Tweemaal zes maal twee

IMG_5525 Ben benieuwd of dit blogje nog wordt geplaatst en zo ja, hoe het er uit gaat zien. De migratie van weblog.nl is namelijk in volle gang en dat zal in ieder geval invloed hebben op de vormgeving. Gaat interessant worden.

De training van maandagavond ging weer lekker. Dit ondanks de zware benen in het begin en het weer. Een breed regenfront trok vanavond over het westen van het land en daar hadden we de hele tijd mee te maken. Gelukkig was de temperatuur helemaal Okee, zelfs aan de warme kant zodat het dunne regenjackje binnen de kortste keren uit moest.

IMG_5533 Onze groep was klein vanavond. Ilse, Ellen, Ellis, Eveline, Jos en ik. En Wim uiteraard, op de fiets. We liepen ditmaal via de duinen richting Duindorp, daar rechtsaf en vervolgens naar de Bosjes van Poot. Daar hebben we de oefeningen en wat korte versnellingen gedaan. Vervolgens via Duindorp de duinen in, rechtuit het fietspad op totdat we bij de Fuutlaan naar beneden gingen. In de tussentijd hadden we het eerste deel van de training – een duurloop met 6 x 2 minuten versnellingen in een tempo van pakweg 5 minuten per kilometer – afgerond. Op de  Laan van Poot gingen we weer naar links, bij het voormalig Juliana Kinderziekenhuis weer naar links en dan de Nieboerweg op totdat we weer bij de duinen uitkwamen. In die fase werd de tweede 6 x 2 minuten afgerond.

Al met al weer zo'n 90 minuten gelopen, de 10 minuten inlopen naar de Laan van Poot niet meegerekend. De Garmin heb ik vanavond niet aangezet maar u gelooft mij zo ook wel. Toch?

Morgen staat een rustige lange duurloop op het programma. Moet er nu even niet aan denken, dat komt morgen wel…

Advertisements

High Five

Finij8 Het was best warm vanochtend, zeker wanneer je de temperatuur vergelijkt met hoe die de laatste weken was. Ook wat ‘mokkig’, alhoewel de zon zich ook niet onbetuigd liet. Dus toch maar naar Delft gedaan voor de Kerkpolderloop, de op één na laatste dit seizoen. Dat zou een langzame worden, want de duurloop van gisteren zat in de benen, dat merkte ik al met het naar de bus joggen en naderhand bij het inlopen. Nou ja, dan maar wat rustiger. Weer de bekende gezichten waaronder die van Hans, Gé, Bert en vele anderen. Tijdens het inlopen trok de lucht dicht en klonk er een dreigend gerommel. Onweer! Als we dat maar niet tijdens het lopen over ons heen zouden krijgen. Lijkt mij niet zo geweldig, zeker niet op het vrij ‘open’ parcours, de vraag is of ik dan had meegedaan. Maar de bui trok over en om kwart over tien, bij de start, was er geen vuiltje meer aan de lucht. Ontspannen van start en niets forceren. De eerste kilometer ging dan ook in 4’41”, niets te snel. Zo kon ik het wel een tijdje volhouden en voorkwam ik dat ik snel zou ‘opbranden’. En het moet gezegd: het loopt een stuk lekkerder als je niet krampachtig ‘een tijd’ wil lopen. Bij het 4 kilometer punt zei iemand: “Goed zo, je loopt nu op een tijd van 24’40”!” Okee, ik wist dat het niet overdreven snel ging maar dit vond ik vrij traag, in vergelijking met de vorige keren.

Toch die duurloop van gisteren in de benen hè. Maar het wonder geschiedde dat toen ik weer op het open terrein met het bekende kronkelpaadje naar de finish kwam, ik op zo’n 22 minuten en nog wat zat. Nog even flink aanzetten wat resulteerde in een tijd van 23’26”! Ik had veel verwacht, maar dit niet. Dat betekent ook dat dit mijn normale wedstrijdtempo is, dat ik ontspannen kan lopen, ook op een 10 kilometer en misschien zelfs op een halve marathon. De vorm is goed.

