zestien kilometer per uur en hadden aan het eind van de dag 95 kilometer gelopen.

12-uurs estafette 043 12-uurs estafette 045 De allerlaatste minuten werd het nog spannend: zou ik nog een stuk moeten lopen? Twee minuten vóór 17:00 uur zag ik Anja de baan opdraaien. Toen ze over de meet kwam en mij aantikte, waren er nog dertig seconden te gaan. Nog één keer alles uit de kast en enkele meters voordat ik de baan zou verlaten klonk het eindsignaal. Freeze…

Frank kwam de afstand opnemen, Patrick kwam aanlopen met mijn jack en fototoestel. Dit was het. Een mooie sportieve dag was ten einde gekomen. Een dag waarbij alleen het weer – griezelig harde en voor de tijd van het jaar behoorlijk koude windvlagen zo nu en dan – wat minder was dan wij de afgelopen weken gewend waren. Die stormachtige windvlagen maakten dat men de tenten soms met vereende krachten op hun plaats moest zien te houden. Aan de andere kant was er wel veel zuurstof in de lucht.

Later, in de kantine, was er weer de pastamaaltijd van ‘kok Ivo’ en de prijsuitreiking.

12-uurs estafette 063 12-uurs estafette 070 12-uurs estafette 071 12-uurs estafette 074 12-uurs estafette 079 Eerder dronken we een biertje, wijntje of gewoon eerlijke thee. Daar is ons team even op de plaat gezet. Na de prijsuitreiking werd de ploeg andermaal gefotografeerd, maar dat gold ook voor de andere ploegen. Van links naar rechts: The Running Machines, Team Rood, Oppositie en Haagsche Hopjes.

Het lijkt overbodig, maar toch nog dit: klik op de foto’s voor een grotere weergave!

 

Ruimte voor de 6-uurs estafette

Ruimtevaart Panoramaal 001 Vandaag de 6-uurs estafette! Géén 12-uurs dus zoals alle vorige jaren, dit in verband met de organisatie van de NK Masters op 18 en 19 juni, en de belasting die dat voor veel clubleden met zich meebrengt.

Dat het zoals altijd weer een mega-gezellige dag gaat worden, daar ga ik wel van uit. De appeltaart is uiteraard weer gebakken! Vanavond of morgen een verslag.

Ruimtevaart Panoramaal 002 Ruimtevaart Panoramaal 003 Ruimtevaart Panoramaal 006 Ruimtevaart Panoramaal 005 Ruimtevaart Panoramaal 007 De overige foto’s heb ik gisteravond gemaakt tijdens een vluchtig bezoek aan Stichting Ruimtevaart, waar tekeningen van een groot aantal beeldend kunstenaars die via deze stichting een werkruimte hebben of hadden, werden geëxposeerd. Dit in verband met het 20-jarig bestaan van Ruimtevaart. Ik was er naar aanleiding van een mailtje van clubgenoot Paul Versteegh, die tevens een van de kunstenaars was. Helaas heb ik hem niet gezien. De komende tijd is er nog veel meer beeldende kunst te zien in Den Haag, dit in het kader van HOOGTIJ#25, de culturele Haagse rondgang, waar op 24 lokaties werk van beeldend kunstenaars te zien is. Misschien iets voor zondag…

De hort(us) op

Hortus 036 Hortus 005 Hortus 008 Hortus 014 Hortus 015 Hortus 021 Hortus 028 Hortus 029 Hortus 031 Hortus 033 Donderdag viel in de categorie 'het zal wel' dagen. Geen spectaculaire dingen te melden, of het zou moeten zijn dat ik in Leiden bij de treinreiswinkel een (korte) vakantie heb geboekt voor juli. Gistermorgen wisten wij niet eens waar wij heen zouden gaan – alhoewel Praag een tijdje in mijn achterhoofd zat – maar al zoekende en pratende kwamen we op Italië uit, vooral Rome want daar zijn wij nog nooit geweest. En ja, met de trein. Zeker, dat duurt langer en is ook duurder dan met het vliegtuig, maar ik ben niet gek op vliegen. Vliegangst is niet eens een té groot woord alhoewel ik wel een paar keer heb gevlogen. Toen was het ook niet zo dat ik al die tijd sidderend en met het klamme zweet op mijn stoel zat. Maar als de keus voor de trein er is, dan is deze voor mij snel gemaakt.

