Het was zó in Antwerpen ZOO

De AA-dagen. Zo kun je de afgelopen dagen wel noemen. Donderdag Apeldoorn en gisteren, op de laatste verlofdag van mijn ‘oppas-10 daagse’, was de gang naar Antwerpen.

Het aardige van een treinreis naar Antwerpen is om te beginnen de scherpe overgang van het landschap. Niet lang nadat je Roosendaal gepasseerd bent, weet je dat je in België bent. Je ziet het aan het landschap, de huisjes, de stations, de kleur ervan, overheersend licht-oker zoals je ook in Frankrijk ziet. Het ademt vriendelijkheid uit, een zekere plezierig aandoende rommeligheid en respect voor het niet-meer-zo-nieuwe, wat in schril contrast staat met de vele nieuwbouw en kaal-nuchtere, zakelijke strakheid van Nederland.

Antwerpen_2010_007Antwerpen_2010_005Antwerpen_2010_003Antwerpen_2010_001Antwerpen_2010_002Antwerpen_2010_009 Zeker, ook bij onze zuiderburen wordt er gebouwd, maar op een bescheidener manier en met serieuze aandacht voor de omgeving. Tenminste, zo komt dat op mij over. Ronduit prachtig is het station in Antwerpen Centraal geworden. Dat is een treffend voorbeeld van wat ik bedoel. De afgelopen drie jaar ben ik niet in Antwerpen geweest. De laatste keer dat ik er was moest je via een omweg naar Antwerpen Centraal vanwege bouwwerkzaamheden die maar liefst negen jaar hebben geduurd. In 2007 zijn deze afgerond en nu zag ik pas het resultaat.

Antwerpen_2010_010_3 Onder de monumentale kap uit 1875 is een modern station met vier lagen gekomen. Google leerde mij naderhand dat de architect Jacques Voncke heet, die een mooie balans heeft gevonden tussen de oude en moderne architectuur. Het station, dat nu een directe aansluiting heeft op de hogesnelheidslijn, heeft een open karakter, waardoor ook vanaf de onderste laag nog zicht is op de enorme glazen overkapping. Het verschil tussen het laagste en hoogste punt bedraagt maar liefst 61 meter. Op de plaats van de oude sporen liggen nu zes nieuwe voor binnenlands verkeer. Een laag eronder bevindt zich nu een winkelpromenade, maar daar zijn wij vandaag niet geweest. Op niveau – 1 liggen nog eens vier sporen voor vervoer in het binnenland. Twee lagen onder het ‘maaiveld’ rijden en stoppen internationale treinen en de Thalys, die voorheen dit station niet aandeden. Dat dit nu wel kan heeft te maken met de aanleg van een spoortunnel van bijna 4 kilometer.

Mooi gedaan, vooral ook omdat al die moderne en toch behoorlijk ingrijpende aanpassingen volstrekt in harmonie zijn met het oude station, dat niets heeft ingeboet aan schoonheid. Nog steeds die rijke ornamenten, het bladgoud, de koepels en de prachtige toegangshal, en het stationsgebouw staat er ook nog steeds in oude luister. Ik heb altijd maar het idee dat je zoiets volstrekts natuurlijks en vanzelfsprekends als ‘balans tussen oud en nieuw met nadruk op cultuur en esthetiek’ in ons Nederland moet bevechten.

Antwerpen_2010_013Maar genoeg nu over het station, we kwamen naar Antwerpen om de dierentuin, de ZOO eigenlijk, te bezichtigen en als er tijd over was nog een stukje Antwerpen te zien.

De dierentuin is ook nog steeds zoals hij in mijn herinnering stond gegrift, al heeft ook daar de tijd niet stilgestaan en zijn er zaken veranderd en worden er nog steeds dingen veranderd. Maar ook hier weer in positieve zin. De entree met het monumentale hek is in ieder geval hetzelfde gebleven.