Na afloop sprak ik nog even met Chiel Overduin, een oud-collega. Hij vond dat ik er wel erg afgetraind uit zag en dat dit mij erg ‘tekent’, zeker nu ik wat ouder ben. Klopt, maar ik hoef niet zo nodig een schoonheidswedstrijd te winnen, lekker lopen is ook heel wat waard. Wel – om Koot en Bie te citeren – “goed blijven kauwen, dat het voedsel regelmatig in je bloed komp”. Ik ben vergeten om het horloge direct na de finish stop te zetten, dus de tijd op onderstaand kaartje klopt niet helemaal…

 

 

Beach Boys

Deze zaterdag was een kustdag. Ditmaal niet de Zeeuwse, maar onze eigen Scheveningse kust. Of eigenlijk moet ik zeggen de Haagse kust, het stuk tussen de Nordfolklijn en Kijkduin.

‘s Ochtends was de duurtraining. Omdat ik in het weekend vaak een georganiseerd loopje uitzoek, loop ik meestal niet mee op zaterdag. Maar ik heb besloten het marathonschema te volgen, dus nu moest het wel. Morgen (zondag dus) loop ik dan wel de 5 km. Kerkpolderloop en dan is een lange duurloop niet de beste voorbereiding, maar goed.

Terheijde Een vrij grote groep ging vanaf de Laan van Poot van start. Ditmaal was onze trainer niet van de partij, dus Ilse nam het van hem over. We liepen via de duinen richting Kijkduin, met een korte onderbreking voor de warming-up oefeningen, daarna door naar Terheijde en via ‘de kanonnen’ verder. Van de mannen waren Ton, de twee Michels, Patrick en ik van de partij, van de dames Cynthia, Hizkia, Anja, Yvette, Eveline en Ilse. Een deel van de groep keerde ter hoogte van Terheijde terug, na water gedronken te hebben bij de camping aldaar. Een klein groepje (Yvette, Ilse, Hizkia, Eveline, Patrick en ik) ging door, naar ‘het tunneltje’ tussen Terheijde en Hoek van Holland. Het tempo zat er aardig in.

We bereikten het tunneltje, een begrip bij de oudere Haag-atleten. In de jaren zeventig bestonden de duurlopen op de zaterdagen uit met z’n allen lopen naar dat tunneltje en dan in een rotgang de hele weg terug. Daar werd je sterk van, al druist het tegen alle moderne trainingsinzichten in. Dat tunneltje was meteen het keerpunt.

In een stevig tempo liepen we terug – in deze training was 20 minuten in duurloop 3 ingecalculeerd, daar waren wij nu mee bezig. Toen we er zo’n zeventig minuten – gerekend vanaf het eind van de warming up – op hadden zitten, begon ik de benen aardig te voelen. Eveline en Yvette liepen monter op kop, het leek wel of ze steeds sneller en gemakkelijker gingen lopen. Aanleg voor de marathon! De rest volgde, maar moest wel ‘werken’. Dat gold zelfs voor Hizkia, maar zo gek is dat niet, zij is meer gespecialiseerd op afstanden van 5 kilometer en verder, maar niet op het langere werk.

Ter hoogte van de Machiel Vrijenhoeklaan, hoek Kijkduinselaan, besloot ik de groep te laten gaan en naar huis te wandelen. Alles bij elkaar – inclusief inlopen naar de club en het ‘gewone’ inlopen als onderdeel van de training – toch bijna twee uur gelopen, dat is meer dan op het programma stond (90 – 100 minuten). Het laatste stuk wandelen reken ik niet mee. Op het kaartje staat de ‘netto’ training, maar daar moet nog wel een minuut of twee, drie bij omdat mijn Garmin er lang over deed om een satelliet te vinden. Je zou zeggen dat die gemiddelde kilometertijd niet zo snel is, maar daar zitten ook nog twee rustpauzes van drie minuten elk in verdisconteerd.