Voor de rest, ik schreef het al, weinig bijzonders te melden. Echter nu ik toch in Leiden was, meteen doorgelopen naar de Hortus Botanicus. Met mijn museumkaart is de toegang toch gratis, en altijd wel leuk om daar even een kijkje te nemen, al was het maar vanwege de exotische en zeldzame boom- en plantensoorten.

Over fartlek en publieke omroep-waarden

Deze woensdagavond is er weer tachtig minuten getraind. Wij liepen grotendeels door de duinen en de hellinkjes bleken op dit parcours ruim vertegenwoordigd. En ging het? Het ging, zij het dat de vermoeidheid nog niet ten volle uit de benen was verdwenen, en ik (dientengevolge) de allerlaatste versnelling (ca. 4 minuten, deel straat, deels duinen) rustig-aan heb gelopen. Helemaal achteraan kwam ik bij het punt waar we weer zouden samenkomen aangejogd. Hetgeen Wim, onze trainer, de opmerking ontlokte dat ik gezien mijn relatief goede 10 km van afgelopen weekend 'Not the King of Training' ben. Tja, dat is mogelijk maar ik luisterde deze avond inderdaad meer naar mijn lichaam. Zaterdag (overmorgen) moeten we toch weer aan de bak met de 6-uurs estafette!

Er gingen overigens wel wat andere tempo's aan vooraf: eerst wat korte versnellingen na de warming-up, vervolgens 5 x 30 seconden door de duinen en een paar 'grotere' versnellingen van pakweg 500 meter, met wat gemene 'pukkeltjes' op die route. En de versnelling in de duinen 'achter de baan' met ook al weer die 'pukkel' aan het begin van het duinpad en eenmaal boven, gáán tot ter hoogte van de sportkantine. Dat ging goed. Ook twee keer ter hoogte van de Fuutlaan naar boven in een rap tempo en weer terug. De eerste keer zakte ik aardig in op weg naar boven, de tweede keer ging beter. Maar die laatste 800 meter, ook met wat stevig klimwerk, werden mij en mijn benen dus net iets te veel.

Public value als blijvende uitdaging

Nu heb ik het nog niet gehad over het door het Commissariaat voor de Media georganiseerde symposium afgelopen dinsdag, dit ter gelegenheid van het afscheid van commissaris Jan van Cuilenburg. Dat evenement greep plaats in het Instituut voor Beeld en Geluid en was een mix van interessant en gezellig. Het ging vooral om de gedachtenwisseling over of en hoe de publieke omroep op 'nieuwe' platforms zoals iPod, Internet etc. aanwezig moet zijn. En hoe in dat verband de nieuwe diensten van de publieke omroep moeten worden gezien. Zijn deze marktverstorend of juist aanvullend? En is de publieke waarde (in goed Nederlands de 'public value') meetbaar? De meningen waren verdeeld al was men het wel redelijk eens over de kernwaarde van de publieke omroep: 'Public value' moet hoe dan ook behouden blijven maar hoe, dat is een blijvende uitdaging.  