En dan de dierentuin zelf. Voor het eerst kon ik gebruik maken van mijn status als 60 plusser door een toegangskaartje tegen reductie te kopen. Toch nog 15 euro, maar een ‘normale’ volwassene betaalt maar liefst 19 euro. Niet gering, maar bij ons zijn de kaartjes al net zo duur. Wij volgden bij ontstentenis van een plattegrondje – konden we wel krijgen bij de kassa, maar vergeten en geen zin om terug te lopen – zo goed en zo kwaad als dat ging de route.

Antwerpen_2010_031Antwerpen_2010_025Antwerpen_2010_023Antwerpen_2010_018Antwerpen_2010_015Antwerpen_2010_014Antwerpen_2010_016Antwerpen_2010_021Antwerpen_2010_022Antwerpen_2010_029Antwerpen_2010_045Antwerpen_2010_032Antwerpen_2010_035Antwerpen_2010_037Antwerpen_2010_044We liepen langs de flamingo’s. De eerste zoogdieren die we zagen waren Indische olifanten, een stuk of drie volwassen dieren en een kleintje. Er waren erg veel kinderen in de dierentuin, hele schoolklassen leek wel. Opvallend was dat er nogal wat van die groepen in uniform waren gekleed of, zoals op bijgaande foto, met uniforme petjes. Zelf ervaar ik dat als iets ‘zuidelijks’, in Frankrijk zie je dat wel meer, maar in Antwerpen is dat kennelijk ook het geval. Of het zouden kinderen uit andere streken/landen geweest kunnen zijn.

Iets verderop zagen we in drie onderscheiden verblijven Okapi’s lopen, wonderbaarlijke dieren, half giraffe half antilope, met een ontstellend lange lenige tong waarmee ze zelfs een vliegje uit hun oog kunnen weghalen.

Tot de bewoners van Antwerpen ZOO behoren ook diverse apensoorten, grappige dieren met snorren, kuiven, lange en korte staarten. Makaken, hoelmans, mantelbavianen, mandrils, halfapen zoals maki’s, en ook onze naaste familieleden zoals chimpansees en gorilla’s. Altijd leuk om te zien.

Antwerpen_2010_048 We onderbraken onze ronde door op een terras, aan een lange houten tafel, uit te rusten en iets te gaan eten en/of drinken. De zon scheen op volle kracht dus het was goed toeven daar. Even nadat de merel op de foto was weggevlogen, kwam een man, ongeveer van mijn leeftijd, aan onze tafel zitten met een smakelijk uitziende gebraden kip, gebakken aardappeltjes en salade. Al etende raakten we zo’n beetje aan de praat, hij vertelde ons dat het bedrijf waar hij werkte een afspraak met de ZOO had gemaakt dat werknemers hier tussen de middag konden lunchen. Niet gek lijkt mij, het eten zag er goed uit en de ambiance is prima, zeker in dit seizoen. Ook gaf hij tips over wat er nog zoal te zien was in de dierentuin. Een erg vriendelijke en bescheiden man, met zachte stem zorgvuldig formulerend. Onze zuiderburen zijn toch aanmerkelijk minder grof-direct in hun manier van communiceren dan de meeste Nederlanders. En ze hebben meer met taal. Tenminste, dat is mijn mening.

Antwerpen_2010_081_2Antwerpen_2010_080_2Antwerpen_2010_079_2  Antwerpen_2010_077Antwerpen_2010_075 Antwerpen_2010_073 Antwerpen_2010_061 Antwerpen_2010_060 Antwerpen_2010_054 Antwerpen_2010_049   

Voordat we de dierentuin verlieten om een een aanvang te maken met onze korte stadswandeling, maakten we onze route af. Roofdieren, keizerspinquins, giraffen en zebra’s. En we raakten verzeild in een zeeleeuwenshow van een kwartier, met de welbekende trucs met bal, opspringen naar ballon en door een hoepel springen, enzovoorts. Ik heb er nog een paar korte filmshots van gemaakt.