Amper thuis, ging de telefoon. Buurman André. Of ik naar het strand ging. Waarom niet? Ik had geen verdere afspraken en de zon scheen nadrukkelijk door de wolken. Dus na het wassen en de hond uitlaten met André naar het strand gegaan. Vóór Pier 32 gingen we even liggen in de zon. Praten over muziek. Beach Boys. Bob Dylan. Beatles. Ooit schreven wij allebei voor een muziekblad waarvan André de hoofdredacteur was. Toen kwamen er steeds meer wolken (t-shirt aan), maar de zon verscheen ook zo nu en dan (t-shirt uit). Uiteindelijk zijn wij op het terras beland van Pier 32, waar we wat gedronken hebben. Toen trok de lucht ook weer blauw open en hebben we een uurtje in de volle zon gezeten. Dus toch nog een geslaagde strandmiddag! Daarna via de AH (boodschappen gedaan) naar huis gefietst en achter de potten en pannen.

 

Make Love, Don't Run!

ImagesCAWA9XVU Zoals op het plaatje hieronder zag ik er niet uit gisteravond, maar zo had ik er misschien uitgezien als ik geweten had dat de barcommissie er na de training een heus Sixties-avondje van had gemaakt. Compleet met wierookdampen, barpersoneel in hippie-outfit (vooral die van Cor kon de goedkeuring van de dames wegdragen), de Woodstock-film op het grote scherm en hippie-muziek van onder andere Ten Years After, Country Joe, Crosby, Stills and Nash, Santana en The Who. “Te gek, weetjewel.” Jammer dat ik geen fototoestel bij me had.

Maar we gingen toch naar een sportclub om te trainen? En niet om ons aan dat soort gedateerde linkse hobbies over te geven?! Oh ja, sorry, was ik bijna vergeten.

Te gek weetjewel Nou vooruit, eerst die training dan, wat dat betreft klopt de titel van dit blogje van geen kant. Voor mij was het de vierde opeenvolgende dag dat er werd hardgelopen. Jee zeg, ik zal toch geen ultraloper worden?! Welnee, ik moet er niet aan denken! Maar aan de andere kant: zeg nooit NOOIT! Maar zoals dat nieuwe clublid die recentelijk heeft deelgenomen aan een ultrarun waarbij hij 5000 kilometer in 52 dagen(!) aflegde, zal mij inderdaad nooit gebeuren.

Op het programma stond een duurloop van pakweg zeventig minuten met daarbinnen twee series versnellingen volgens het patroon 2-6-2 minuten. Die versnellingen zouden in duurloop 3 tempo moeten worden gelopen, voor ons kwam dat neer op circa 5 minuten de kilometer. Misschien een tikkie te hard voor het marathontempo, maar op die relatief korte stukkies ging het prima.

Het ging weer goed. Je zou zeggen dat de vermoeidheidsstoffen zich zouden hebben opgestapeld de afgelopen dagen, maar mogelijk maakt juist het vaker trainen dat het steeds makkelijker gaat. Hoe dan ook, vandaag maar even rust inlassen.

Siebrand, Jake en het Huwelijk van Tobias en Sara

Siebrand

Vandaag voor de derde opeenvolgende dag gelopen. Ditmaal werd het een rustig duurloopje met collega Siebrand over de Hilversumse hei, even nadat wij de natuurbrug waren overgelopen. De heide staat er onwijs mooi bij, zo rijkelijk bloeiend heb ik 'm in jaren niet gezien. Zonde dat ik mijn camera niet bij mij had. Volgende week beter, want we gaan waarschijnlijk elke dinsdag even samen lopen. Oh ja: ongeveer 42 minuten uit en thuis. Stom, ben vergeten om die training te registreren via mijn nieuwe horloge. Kwestie van wennen.

