Uren, dagen, maanden, jaren….

Advertisements

Meer ruimte voor communicatie

En ja hoor, ook ik ging voor de bijl. De laatste weken negeerde ik – zogenaamd
verstandig – alle reclamebombardementen van iPhones, iPads en hoe die dingen ook
mogen heten. Gek wordt je er van. Je kunt geen krant openslaan, geen
tv-uitzending zien, of maar even in een abri bij tram of bus staan
schuilen of  je wordt geconfronteerd met zo’n advertentie of commercial waarin
een uitermate aantrekkelijk aanbod wordt gedaan van zo’n flitsend mobieltje in
combinatie met een supervoordelig einde-jaars abonnement. Je kunt er niet
omheen.

Toegegeven, nieuwsgierigheid is ook mij niet vreemd maar als ik
op internet recensies en fora-discussies met voor- en tegenstanders van hetzij
de iPhone (van het ‘sjieke’ Apple-merk en dito design), of van de iPhone van
Samsung met het gebruikersvriendelijke – en door Apple-snobs wellicht als
‘ordinair’ beoordeelde – Android-systeem las, haalde ik altijd enigszins
relativerend de schouders op. Uiteindelijk blijken ècht slechte of inferieure
toestellen niet meer te bestaan, alleen ‘staat’ het wat intellectueler, hipper,
(geef het beestje een naam) als je een apple hebt (maar toegegeven, nu heb ik
het meer over laptops, oh sorry, Macbooks) of een iPhone, zo goed als je met een
Rolls Royce meer indruk maakt dan – pakweg – een Peugeot, maar ze rijden allebei goed.

Maar ja, nu de luidspreker van mijn mobieltje (een Nokia uit 2008, een
prehistorisch koelkastje met druktoetsen) kaduuk is, en nu dus eigenlijk een zo
goed als waardeloos mobieltje heb, moest het er van komen. Wat wordt het? De
iPhone (ook mooie aanbiedingen) of iets anders?

Uiteindelijk werd het een aanbieding van Telfort, de Samsung Galaxy S Plus Black, gratis toestel en drie maanden gratis abonnement, daarna wordt het – met een 2-jaars abonnement – dokken. Als je alles gaat doorrekenen kom je uiteindelijk toch op een aardig bedrag uit, maar omdat ik geen ‘zware (internet)gebruiker’ ben (games speel ik
niet en ik heb geen enkele belangstelling om op mijn phone films te bekijken)
zullen de kosten verhoudingsgewijs nog meevallen. Maar wat het belangrijkste is: ik ben weer een beetje ‘bij’.

Voor de rest was het een rustig dagje vandaag, wat boodschappen gedaan, administratieve zaakjes geregeld, naar de Telfort Winkel gegaan voor de aanschaf van bovenstaand toestel, en zelfs nog een stukje – heel kort, hooguit twintig minuten – gelopen. Op de valreep van het oude jaar toch nog iets gekocht waarmee ik mij welgemoed in het nieuwe tijdperk kan bewegen!

Nu ik het toch over Galaxys heb (aardig bruggetje), clubvriend, ICT ‘er en astronoom Frank Inklaar is ook een blog gestart, voer voor iedereen die belangstelling heeft voor sterrenkunde. Daarin schrijft hij welke gedachten hij heeft bij sommige verschijnselen die zich in het boven’maan’se afspelen. Voer voor astronomen!

 

De woensdag van de korte tempo's

Wim, trainer van Groep 5, had woensdagavond een verjaardag van zijn kleinkind te vieren. Hij was er dus niet bij die avond. Hadden wij dus een trainerloze avond? Geenszins, we hadden een prima vervangster in de persoon van de immer goedlachse Ilse. Maar daarmee zeg ik niets bijzonders want bijna alle hardlopende vrouwen zijn goedlachs. Hoe dan ook ging Ilse ons voor in een mooie en goede training via onder andere de Puinduinen en Ockenburgh. Op het programma stonden drie series van 0,5 – 1 – 1,5 – 1- 0,5 minuten, drie kleine pyramides dus. Dertig seconden tussen de tempo’s, vijf minuten tussen de series.

