De som der delen

Een dagje overgeslagen met webloggen. Noem het piëteit, al is dat wel een zwaarwichtig woord. Eergisteren (dinsdag) ben ik namelijk naar IJmuiden gegaan voor de begrafenis van mijn neef Peter. Wij scheelden een maand. Vorige week hoorde ik van zijn zus Marion (mijn nicht) dat hij was overleden, eerder dan verwacht. Dit na een kort ziekbed. Uiteraard was de gevreesde ziekte oorzaak van zijn toch nog vroeg verscheiden. Maar ooit zei hij: "Je kunt beter intens leven en vijftig worden dan een lang saai leven leiden en negentig worden." Of woorden van gelijke strekking.

Laat ik volstaan met te zeggen dat het een mooie, ingetogen begrafenis was, met mooie muziek (van o.a. Chris Rea en Norah Jones), mooie toespraken van mijn nicht en een vriend van het kerkgenootschap waarvan hij sinds 2000 lid was. En er was muziek, twee zangeressen en een gitarist die een religieus getint afscheidslied zongen. Daarna ging het gezelschap naar buiten om Peter naar zijn laatste rustplaats te geleiden. Juist op dat moment was het prachtig weer, de zon scheen, geen spatje regen. Iedereen wierp een meegebrachte roos op de kist ten afscheid.

 
Kijkduin5925 

Misschien een wonderlijk contrast met het vorengaande, maar woensdag is er gewoon weer getraind. Wij waren ditmaal met zijn zessen (Ellen, Jan, Ton, Ellis, Fred en Jos). We zouden naderhand allemaal één element van de fartlek verzorgen. Eigenlijk een heel democratische trainingsvorm, zo zonder een 'echte leider'. En waarom ook niet? De training werd er niet minder om, eerder méér. De som der delen, zoiets.

Na het inlopen in de duinen gingen we het strand op. Eerst wat lichte oefeningen, daarna het programma waarvan we op dat moment geen idee hadden wat het ging worden. Ja, een fartlek, dat wel. Jos beet het spits af door vijf maal korte versnellingen van pakweg 200 meter over het strand richting Kijkduin. Dat ging lekker. Vervolgens organiseerde Jan 'het treintje': achter elkaar, waarbij de achterste naar voren rent en de koppositie overneemt, waarna degene die op dat moment achteraan loopt naar voren rent, enzovoorts. Dit ook zo'n vijf maal. Daarna iets dergelijks, maar nu 'slalommend' om elkaar heen, ook vijf maal.

Slangenberg568x426426x3192pz Wij waren inmiddels een aardig stuk voorbij Kijkduin geraakt en Ellis stelde voor een paar keer 'oprit op en af' te rennen, zo'n drie keer, waarbij elke keer iets sneller. Ook dat werd volbracht waarna wij onze weg door de duinen vervolgden. Ton leidde een 'pyramide' van 1-2-1 minuut, die gingen in een behoorlijk tempo. We kwamen uit bij de pomp op de boulevard van Kijkduin. Daar laafden wij ons aan het koele gemeentepils.

Volgende onderdeel was 'snelle loop op het paardenpad'. Op initiatief van Ellen. Een van de avontuurlijkste trainingsvormen, zwaar maar wel 'lekker'. De 'paardenpadrun' door het mulle zand bestond uit twee delen van pakweg 400 meter elk, waarbij het mij lukte om de hele tijd bij Jan en Ellis te blijven.

Het volgende onderdeel was op mijn suggestie 'een lang steil duintje' op. Niet echt mijn sterkste punt, maar het is voor het goede doel. Dat werd het Faf-duin (zoals Jos het noemde), een behoorlijk steile klim naar boven, na ca. vijftig meter linksaf een pad op dat nog meer naar boven voerde totdat de top was bereikt. De laatste meters liepen we op met een spontane blonde dame die ik van een feestje herkende. Het was de eerste keer na haar zwangerschap dat zij weer liep. Nou, dat is een talentje…

Westduinpark Hoewel zo'n klim bepaald niet 'mijn ding' is ging het vanavond wonderwel, zoals eigenlijk de hele training goed ging. Ik had duidelijk mijn avond. Maar we waren er nog niet. We liepen via de duinen terug naar het begin van het Westduinpark, bij Duindorp. Jan had namelijk nog 'een toetje' in petto. Er werden twee groepjes van drie geformeerd waarna we een estafette-run gingen doen, drie maal rond een duinpad van naar schatting hooguit 150 meter. Ik had mij verteld en liep tweemaal in plaats van drie maal, maar goed. Ook het toetje smaakte naar meer. Van daaruit liepen we via de duinen weer terug naar de Laan van Poot en de baan.