Jake

Jake 002 Iets heel anders: we hebben een logee! Vandaag is-ie gebracht en zondagavond of maandagochtend vertrekt-ie weer. Zijn naam is Jake. Jake is een Jack Russell, een van de grappigste hondenrassen die er zijn. Zijn baasje, de zoon van een ex-collega van mijn vrouw, is met vakantie en zocht een adresje waar hij zijn hond even kon onderbrengen. Zijn moeder wist wel een adres… Jake is, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, een heel rustig hondje, keurig opgevoed en bescheiden. Je merkt niet eens dat-ie er is! Op het moment dat ik deze letters inklop, ligt-ie in zijn bench. Ook grappig: die bench was jaren geleden van ons, toen we een andere hond hadden, maar na zijn overlijden hebben we die overgedaan aan… juist, die collega van mijn vrouw.

 

 

 

Museum Bredius

Bredius2 En tenslotte een nieuwsbericht dat mij meteen opviel omdat het sterk met mijn jeugd te maken heeft. Het gaat om een schilderij dat in Museum Bredius hangt en waar heel veel om te doen is geweest.

Met moeder0071 Met neef peter0070 Al eerder heb ik gemeld dat ik in mijn kinderjaren – van mijn derde tot mijn twaalfde levensjaar – in Museum Bredius heb gewoond.Op de foto's sta ik met mijn moeder en mijn neef. Nostalgie…

Het museum zat toen nog aan de Prinsengracht, naast het gebouw van de CJMV (Christelijke Jonge Mannen Vereniging) en wat nu poptempel 'Het Paard (van Troje)' is maar destijds 'Huize Angela' was, waar nonnetjes geestelijk beperkte kinderen opvingen en verzorgden. Aan dat museum bewaar ik goede herinneringen.

Maar waar het in het nieuws van vandaag om ging was een schilderij, getiteld 'Het huwelijk van Tobias en Sara'. Het is een atypisch schilderij van Jan Steen (atypisch omdat dat volkse, boertig-komische dat veel van zijn werk kenmerkt hier ontbreekt) en is ooit in twee delen opgesplitst.

Op de website NRC.nl stond gisteren o.a. het volgende verhaal:

"Voor een miljoen euro koopt de gemeente Den Haag het linkerdeel van het schilderij De huwelijksnacht van Tobias en Sarah van de Amerikaanse erfgenaam van de joodse kunsthandelaar Jacques Goudstikker. Dat heeft de cultuurwoordvoerder van de gemeente maandag gezegd tegen persbureau Novum.

Het rechterdeel van het doek is in handen van de Nederlandse staat en het doek hangt in het geheel in het Museum Bredius in Den Haag. Het doek werd voor de Tweede Wereldoorlog in tweeën gesneden, maar bij een restauratie in 1996 werden de delen herenigd.

Steen1 In 2006 ging de Nederlandse staat echter akkoord met de teruggave van het een deel van het werk aan Goudstikkers schoondochter, Marei von Saher. Het linkerdeel van het doek was een van de vele kunstwerken die Goudstikker kwijtraakte toen hij vluchtte tijdens de Duitse bezetting van Nederland.

De gemeente wilde haar deel eigenlijk verkopen aan Von Saher, maar dat hield de rechtbank vorig jaar tegen. Daarbij baseerde de rechter zich op een bepaling in het testament van kunstverzamelaar Abraham Bredius waarin staat dat het rechterdeel van het schilderij doorlopend in Museum Bredius te zien moet zijn.

Van het miljoen betaalde De Mondriaan Stichting vier ton, de Rembrandt Stichting twee ton en de gemeente Den Haag 92 duizend euro. De rest van het bedrag, ruim drie ton, kwam uit verzekeringsgeld dat was geoormerkt voor kunstaankopen ten bate van Nederlands erfgoed."

Wie belangstelling heeft hoe de restauratie van dat bijzondere schilderij tot stand kwam, zie hier!