Antwerpen_2010_083Antwerpen_2010_084Antwerpen_2010_085   Daarna gingen we naar buiten, althans buiten de dierentuin. We gingen de welbekende Kaiserlei op en liepen een stuk richting centrum. Mijn reisgenote Karin was op zoek naar de Kiplingwinkel waar ze een tas had gezien die in Nederland niet verkrijgbaar leek. In haar gedachten was het ‘ergens links’, maar het duurde wel even voordat wij er waren. Of nee, we kwamen er niet. Zeker verhuisd! Maar geen nood, bij een warenhuis waar wij binnengingen was ook een Kiplingtassen-afdeling. De gewenste tas was er niet bij, dan maar een rood beursje gekocht. Tot onze verrassing zagen we op de terugweg, vlak voor het station, de gezochte winkel! Hoe een geheugen kan werken… Even heel snel die winkel ingeglipt – we moesten de trein terug halen – maar ook daar was de gewenste tas niet bij.

De terugweg half soezend/dommelend doorgebracht. Sneller dan verwacht waren we weer terug in Den Haag. De avond tv-kijkend doorgebracht. Het was een welbestede dag!

Van de bloemetjes en de vogeltjes

De Cultuurbarbaar is op loopgebied nog niet met pensioen! Akkoord, tot dusver zijn er geen marathons gelopen, is niet deelgenomen aan spannende ultralopen of de Roparun – dat laatste had ik wel gewild maar kwam mij mede ‘om huiselijk-logistieke redenen’ (vakantie van mijn vrouw) – niet goed uit. Bovendien is er meer dan lopen alléén: ik hou het inderdaad wat kleinschalig de laatste tijd.

Img_5168Toch heb ik vaak tijd te kort om alle weblogs goed te volgen, ik ‘twitter’ niet en zo kan het gebeuren dat ik opeens lees over hardloopevenementen met en bijeenkomsten van bloggers die ik domweg heb gemist. Ergens jammer, maar aan de andere kant wil ik voor mijzelf niet het gevoel krijgen overal krampachtig achteraan te moeten hollen ‘om er maar bij’ te horen. Gewoon een kwestie van doseren.

Maar er wordt nog steeds gelopen en ook gewandeld met de camera op zak. Komt-ie weer met zijn groene plaatjes. Maar ja, dat krijg je met die bloeimaand. De afgelopen dagen heb ik met enige regelmaat foto’s gemaakt in de (stads)natuur die ik niet op dit weblog kwijt kon. ‘Moet dat dan zo nodig op jouw weblog?’ hoor ik menigeen denken. Ja, dat klopt natuurlijk, het zijn niet allemaal geweldige foto’s maar het is meer het gevoel te willen ‘delen’. Er gaat echter niets boven het zelf buiten bivakkeren!

Zoals ook het groepje hierboven doet dat ik in de Heemtuin tegenkwam. Het was een excursie die door een IVN-gids werd begeleid. Een van de mensen die meeliep was Jan, een van de leden van Haag Atletiek die al heel lang lid is. Hij schijnt ooit hoofd van de Heemtuin te zijn geweest.

Img_5186Img_5171_3Img_5172Img_5173Img_5176Img_5184De plaatjes van de bloemen heb ik gemaakt in de Heemtuin H.J. ten Bosch. Niet die helemaal bovenaan staat, die staat onder een boom verderop bij ons in de straat. Dat is een wolfsmelk (Euphorbia myrsinitus).

Verder zien wij hier, van links naar rechts: een andere wolfsmelk-achtige (Euphorbia myrsinitus), de Brede orchis (Dactylorhiza majalis), de Koekoeksbloem (Lychnis flos-culi), de Scherpe boterbloem (Ranunculus acris), de Boshyacinth (Scilla non-scripta) en de Smeerwortel (Symphytum officinale).