Het was een pittige maar heel gevarieerde en mooie training!

De Zware Benen Brigade

“Gxf4h, zware benen” was een veelgehoorde kreet gisteravond. En niet alleen uit mijn mond, wat voorspelbaar zou zijn geweest. Ook ‘de dames van Groep 5’ hadden daar klaarblijkelijk last van. Maar zo gek was dat niet. Het was zelfs rond 19:00 uur nog tegen de dertig graden celsius, en wat er aan wind stond was ook warm.

Dorst We waren met z’n zessen: Ilse, Eveline, Ellis, Alies, Patrick en ondergetekende (moet ik straks wel ondertekenen). Na overleg besloot Ilse naar het strand te gaan. Daar was het nog vrij druk, veel zonaanbidders en zee-zwemmers. Langs de vloedlijn liepen we richting Kijkduin. Patrick had wel zin om tempo te maken en binnen de kortste keren was hij een groen vlekje in de verte. Bij de bootjes (het zal ongeveer een kilometer zijn geweest) keerde hij terug en gezamenlijk gingen we via een oprit de duinen in.  Van daaruit liepen we naar de Puinduinen, waar we ons aan de pomp laafden (toevallig vond ik bij mijn afbeeldingen een foto van die pomp). Dat was geen overbodige luxe, we hadden de smoordorst met die hitte. Daarna gingen we verder en – weer na overleg – besloot Ilse voor de liefhebbers een paar versnellingen in te bouwen. Dat werd twee maal twee minuten in een behoorlijk tempo. Wij deden dat wel, maar het merendeel van de groep had nog steeds last van zware benen.

Terug in de Bosjes van Pex, had ik het wel gehad en ging mijns weegs huiswaarts. Tot woensdag maar weer! Als de benen niet te zwaar zijn…

Haagbeeld

Oh ja, dat is waar ook. Vandaag heb ik een selectie van mijn laatste Parkpopfoto’s op Haagbeeld gezet, dat is een website waarop Haagse fotografen foto’s van Den Haag, of die in Den Haag gemaakt zijn, kunnen plaatsen. Moet je wel even lid van worden, clubgenoot Hans Simonis wees mij er op omdat ik toch al veel foto’s voor mijn weblog maak.

Oh ja, de ondertekening, was ik bijna weer vergeten!

                                                                                                            FvdGN 

 

Parkpop

Parkpop 2011 031 Parkpop 2011 059 Parkpop 2011 027 Parkpop 2011 029 Parkpop 2011 039 Parkpop 2011 040 Parkpop 2011 041 Parkpop 2011 042 Parkpop 2011 043 Parkpop 2011 045 Parkpop 2011 048 Parkpop 2011 049 Parkpop 2011 052 Parkpop 2011 055 Parkpop 2011 060 Parkpop 2011 053 Het was weer Paul en Marliesdag! Oftewel: Parkpop. Het is inmiddels een traditie: al enkele jaren vormt het appartement waar Paul en Marlies wonen de locatie waar een aantal vrienden en kennissen zich verzamelt voor een brunch. Zo ook dit jaar. Dat appartement bevindt zich in een markante, want niet te missen, torenflat aan de Troelstrakade die hoog boven het Zuiderpark uittorent. Het bijzondere was ditmaal dat het gezelschap wel erg groot was vandaag, wel zestien personen. In leeftijd variërend van tien tot tachtig jaar.

Ook nu weer had gastvrouw Marlies voor een voortreffelijke brunch gezorgd, waaraan ook Jan Letsch heeft bijgedragen met onder andere makreelsalade. Zelf had ik – ik durf het bijna niet meer op te schrijven – appeltaart gemaakt. Eerder die ochtend was ik bij mijn vader op bezoek geweest, ik was met de tram gekomen. Het was zoals altijd een gezellige en ontspannen bijeenkomst. Even na één uur vertrokken we richting Zuiderpark.