Zeeuws avontuur – het verslag

Zeeuws avontuur 001 Zeeuws avontuur 006 Ik zou nog iets meer vertellen over afgelopen zondag, toen 27 bloglopers, 1 fietsende verversingspost (Petra) en 1 fietsende fotograaf (Maurice) de hele zuidkust van Walcheren onveilig maakten. Een verhaal dat een grijze brei tekst zou worden zonder de onovertroffen foto’s van Maurice die hij onderweg van de lopers heeft gemaakt! Hier zie je het totale album, als eerste in zijn fotogalerij (waarschijnlijk krijg je een ‘leeg’ album te zien, klik dan gewoon op zijn naam ‘Albums Maurice’).

Maar eerst over de maandagavond, gisteren dus. Daags na die zware 25 kilometers langs de Zeeuwse kust (waarover zodadelijk iets meer) ware het verstandig geweest om een half uurtje, nou ja, zeg drie kwartier rustig uit te lopen. Op zijn hoogst. Maar maandagavond is onze trainingsavond en er stond een tempotraining op de baan op het programma. Misschien een tikkie teveel van het goede? Maar ik voelde mij goed, geen last van moeheid, zware benen en stijfheid, dus proberen maar. Kort samengevat: het ging boven verwachting goed. Drie series van 200 – 200 – 400 – 200. De eerste 200 meters gingen wat stroefjes in 53 seconden, maar daarna ging het iedere keer sneller totdat ik steeds rond de 46 seconden liep, en een 400 m. in 1’36”. De complete training is met veel genoegen en zonder veel moeite afgewerkt, de laatste paar keren liep ik zelfs met de kop mee. Dit tot hilariteit bij trainer Wim, tegen wie ik van tevoren had gezegd dat ik heel rustig achteraan zou lopen ‘omdat ik gisteren een hele zware 25 km heb gelopen’. Zal mij benieuwen of en wanneer ik de terugslag ga krijgen…

Maar goed, terug naar de kust. Die zondag was ik erg vroeg uit de veren, zo rond vijf uur. Er reden nog geen trams, dus regenpak aan en op de fiets naar het station. Gelukkig viel het wel mee met die regen, maar toch. De bewaakte stalling was nog niet open, dan maar de fiets in de gratis stalling zetten, uiteraard goed op slot. Vervolgens met de trein naar het Hollands Spoor, waar een kwartiertje later een rechtstreekse trein richting Middelburg ging. Het werd een voorspoedige reis door een grauw druilerig landschap.

Zeeuws avontuur 022 Zeeuws avontuur 014 Zeeuws avontuur 013 Zeeuws avontuur 012 In Middelburg aangekomen, moest ik nog zo’n twintig minuten wachten op Bus 53, die onder andere in Zoutelande zou stoppen. Daar moest ik zijn. Echter lijken Zeeuwen niet zo’n haast te hebben want de bus die volgens dienstregeling om 09.13 zou vertrekken vertrok maar liefst 8 minuten later. Hoe dan ook: ruim op tijd, neen, veel te vroeg was ik in Zoutelande en in de Langestraat, waar ik Brasserie Salsa Terra, waar wij zouden verzamelen, snel vond. Echter het was toen tien over half tien en de brasserie ging om 10.00 uur open, zei de jongen die aan het werk was. Dan maar wat in de omgeving wandelen en wat fotootjes maken. Bij de plaatselijke bakker heb ik nog heuse Zeeuwse bolussen gekocht voor het thuisfront.