Img_5178Img_5179Img_5188 In diezelfde heemtuin kom je vanzelfsprekend ook dieren tegen al laten die zich heel lastig fotograferen, zeker niet als je niet urenlang op de loer ligt met zo’n superprofessionele camera met telelens. Dit zijn dus meer toevalstreffers. Uiteraard herkennen wij de ekster, een onvervalst Haagse reiger (rêgah) en een paartje wilde eenden. In de heemtuin hoorde ik ook de kleine karekiet, er nestelen een paar in de hoge rietkragen aan het water. Ook zo’n vogeltje dat zich heel moeilijk laat zien, maar op bijgaand filmpje dat ik maakte hoor je wel zijn karakteristieke zang.

Kikkerconcerten waren er op het moment dat ik de foto’s maakte (vorige week) nog niet, maar dat zal inmiddels wel anders zijn. Bij gelegenheid komt dat nog.

Meimaand bloeimaand

14_mei_2010_natuur_014_314_mei_2010_natuur_001_3  Gisteren scheen eindelijk weer eens een zonnetje, en in de tuin, beschut, viel daar best van te genieten. In de boom boven mij zat een merel constant te zingen. Opvallend dat elk couplet weer totaal anders klinkt, volgens mij heeft de merel wel het meest gevarieerde lied  van onze zangvogels. In de top van de boom (hiernaast) zat-ie ergens, al zie je hem hier niet zitten. Gisteren heb ik ook nog een fietstochtje naar en vervolgens een wandelingetje door landgoed Ockenburgh gemaakt. Gewoon, om te kijken hoe het groen er bij staat.

Nou, het groen staat er bij, hierbij wat plaatjes die uiteraard aanklikbaar zijn.

14_mei_2010_natuur_023Na Ockenburgh fietste ik een paar honderd meter door naar de Heemtuin. Ook daar nog even rondgewandeld, gewoon om te kijken of de groene kikkers al concerten geven. Dat laatste was nog niet het geval, kennelijk is het toch nog te koud, vooral de nachten blijven maar opvallend fris. Maar het zal niet lang meer duren voordat we deze groene sinjeuren weer zien bellen blazen. Wel is er al het nodige tot bloei gekomen: vooral boterbloemen, paardenbloemen en madeliefjes, wolfsmelk-achtigen en smeerwortel, en in het droge duin-gedeelte brem en gageldoorn.

14_mei_2010_natuur_02114_mei_2010_natuur_01614_mei_2010_natuur_00914_mei_2010_natuur_00714_mei_2010_natuur_00314_mei_2010_natuur_01214_mei_2010_natuur_00614_mei_2010_natuur_01014_mei_2010_natuur_01514_mei_2010_natuur_018 Waarschijnlijk trek ik er vandaag weer op uit, het programma staat nog niet vast. Morgen wordt anders, ik ga dan sowieso kijken in Leiden waar een groot loopevenement plaatsvindt. En wie weet pak ik daar nog een vijf kilometer mee, het hangt er van af hoe ik mij voel.

Naar de Keukenhof

Wat een prachtige vrijdag was het. Zon, zon en nog eens zon. Door grote drukte – werk, clubblad, enzovoorts – had ik deze week mijn vrije donderdag omgewisseld voor de vrijdag, en dat bleek een gouden keuze. Later in de ochtend fietste ik naar het station, waar ik nog haast moest maken om de bus naar Lisse te halen. Lisse? Jawel, de Cultuurbarbaar ging weer eens naar De Keukenhof. Ik had afgesproken met Corrie, oud-collega en vriendin (we kennen elkaar al vanaf mijn 21ste en haar 15de) met wie ik gemiddeld één, soms twee keer per jaar op stap ga. Zij moest uit Dordrecht komen en was met de auto, ik was met Connexxion. De bus vertrok van het busplatform boven het centraal station en ging via Sassenheim en Lisse naar de Keukenhof. De hele rit duurde 50 minuten.