Zelf had ik zin om deze avond zo hard mogelijk te lopen, het waren toch maar korte tempo’s. Dus probeerde ik de voorsten bij te houden, met name Hizkia en Patrick. Dat lukte wel bij die 30 seconden maar bij één minuut ging het al een stuk moeilijker en bij anderhalve minuut moest ik mij toch nog meer laten terugzakken. Maar al met al werd het een leuke en pittige training. Misschien niet heel verstandig maar ach, doe eens gek… Wie is er niet jong geweest? 😉

Na afloop weer de gebruikelijke lange nazit of na-stand in het clubhuis, waarbij alle verbrande calorieën van de afgelopen training weer in no time werden aangevuld…

Het gezelligste café van Nederland is uiteraard het clubhuis van Haag Atletiek, vooral na de woensdagavondtraining, maar dat andere gezellige café, het Top 2000 Café, liep ik tot dusver steeds -letterlijk – voorbij. Want dagelijks loop ik pal langs het Instituut voor Beeld en Geluid naar Station Hilversum Noord om daar de trein richting Utrecht te pakken.
Het afgelopen weekend had ik het kanaal Cultura 24 op, waar je permanent de Top 2000 hoort, elk nummer uit die zowel omstreden als omarmde lijst wordt er gedraaid. De achtergrondbeelden zijn die van het Top 2000 café. Raar, zo onder handbereik, maar er was altijd wel een reden om er géén kijkje te nemen.

Het moest er nu maar eens van komen. Van een bezoek aan het Top 2000 Café bedoel ik. Op mijn werk polste ik enkele collega’s – er waren zowaar nog mensen aan het werk bij het Commissariaat – of ze er iets voor voelden aldaar een ‘afzakkertje’ te nemen. Maar de een was niet lekker, de ander moest eerder naar huis, enzovoorts. Uiteindelijk ging ik met Marcel, eveneens een treinforens, om kwart voor vijf die kant op.

Bij binnenkomst werden wij verwelkomd door de bordkartonnen beeltenissen van Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis, maar de dame die ernaast stond was wèl echt en verwees ons vriendelijk naar haar collega die even verderop toegangskaartjes stond uit te delen. Hee, kaartjes? Het was toch gratis? Ja, het was en is nog steeds gratis, zo bleek, maar de kaartjes waren meer bedoeld als reservering. Wij konden pas om 18.00 uur in het café terecht. De bedoeling was dat je er een half uur bleef, daarna moest je plaats maken voor de nieuwkomers. Best een goed systeem, zo kan iedereen iets van de sfeer proeven.

Om de tijd te doden bestelden Marcel en ik een bokbiertje en hebben we zitten kletsen over iPhones, tablets, muziek, downloadsites en wat dies meer zij. Kortom: de koetjes en kalfjes van de jaren 2011. Vervolgens nog een bokbiertje. Zo ging de tijd snel om.

Tegen zessen stonden we in de – toch echt niet zo lange – rij voor de ingang van het in het immense gebouw provisorisch opgebouwde café. Bij binnenkomst konden we meteen aan een tafeltje gaan zitten. Nog maar een biertje en meteen een bittergarnituurtje besteld. Het was wel gezellig zo, beetje kletsen, wat drinken en om je heen kijken. Aan een kant had je zicht op de doorzichtige glazen wand waarachter twee DJ’s druk doende waren met ‘plaatjes draaien’ als ik mij zo oneerbiedig mag uitdrukken. We spotten zelfs nog een BN’er, geen Matthijs of Leo (daarvoor was het waarschijnlijk nog iets te vroeg) maar wel Hans Schiffer. Ook nog even een fotootje genomen van een groepje mannen van uiteenlopende leeftijd die naast ons aan een tafeltje zaten. Ik heb om een e-mail adres gevraagd en de foto zojuist naar ze toegemaild.

Om half zeven stonden we weer buiten en samen liepen we naar het station, waar het toch nog even (ruim 20 minuten) wachten was op de trein. Al met al was het best een leuke ervaring, maar de volgende keer proberen we nog wat meer collega’s mee te tronen.

Overigens stond mij eerder deze dag nog een verrassing te wachten toen ik op kantoor kwam. Op mijn bureau stond bijgaande fles – mèt inhoud, jawel – met op het labeltje een speciaal tekstje. Tijdens het kerstdiner vorige week bleken collega’s mij uitgeroepen te hebben tot de ‘Mister Glamour’ van die avond. De prijs werd op een donderdag tijdens de afscheidsborrel van een andere collega uitgereikt, maar toen was ik er niet. Dat een oudere ongeschoren kerel met een scheefzittend strikje die prijs in ontvangst mocht nemen heeft hemzelf nog het meest verbaasd, maar leuk is dit blijk van waardering wel natuurlijk…