Wat nog meer dan anders opviel was de volstrekt ontspannen en relaíe
sfeer in het park, waar nog genoeg ruimte was om te picknicken. Want dat is Parkpop toch vooral in mijn beleving: één grote picknick. En ook vandaag was het weer geen spelbreker, integendeel: het was warm! Natuurlijk, bij Parkpop gaat het ook – of vooral – om de muziek, het zou in ieder geval om de muziek moeten gaan. Maar op de een of andere manier vormt dat toch meer behang, ik kan het niet opbrengen om intens te luisteren en te kijken. Dat heeft ook te maken met het feit dat er weliswaar goede artiesten optreden, en ook draagt de muziek in hoge mate bij aan de sfeer en gezelligheid, maar echte muzikale magie en chemie is ver te zoeken. Maar eigenlijk mag ik dit zo niet zeggen, ik heb maar een paar optredens gezien en die waren bovendien echt niet slecht, zoals Graffiti6 die een mix van pop, rock en funk brachten met soms close harmony zang, en Staff Benda Bililli, een groep congolese straatmuzikanten die met veel verve en energie musiceerden. Het bijzondere was dat zij geheel of gedeeltelijk invalide zijn maar aan de overgave waarmee zij zongen en speelden was dat niet te merken. Dus dat de muziek niet bij mij 'binnenkwam' kan helemaal aan mij liggen, misschien ervaren anderen het totaal anders.

Later in de middag ben ik nog even naar huis gegaan om nog een stukje af te ronden voor het clubblad, inclusief een kort telefonisch interview, en na de maaltijd – sla en vis – ging ik nog even terug naar het Zuiderpark, ditmaal op de fiets. De anderen zouden er nog zijn maar ik heb ze niet meer gezien. Het afsluitende concert van Jamie Cullum was net begonnen, een goede artiest maar ook hier ontbrak 'de vonk' wat mij betreft. Ook omdat er in mijn hoofd nog van alles speelde en er thuis bovendien nog gasten wachtten, kon ik het niet opbrengen om te blijven luisteren. 

Ik hou dit blogje verder kort en laat de foto's voor zich spreken. Het was weer een mooie dag! 

VTM Loop met horten en stoten

IMG_3413 Soms weet je niet meer waar je ooit hebt gelopen. Zo staat er op de website van de VTM Loop onder de uitslagen een zoekfunctie, waarbij je alleen je naam hoeft in te vullen en voor de rest overal 'alle' laten staan. Zo kwam ik er achter dat ik in 2000, op mijn 52ste, óók de VTM Loop had gelopen, toen in 1:12' en nog wat. Dat zou ik vandaag niet halen, maar een tijd tussen de 1:15' en 1:18'' moest te doen zijn.

Fred de V. stond om half één voor de deur, met in zijn auto clubgenoot Berry V. Nu wilde het geval dat even daarvoor Paul van O. had gebeld, of ik nog ging lopen. Ja dus. Daarop vroeg hij wat mijn huisnummer was, hij kwam er aan. Paul woont een paar straten verderop. Echter een kwartier later was hij er nog niet en weer belde hij, het bleek dat hij zich in de straat had vergist. Enfin, kort en goed, even later kwam hij aangefietst. De fiets bij mij binnen gezet waarna we op weg gingen.

Veertig minuten later waren we in Maasdijk. We haalden onze nummers op, dronken nog wat en kleedden ons om. De start was een kleine vijf minuten lopen vanaf de Sporthal Maasdijk, aan de Korte Kruisweg. Het was opvallend hoe weinig deelnemers er waren, tenminste, vergeleken met soortgelijke regionale lopen. Misschien vanwege het slechte weer? De hele ochtend had het geregend en ook nu nog, rond half twee, was het niet droog, een mix van lichte regen en motregen.

VTM loop Maasdijk 2011 006 Om twee uur klonk het startschot en gingen de lopers op weg voor vijftien kilometer lang door het westlands poldergebied. Alhoewel ik van tevoren weinig 'loop-spirit' voelde, ging het toch best lekker, dat wil zeggen: zo voelde het. De eerste kilometers liep ik vlak achter lopers als Rob B. en Ton van W. en dat ging goed. Het 5 km. punt passeerde ik in 24'12'' dus dat zag er goed uit, tot dusver geen problemen. Maar (Ton, daar komt-ie! 😉 onderweg ging er weer van alles mis. Eerst raakte de veter van mijn rechterschoen, waar de vierkante chip in bevestigd was, los. Agressief zwiepten de lange uiteinden heen en weer dus zat er niet veel anders op dan aan de kant te gaan en de veter opnieuw te knopen. Zo, die zat. Verder maar weer. Freddy F., die mij even daarvoor was gepasseerd, zag ik enkele tientallen meters voor mij en langzaam maar zeker liep ik op hem in. Tegen het 10 km. kreeg ik weer last van de bekende overgevoeligheid waar ik maanden geen last van heb gehad: buikkramp. Daardoor werd ik min of meer afgeremd. En dat bleek, in 51 minuten passeerde ik het 10 km punt. Het werd niet beter en het lopen werd bepaald oncomfortabel. Toch maar even snel de bosjes in, maar die waren er niet: open terrein alom. Uiteindelijk toch even snel achter een transformatorhuisje in de begroeixefng en daarna hup, verder. Al met al was ik al ruim een minuut achterop geraakt. Maar ik herstelde en holde vanaf dat punt stevig door. In de verte zag ik leeftijdgenoot Joop R. lopen, we hadden toen nog zo'n vijf kilometer te gaan. Ik schroefde het tempo op waardoor het mij zowaar lukte om hem in te halen, zo'n twintig meter voor de finish. "Oh, gaan we zo beginnen?" zei hij en zette een sprint in. Daar had ik niet van terug en nou ja, ik vond het wel best. De klok wees 1:18'35'' (bruto) aan. Een matige tijd, maar omdat ik ondanks het oponthoud toch wel goed had gelopen (voor mijn gevoel) was ik tevreden. Maar als ik hoor en zie wat de anderen hebben gelopen, dan denk ik: dat kxe0n beter. Jawel Ton, daar heb je 'm weer: het moet sneller kunnen… Maar ik zou niet gaan zeuren, ik kom nu eenmaal snel aan (inmiddels alweer bijna 79 kilo) dus er moet weer wat af. Mooi streven voor de komende tijd.