Img_4660Img_4663Img_4665Img_4669Img_4670Img_4672Img_4677Img_4678Img_4679Img_4689Corrie had mij al gebeld toen ik in de bus zat, ter hoogte van Sassenheim. Ze zei dat ze aan de zijkant van De Keukenhof moest parkeren, ze zou ook een kaartje bij de zij-ingang kopen en vervolgens naar de hoofdingang komen. Ik kocht mijn kaartje bij de hoofdingang en wachtte binnen op het terrein van de Keukenhof, vlak voor de loopbrug bij de ingang. Het duurde nog even voordat Corrie er was, ze dacht dat de hoofdingang ergens anders was. We gingen eerst aan de cappucino en schoven aan bij een groep mannen waarvan de grootste zei dat ze uit Israël kwamen. We hadden de indruk dat hijzelf, die voortdurend grappen maakte, joods was en zijn vrienden palestijns/arabisch, aan hun uiterlijk te oordelen. Ondanks de gespannen verhoudingen in de regio zijn vriendschappen kennelijk toch mogelijk, en dat is maar goed ook.

Img_4692Img_4693Img_4696Img_4698Img_4699Img_4705_2Vervolgens zijn wij De Keukenhof gaan bezichtigen. En omdat plaatjes meer zeggen dan duizend woorden, hou ik hier op met schrijven. Dat wil zeggen, ik hou op met het beschrijven van De Keukenhof.

Img_4719Img_4722Img_4727Img_4712Om drie uur ging ik weer met de bus terug. Ditmaal pakte ik de snelbus richting Leiden, van daaruit de trein naar Den Haag CS. Nu fietste ik naar het centrum en stalde de fiets bij de Bisieklette op de Varkensmarkt. Daar moest ik toch zijn, mijn buurman Jan zou er vanwege zijn verjaardag een borrel geven. Eerst nog even naar de boekhandel om een boek met als onderwerp ‘het houden van kippen’ te kopen. Jan is – of was – namelijk van plan om kippen te gaan houden, eerst zouden we dat samen doen maar mijn vrouw ziet dat niet zo zitten. Het zal mij benieuwen of het er van komt, Jan krijgt binnenkort ook een hond, een Friese Stabij en dat zijn echte jachthonden. Of dat nu mooi combineert met kippen, valt te betwijfelen.

Img_4760Terug naar de Boterwaag. Jan zat al aan de bar en kwam mij tegemoet. Een biertje, naderhand nog een, we gingen buiten zitten. Even later kwamen twee vrienden van Jan, en zijn vrouw en twee dochters. Gezellig, alle jofele ‘rock and roll’ achtige Haagse jongens en meiden verzamelen zich hier voor de Boterwaag aan de ene en De Zwarte Ruiter aan de andere kant. Een jong stel aan ons tafeltje mengde zich in de discussie over kippen houden in een stadstuin, zij zagen het helemaal zitten.

Lang ben ik niet gebleven, want er moesten nog boodschappen worden gedaan, gekookt en de hond uitgelaten. En vanavond ga ik nog naar een heel bijzonder feest, namelijk het huwelijksfeest van Ellen en Monique. Deze happening, op de uitnodiging aangekondigd als ´Liefdesfeest´, vindt plaats op het strand. Later meer hierover!

Lentebodes

Img_4038De donderdag is vooral besteed aan boodschappen doen, waarvoor ik maar liefst vier supermarkten heb bezocht: Aldi, Jumbo, C1000 en AH. Dit in verband met aanstaande zaterdag waarop ik enige aanloop verwacht. En dat heeft dan weer te maken met een jaarlijkse gebeurtenis die in mijn geval altijd samenvalt met de eerste lentedag.

Eigenlijk was vandaag de eerste lentedag, wat gevoelstemperatuur betreft. Het zonnetje, ofschoon enigszins getemperd door lichte bewolking, scheen vooral ‘s ochtends vrijwel permanent en had al enige kracht. Prompt reageerden de krocussen door zich volledig te ontvouwen, bijna opgelucht na al die winterse weken waaraan nu een einde lijkt te zijn gekomen.

Zou de Tjiftjaf al gearriveerd zijn? Vandaag stond in de Volkskrant een stuk over vogelaars (niet Ella) die ‘m al op 9 maart hadden verwacht, maar kennelijk vormde de kou een belemmerende factor.