IMG_6263_(640x427) Startzeeland2011 Maar toen arriveerden de eerste bloglopers al spoedig. Even een bakkie koffie of Cappucino. Dan nog even naar de Spar aan de overkant om een flesje sportdrank te kopen, die kon dan mooi mee in de mand van Petra, temidden van de drankjes van de andere lopers. Toen we (bijna) compleet waren vertrokken we naar de grote parkeerplaats de Hoge Hilt. Hier stond een grote oranje bus die Jacqueline van tevoren had geregeld en ons naar de Vrouwenpolder bracht. Daar werden wij gedropt op de grote parkeerplaats met een aantal dixies waarvan door menige medeloper dankbaar gebruik werd gemaakt. Die parkeerplaats was tevens de plek waar we met de loop zouden beginnen. Het wachten was echter nog op Ronald en Paola. Het geval wilde namelijk dat Paola, op weg naar Zeeland, een klapband had gekregen en ze kon niet voor- of achteruit. Ronald was zo aardig om haar op te halen.
Eénmaal compleet, met zelfs een extra loper die zich spontaan bij ons had aangesloten – ultraloper Ronald – gingen we het strand van de Vrouwenpolder op. Wie gingen er allemaal nog meer mee? Sorry, door tijdgebrek lukt het mij niet om alle namen en links in dit verhaal op te nemen. Het zou ook zoiets zijn als het wiel opnieuw uitvinden, want Jacqueline heeft alle namen keurig in haar verhaal geplaatst!

Met de wind tegen en zoekend naar de juiste harde ondergrond waren de eerste kilometers al snel gemaakt.

IMG_6287_(427x640) IMG_6308_(427x640) IMG_6335_(427x640) Sterker nog, het groepje waarin ik liep – toen nog het tweede groepje – miste een afslag waardoor we terug moesten lopen. Dat was de reden dat wij uiteindelijk geen 23, maar 25 kilometer hebben gelopen. Gelukkig was het zand van het strand behoorlijk hard, dus daar viel redelijk goed te lopen. Na zo’n zeven kilometer (ons groepje dus na negen kilometer) gingen we de duinen in. Daar stond Petra al met de fiets vol drankjes. Ieder pakte het zijne of hare en na gelaafd te zijn, weer verder. In die duinen viel goed te lopen, de hellinkjes vielen mee. Vooralsnog, moet ik erbij vermelden, want dat zou niet steeds zo blijven!

IMG_6510_(427x640) IMG_6479_(640x427) Het ging al die tijd best goed. We liepen niet super-hard maar het was dan ook een training, het ging hier gewoon om ‘kilometers maken’. En dat ging prima zo ‘en groupe’.  Maar toch maakte het feit dat ik – in tegenstelling tot de meeste medelopers – niet een echte ‘kilometervreter’ ben (maximaal de halve marathon) dat ik het de laatste vijf, zes kilometer wel wat zwaarder kreeg. Dat had vooral met de vele, soms gewoon steile, beklimmingen te maken. Vooral bij Westkapelle leek er geen eind te komen aan dit soort ‘pukkels’. Geteld heb ik ze niet, maar het zullen er zeker vijf zijn geweest. Er zaten ook zo hier en daar trappen bij van ‘puinduin-achtige’ proporties.

Op een gegeven moment kreeg ik een vreemd trekkend gevoel in de lies, maar ik kon blijven doorlopen, ook duin-op, dat was mij pakweg drie maanden geleden niet gelukt. En gelukkig was Petra altijd wel weer ergens met de frisdrankjes en ook fotograaf Maurice die, zoals hiervoor al vermeld, de loopfoto’s op dit blog heeft gemaakt.

IMG_6433_(640x427) IMG_6425_(640x427) IMG_6416_(640x427) IMG_6302_(640x427) IMG_6453_(640x427) De laatste kilometers over het lange stuk boulevard en de dijk van Westkapelle tot aan de drankpost bij xb4de tankxb4, liep ik samen op met gastvrouw Curly oftewel Jacqueline. Echt makkelijk liep ik toen niet meer want ik had last gekregen van lichte darmkramp maar dat werd uiteindelijk minder, evenals die pijnlijke lies. Dus toen we uiteindelijk, na de laatste trap omhoog xb4genomenxb4 te hebben, boven op de boulevard kwamen, ging ik met Jacqueline en nog een paar lopers voor het ‘extra lusje’.