Na een warme douche in de kleedkamer, met Paul, Fred en Berry teruggekeerd naar de start om wat te drinken en de prijsuitreiking annex loterij bij te wonen. Dat duurde Fred uiteindelijk te lang – hij had een eetafspraak – dus gaven wij onze lootjes aan Freddy F. die met zijn hond bij ons zat. De terugreis naar Den Haag ging voorspoedig.

Hectiek

Vinkensteen 005 Vinkensteen 001 De afgelopen dagen waren vrij hectisch. Op het werk viel het wel mee, maar op familiegebied is er het nodige gepasseerd. Op impliciet verzoek van familieleden zal ik daar niet teveel over uitwijden, maar donderdag hebben wij de verjaardag van onze dochter gevierd. Dat was gezellig, een huis vol visite. Gisteren kwam het trieste bericht dat mijn neef met wie ik vooral in mijn kinderjaren vaak optrok – wij kwamen regelmatig bij elkaar over de vloer - na een kort ziekbed is overleden. Volgende week de begrafenis. Verder ben ik druk bezig met het afronden van verhalen voor het clubblad – de deadline is al overschreden – en vandaag naar Maasdijk om deel te nemen aan de VTM-loop.

Ik laat het nu even bij dit korte bericht, later vandaag of in het weekend meer. Die foto's zijn trouwens opvullertjes, gisteren maakte ik ze tussen de middag bij kantoor. Vinken waren druk bezig met elkaar het hof te maken en op de steen had zojuist een paring plaatsgevonden. Die foto heb ik echter per abuis gewist, suf…

De tand des tijds…

Stil de tijd Vanaf gisteren zijn de dagen weer gaan korten. Dat klinkt somber, maar is het niet. Het is zoals het is, de eeuwige cirkelgang. Uren, dagen, maanden, jaren, vliegen als een schaduw heen. En hoe ouder de mens wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Maar dat is uiteraard niet zo, het is onze subjectieve ervaring die maakt dat de tijd sneller lijkt te gaan. Ik heb weleens ergens gelezen dat dit komt omdat het lichaam trager gaat functioneren alsook de geest, waardoor alles buiten dat lichaam sneller lijkt te gaan. Jee, het is alweer kerstmis! Alweer een nieuw jaar! Hee, is het alweer een jaar geleden dat we bij dat evenement aanwezig waren, of dat nou Lowlands, Pinkpop of de TT Assen is. Of een verjaardag, name it.

Wij maken voortdurend, elke dag, elk uur en elke seconde, dingen mee. Op het moment dat wij dingen ervaren of beleven, zijn ze alweer verleden tijd. Op zijn best blijven het herinneringen, het meeste vergeten wij eenvoudigweg. De tijd (wat is dat eigenlijk? Is tijd niet gewoon een menselijke uitvinding dat ons 'houvast' geeft in het leven?) drijft ons voort.

Maar voordat dit blogje dreigt te ontsporen, ik kwam er op door het boek 'Stil de Tijd' van Joke Hermsen. Zij beschrijft daarin hoezeer de moderne mens gestuurd wordt door de klok. 'Geen tijd hebben' lijkt een fundamentele ervaring van deze tijd te zijn. Rust en nietsdoen zijn geen bron van inspiratie meer, maar de weinig aanlokkelijke voorboden van een bestaan in de marges van de maatschappij. Tja, als je met pensioen gaat heb je de tijd voor jezelf, met alle voor- en nadelen van dien. Eindelijk vrij, maar niemand die op jou zit te wachten. Maar dit terzijde.