Eigenlijk was het ideaal weer om een stukje te gaan lopen, maar ik heb nog wat last van mijn rug en benen, dus het is er niet van gekomen. Wel wat gefietst en gewandeld.

En voor de rest? Die boodschappen dus, een beetje veel in de keuken gestaan, en tussen neus en lippen de vijver ontdaan van bladafval, want er ligt nog steeds veel troep in het water. En de vijver bijgevuld, dat gaat bij mij heel primitief, met zo’n grote gieter die ik steeds onder de kraan vol laat lopen, wat betekent zo’n acht keer heen en weer lopen, van de vijver naar de keuken en vice versa. We hebben wel een tuinslang maar die sluit niet op de kraan aan. In ieder geval ligt de vijver er nu goed bij om de kikkers, padden en salamanders te ontvangen. De eerste pad kwam vandaag trouwens even de keuken binnenlopen. Ook goedenavond!

Naturalis

Vandaag overleed een van onze markantste politici, Hans van Mierlo. Ooit was er een komiek die hem de Ramses Shaffy van de Nederlandse politiek noemde, en inderdaad, zowel qua uiterlijk als uitstraling leek Van Mierlo op de artiest die kort geleden het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde. Ook de passie hadden zij gemeen, het waren met recht iconen.

Img_3942 Img_3943 Img_3945 Img_3955 Img_3956 Img_3957 Img_3949 Img_3959 Img_3958_2 Iets anders nu. Dat musea als het Museon Den Haag en Naturalis in Leiden zich vooral op kinderen richten, is niet verbazingwekkend. Het zijn bij uitstek educatieve musea, waar veel te zien is en veel te leren valt over de natuur, dieren en planten, geologie, kortom over het aardse leven.
Wat niet wegneemt dat je er ook als volwassene zonder kinderen kunt rondlopen zonder raar aangekeken te worden. Tenminste, dat hield ik mij voor, want ik ging vandaag naar Naturalis om daar weer eens een kijkje te nemen. Eigenlijk was ik van plan om mijn bezoek te combineren met de Hortus Botanicus, maar nadat ik Naturalis verliet was het weer zó koud dat ik besloot naar huis te gaan, wel nog met een tussenstop in de binnenstad van Den Haag.

Img_3946 Img_3947 Img_3951 Img_3952 Img_3953 Wat valt te zeggen over het bezoek aan Naturalis? Dat je er veel dieren kunt zien, allemaal opgezette. En dat de museumwinkel een uitgebreid aanbod aan natuurboeken biedt. En dat het beslist de moeite waard is om er heen te gaan, maar toch bij voorkeur met kinderen.

Kiss Me! Kiss Me! Do it Quick! Do it Quick!

Ach jee, de Cultuurbarbaar in liefdesnood? Nee, het is het lied van de zanglijster, tenminste zoals ik dat ooit een keer omschreven zag in een of ander vogelboek.

ZanglijsterToegegeven, het vereist wat fantasie om hem dit lied te horen zingen, maar qua metrum klopt het wel. Vanochtend hoorde ik onze zanger voor het eerst weer voluit zingen. Het begon toen net te schemeren. Naderhand voegde zich daar de onlangs tot mooiste zanger uitgekozen vogel, de merel, bij. Zelfs méér merels, die inmiddels hun mooiste zwarte pak hebben aangetrokken.

Voorbodes van de lente, die uiteindelijk toch zal winnen van een uiterst hardnekkige winter.

Ik heb gisteren in ieder geval de voortuin ontdaan van een teveel aan klimop, en een nestkastje opgehangen. Sinds ik een paar weken terug zo’n voedersilo bij de Vogelbescherming heb besteld en aan een boomtak heb opgehangen, wemelt de achtertuin van de vogels: roodborstjes, koolmezen, pimpelmezen en staartmezen, heggemussen, spreeuwen, merels, zanglijsters en ook soorten die ik tot voor kort nooit in onze tuin zag, zoals vinken. Moed houden mensen, want hoe je het ook wendt of keert: 

Spring is in the Air!