Afscheid Jan van C 006 Afscheid Jan van C 011Afscheid Jan van C 010
Sprekers vanuit wetenschap, overheid en media bogen zich over vragen als: wat zijn de maatschappelijke doelen van nieuwe publieke mediadiensten op internet en andere platforms? Welke publieke waarde moeten en kunnen deze diensten opleveren? En: hoe vanzelfsprekend is het dat de publieke omroep ze aanbiedt?
Er werden prikkelende stellingen geponeerd. Zo vond SBS-topman Eric van Stade dat de publieke omroep zich vooral op informatieve en educatieve programma's zou moeten richten en amusement aan de commerciële omroepen over moet laten, terwijl Arendo Joustra, hoofdredacteur van Elsevier, van mening was dat de burger, in ieder geval leden van een omroep, gewoon zou moeten betalen voor hetgeen hij wil zien. Hierover werd naderhand flink gediscussieerd. Een uitgebreid verslag van het gebeuren verschijnt, waarschijnlijk in juli, in ons tijdschrift CoMedia.

Tijdens de afscheidsreceptie – met uiteraard de nodige toespraken en cadeaus – heeft het personeel een door henzelf samengesteld gedrukt boekje en tekening aan Jan van Cuilenburg overhandigd, en is het lied, een van de vijf die ik had geschreven, ten gehore gebracht. Zoveel mogelijk A 4-tjes met de tekst uitgedeeld en daarnaast een powerpoint-presentatie. Het ging op de melodie van 'Daar gaat ze' van Clouseau. Best een lastig lied, zeker op de momenten waarop je moet inzetten. Maar de Karaoke-versie die we van internet hadden gedownload – en waar collega Siebrand druk mee bezig is geweest om die op cd te zetten – bood wel enige steun. Al met al werd het zeer gewaardeerd, al heb ik niet de illusie dat we een carrière als koorzanger hebben misgelopen…

De Uitloop

The Hague Royal Ten 2011 001 Awel, schone blommekes zulle. Net crepepapier. Het is volop pioenen-tijd, koop een bos voor je geliefde want het is zó voorbij en dan moeten we weer wachten tot volgend jaar rond deze tijd.

Ander onderwerp. Monday Monday. Zoals zo vaak was ik erg vroeg wakker, om vijf uur. Voordeel is wel dat je zó vroeg op de fiets zit dat de straten leeg zijn, de meeste stoplichten nog niet operationeel zijn en je heerlijk rustig in de trein kunt zitten met je Pers en de Metro, plus de koffie en het croissantje dat je zojuist bij de AH to Go – dat vanaf vorige week op een andere lokatie in Den Haag CS is gevestigd – hebt aangeschaft.

Nadeel is dat je 's middags soms een beetje 'stuk' zit, maar vandaag viel dat wel mee. Er is namelijk best veel werk aan de winkel en ook wat voorbereiding voor een afscheid dat morgen (dinsdag, voor veel lezers is dat vandaag) wordt 'gevierd' in het Instituut voor Beeld en Geluid.

Sdu11-2311 Maar zoals bekend, heb ik het nooit, hooguit mondjesmaat, over mijn werk. Des te meer over mijn vrije tijds bestedingen wat de indruk kan wekken dat ik min of meer een flierefluiter ben. Het zij zo.

Vanavond (maandag dus, nog steeds) heb ik toch nog even getraind. Alles bij elkaar een uurtje. Nou ja, kun je het een training noemen? Het was meer 'uitlopen'. Eerst liep ik van huis naar de club en voelde de benen wel. Maar 'voor de gezelligheid' besloot ik toch een stukje mee op te lopen, waarschijnlijk zou ik het bij de warming-up laten. Ilse die gisteren ook had gelopen (in 44 minuten, jawel, we hebben snelle dames in Groep 5) was er ook bij en liep de hele training (een duurloopje van een uur met af en toe wat tempowerk voor de liefhebbers) mee. We gingen tot aan het eind van de Laan van Poot, hoek Savornin Lohmanlaan, de duinen in. Na een korte warming up liepen wij tot aan Kijkduin. Daar gingen we 'naar beneden' de Kijkduinsestraat af, en bij de 'Chinese Muur' nam ik afscheid van de groep. 'Tot woensdag!'

Maar eerst de dinsdag, die grotendeels in het Instituut voor Beeld en Geluid zal worden doorgebracht. Verslag volgt.