Hermsen betoogt dat de hang naar activiteit en de snelheid waarmee technologische ontwikkelingen zich opvolgen velen de indruk geeft de tijd niet meer bij te kunnen benen. Ook daar zit iets in, kijk bijvoorbeeld maar naar al dat 'Apps-gedoe', wat je vandaag koopt is morgen alweer zwaar verouderd, zóóó 23 juni 2011!!. In Stil de Tijd ontwikkelt Hermsen een nieuwe visie op het fenomeen tijd, waarbij zij een onderscheid maakt tussen kloktijd en innerlijke tijd. Zij stelt vragen als 'Van wie is de tijd?' en 'Bestaat er nog een persoonlijke tijd?' en legt haar oor te luisteren bij schrijvers en kunstenaars die deze innerlijke tijd in hun werk hebben verbeeld.

Ook verkent de schrijfster het belang van rust, verveling, aandacht en wachten: sinds de oudheid allemaal belangrijke voorwaarden voor het denken en creativiteit, maar deze krijgen in het huidige economische tijdsgewricht weinig waardering. Maar al die rusteloosheid en een in veel opzichten op drift geraakte samenleving hebben grote gevolgen voor het sociale en politieke leven.

Goed, tot zover de tijd, ik heb geen tijd om hier veel over uit te wijden en u heeft geen tijd om dit allemaal te lezen. Tijd, tja, als er één woord bij hardlopers past is dat tijd. Of liever gezegd: tijden. Ook zoiets geks. Waarom maken wij (ik spreek gemakshalve maar even niet alleen namens mijzelf) ons zo druk over het feit dat we de ene keer pakweg 42 minuten over de 10 kilometer doen en de andere keer 41 minuten? Of onder de drie uur op de marathon – en voor een ander onder de vijf uur – zien te komen? Ach, echt druk maken we er ons misschien niet om maar het hoort een beetje bij het lopen, aangeven hoe lang je over een wedstrijd hebt gedaan en ook het vergelijken met hoe jij zelf (ooit) hebt gelopen, of met de buurman of mensen uit jouw groep of vereniging.

Wateringse Veld Loop 001 Hoe dan ook, gisteren was ik te laat thuis van mijn werk (daar gaan we weer, tijd) en heb een stukje voor mijzelf gelopen. Niet zo lang, een half uurtje. Nog steeds voelen de knieën wat pijnlijk aan. Maar eens zien hoe het zaterdag gaat, dan wordt er in Maasdijk een 15 kilometer gelopen. Over een tijd hoef ik mij geen illusies te maken, maar we zien wel. Het was trouwens erg rustig in de kantine – na het lopen toch tijd gevonden om daar wat te gaan socializen en te drinken – alsof de vakantietijd al aangebroken is. Of men had geen tijd… Wel kreeg ik van Boudewijn D. nog een foto mee, van de Wateringse Veld Loop. Zijn vrouw had die gemaakt. Tja, dan zie je toch hoe de tand des tijds vat op de mens krijgt…;-)

Anton Heijboer of Bobby Farrell?

102132aL Drie leuke dames en een wat rare man. Dan denk je bijvoorbeeld aan heren zoals hierboven genoemd. Maar het gaat nu om een ander soort Boney M.

Ellen, Eveline, Ilse en ikzelf als het enige mannetje: dat was gisteravond de complete groep 5! Waarom dat zo was, geen idee. Aan het weer lag het niet, want er was wel regen voorspeld, maar de zon scheen volop, het was gewoonweg prachtig trainingsweer. Overigens gedroeg ik mij, gewend als ik ben in een matriarchaat te leven en te werken ;-), niet erg macho, want ik hield het niet zo heel lang vol. We deden een duurloopje door de duinen en over het strand, maar even voorbij Kijkduin haakte ik af. Mijn benen voelden zwaar aan, en dat terwijl het toch alweer vijf dagen geleden was dat ik de halve marathon in Drenthe liep. Op eigen houtje maar weer huiswaarts gelopen, via de duinen.

En nu wij toch bezig zijn met de dames van Haag: misschien wel leuk om even te melden is dat twee snelle dames van Haag Atletiek, Helmie Ramakers en Marjolein Dam, respectievelijk eerste en tweede dame zijn geworden bij de Molenloop in Voorburg. Een loop die zoals altijd door collega-vereniging Sparta werd georganiseerd. Dat was zondag, op het moment dat de NK Masters nog in volle gang was. Hun zegegang is dus relatief onopgemerkt gebleven. Als het goed is komen er nog foto's, even afwachten…