Curieus en erg leuk was ook de ‘Hall of Fame’ op de boulevard, waar in tegels de namen van de winnaars en winnaressen van de diverse edities van de Zeeuwse Kustmarathon gegraveerd staan (zie foto). Een van die winnaressen (namelijk van editie 2010) was Ilonka van den Hengel, die vandaag ook meeliep in onze groep. Samen met vriend Rik, ook een van de snelste hardlopende webloggers, misschien wel de allersnelste. Voor de foto kuste Ilonka dankbaar de bewuste tegel met haar naam. Leuk is dat, dat er een straat naar je genoemd wordt is de ultieme eer maar dit komt wel heel dichtbij.

Terug naar de lus, die namen we nog (viel best mee, was nog geen kilometer) waarna we in Zoutelande finishden op een geheel met zand overdekt plein, dat tevens de originele finish is van de Zeeuwse Kust Marathon. Het was een heerlijke loop, maar ik moest er echt niet denken om dat parcours nog een keer af te leggen. En ik denk dat dit ook geldt voor Bjorn, op wie we bij de parkeerplaats moesten wachten. Hij zat er goed doorheen maar bleef desondanks opgewekt en praatlustig, het is een jongen met een schier onuitputtelijke energie. Ook op de terugweg, eerst in de auto van Jacqueline die ons beiden met haar auto een lift gaf – waarvoor nog extra dank, Jacqueline, naast de dank voor al het georganiseer – , later met de trein van Middelburg tot Den Haag HS, waar ik moest uitstappen, betoonde Bjorn zich als een geanimeerde prater.

Zeeuws avontuur 034 Zeeuws avontuur 028 Zeeuws avontuur 029  IMG_6526_(640x427) Maar nu schiet ik door want eerst gingen we met de auto’s die in Zoutelande geparkeerd stonden naar een camping in de buurt. Daar mochten we douchen. Er waren vier douches dus dat duurde even, maar dat was geen enkel probleem: de zon die deze middag steeds beter doorbrak had inmiddels alle wolken verjaagd en scheen nu in een strakblauwe hemel. Eindelijk, na al die weken nattigheid en herfst liet-ie zich vandaag weer eens zien! Het was voor de wachtenden goed toeven op het grasveld en bij het speeltuintje.

Zeeuws avontuur 039 Zeeuws avontuur 042 Zeeuws avontuur 041 Zeeuws avontuur 050 Zeeuws avontuur 051 Zeeuws avontuur 052 De dag werd afgesloten met een heerlijke en gezonde maaltijd bij dezelfde brasserie waar we deze dag zijn begonnen, brasserie Salza. De zon had iedereen naar de terrassen gelokt, het was dus best druk, maar ondanks dat we niet met z’n allen aan één tafel konden zitten, werd het een gezellige afsluiting van de dag.

Om een bekende slogan van ons aller Tiny aan te halen: voor herhaling vatbaar! 

 

Zeeuws avontuur

Zeeuws meisje ‘Ons bin niet zxfbnig met de kilometers’.

Vandaag was de grote webloggers-duurtraining langs de Zeeuwse kust, een initiatief van Jacqueline, beter bekend als ‘Curly’. Waarom? Kijk naar de foto, verdere uitleg overbodig. Een tijdje terug riep zij iedere rennende weblogger op haar te vergezellen op deze duurloop die eigenlijk bedoeld was als training voor de Zeeuwse Kust Marathon over twee maanden. Maar wie gewoon zin had in een mooie trainingsloop door een mooie omgeving en een afwisselend parcours, kon zich ook aanmelden. Tot die laatste categorie behoor ik.

Het was mooi, gezellig en zwaar. In totaal hebben we 25 kilometer gelopen, de ‘snelle jongens’ wel meer omdat zij herhaaldelijk terugliepen om ‘te vegen’. Maar hiermee stokt dit verslag, sterker nog: het èchte verslag, uiteraard rijkelijk gexefllustreerd, volgt morgen, uiterlijk dinsdag. Ik ben net terug uit Zeeland en morgen moet ik weer aan de bak (=werken), dus de tijd èn de foto’s die door anderen zijn gemaakt ontbreken nog.

Toet merruhun!

Zeeuws avontuur 019
?