Kerstmis

Update: Een èchte Oranjeklant ben ik niet, maar onze vorstin had ditmaal een fantastische kersttoespraak! En wanneer vindt een mens een toespraak fantastisch? Als deze zijn of haar mening volkomen dekt. En dat deed zij, de klassieke stripheld Ollie B. Bommel zou gezegd hebben: “Zeer goed, Majesteit, ik had deze toespraak zelf geschreven kunnen hebben”. Opvallend was haar indringende pleidooi voor sociaal bewustzijn, natuur- en milieubehoud en wat wij daar zelf, op individueel niveau maar in samenhang en samenspel met anderen, aan doen. Opvallend, omdat het huidige rechtse kabinet deze ijkpunten niet als vanzelfsprekend, laat staan als topprioriteiten stelt.

Weer even terug naar de alledaagse dingetjes. Vrijdag, de dag vóór eerste kerstdag. Ik had vanmorgen wel zin om mee te trainen met de groep (want eerste kerstdag komt dat er sowieso niet van). Echter voelde ik al bij het inlopen naar de club dat het stroef ging. Maar dat zou wel overgaan na een warming up. Onze groep was niet groot vandaag. We zouden een lichte fartlektraining doen waarbij de duinen niet overgeslagen werden. Eerst een stukje inlopen, wat oefeningen (inclusief Charlie Chaplin shuffle) en loopscholing en enkele korte versnellinkjes. Maar bij de versnellingen merkte ik al dat het niet lekker ging, ik liep helemaal achteraan maar door een moeilijk te beschrijven mix van stramheid, pijnlijke knieen, zuurstoftekort en protesterende ingewanden liep het voor geen meter.

Wat er aan de hand is, geen idee. Laten we het maar houden op een winterdipje, afgelopen woensdag ging het ook al niet zo lekker. Als ik op tweede kerstdag onze Kerstcross maar een beetje redelijk kan lopen

Moeizame tien…

Vandaag was weer eens een 1 van de 4 loop in Delft. Van tevoren had ik mij ingeschreven. Eens kijken hoe het zou gaan. Ondanks de goede trainingen en de vele – best stevige – loopjes van de afgelopen weken, had ik er een zwaar hoofd in vanmorgen. Of moet ik zeggen: zware benen? Maar goed, een kopjesloop is altijd leuk om aan mee te doen. In de auto met de gebroeders De Vries togen we naar de
stad van het Delfts Blauw en Hans Verbeek, die ook aanwezig was. Met zijn eega. Niet als deelnemer(s), maar als inschrijvers.

Van mijn Groep 5 waren best aardig wat mensen aanwezig: Ilse, Ellis, Eveline en Ton, ook zag ik vanuit mijn ooghoeken Hans van O. en Pierre T.v.P. En nog veel meer mensen van de club, ik begin er maar niet aan om ze allemaal te vermelden. Maar dat de opkomst hoog was, ook van andere
verenigingen, was begrijpelijk. Het heet niet voor niets de ‘1 van de 4!’

De start begon goed. Maar ik merkte meteen dat het minder pittig ging dan anders en dat de benen niet lekker aanvoelden. Of het met het wintergewicht te maken heeft of dat ik minder vaak train (momenteel zo’n drie keer per week) weet ik niet, maar echt soepel ging het niet. Maar ach, iedereen heeft zo op
zijn tijd een minder moment (iets met de boog en het gespannen zijn) en zó superslecht ging het nu ook weer niet. Zoals altijd waren er weer de twee grote ronden door de Delftse Hout. Na de eerste doorkomst zag ik de tijdklok op 24’15” staan, dus om en nabij de 49 minuten zou haalbaar moeten zijn. En dat
klopte, uiteindelijk kwam ik in 49’20 (of daaromtrent, de uitslagen zijn er nog niet) over de finish. Dat moet wel beter kunnen. Grootste verrassing was voor mij Sonja van B., een van de langste clubleden – wat tijd betreft – van Haag Atletiek. Na vele jaren weinig trainen en lopen, is ze weer helemaal terug, ze passeerde mij na pakweg vijf kilometer en ik kon niet meer ‘aanpikken’.

Na afloop bleken onze Groep 5 dames uitstekend te hebben gepresteerd! Ellis en Eveline 46 minuten en Ilse… 42 minuten, een PR van jewelste!!

Na afloop hebben we in het clubhuis van Korfbalvereninging DES, waar tevens de inschrijving en kleedgelegenheid was, nog koffie en een biertje gedronken, en is er flink nagepraat over de loop. Waarna we weer de terugweg naar Den Haag aanvaardden.