Toots de Grootste!

Null-Null, zei ooit de befaamde sportverslaggever Frits van Turenhout over de uitslag Ajax-Elinkwijk. Daar moest ik onwillekeurig aan denken toen de uitslag bekend werd van de partijen die de meeste stemmen hebben behaald. Eén-en-dertig één-en-dertig, moeten wij nu zeggen. De stand tussen VVD en PvdA vannacht nog. Spannend! Inmiddels (update van dit blogje om 07.36 uur) is duidelijk geworden dat de VVD de grootste partij is geworden en de PVV de grootste winnaar. Een duidelijke ruk naar rechts van Nederland, ook al is de PvdA veel groter geworden dan verwacht werd.

Toots_001 Terwijl heel Nederland op zijn kop stond vanwege de verkiezingen, verbleef de Cultuurbarbaar gisteravond in Het Paard. Nu zou je zeggen dat ik er wel in mijn eentje zou staan, en dat het stil op straat zou zijn. Maar dat was niet het geval. Integendeel, de grote zaal in het Paard liep helemaal vol. En op straat, althans op de Grote Markt (voorheen de Varkenmarkt) bij Boterwaag en Zwarte Ruiter, was het ook druk. Daar vonden op een podium dat eerder deze week met vereende krachten werd opgebouwd, diverse optredens plaats.

Maar wat deed ik in Het Paard. Wat deden wij in Het Paard, want ik was er met Marlies. Waarom waren wij daar, terwijl wij daardoor nota bene onze heilige trainingsavond moesten missen? Welnu, hier is maar één antwoord op: Toots.

Toots? Jazeker, Jean Toots Tielemans, niemand minder dan een van de grootste jazz-musici van ons continent. Om half negen betrad hij, enigszins ondersteund door de overige leden van zijn combo, het podium. 88 jaar is hij inmiddels, een broze oude man, vriendelijk lachend wuivend naar het publiek dat hem meteen een staande ovatie gaf. Hij werd op een stoel gezet waar hij gedurende het uur dat het optreden zou duren niet meer af zou komen. En in dat uur speelde hij zoals vanouds, begeleid door dat fantastische combo, de sterren van de hemel. Op twee gegeven momenten – dat was tijdens een nummer van Paul Simon en tijdens de vermaarde tune van Turks Fruit – zag ik het podium niet zo helder meer, naar bleek was dat simpelweg traanvocht dat als vanzelf door Toots mondharmonica-klanken teweeg werd gebracht. Kijk, als je dat kunt bewerkstelligen ben je een waarlijk groot musicus.

Een uur duurde het optreden, niet langer en er kwam geen toegift. Enigszins teleurgesteld, maar met begrip over het feit dat de leeftijd toch parten gaat spelen, bedolf het publiek Toots en zijn combo met een lang en daverend applaus.

Het filmpje hierboven is niet door mij gemaakt, maar door ene Gerrit. Ik heb ook een fimpje gemaakt in het begin maar de kwaliteit is niet goed, bovendien had het eerste nummer lang niet de impact als dit ‘Turks Fruit’ thema. Vandaar dit jatwerk…

Toots_009Toots_006 Na het optreden hebben we buiten nog even gekeken naar een podiumoptreden bij de Varkensmarkt. Dit nadat we eerst naar het Plein zijn geweest, daar waren geen optredens maar wel was er veel onrust in het gebouw van de Tweede Kamer en voor de ingang van Nieuwspoort. Verkiezingskoorts….

Traffic: niet verkeer(d)

Er valt op dit moment weinig te melden. Werk op het werk en werk voor het clubblad eisen broodnodige aandacht op. Geen ramp, integendeel, maar daardoor heb ik gisteren niet kunnen lopen. Ja, een beetje, zo’n 25 minuten voor mijzelf, maar daarna moest ik gelijk naar de club om, samen met clubgenoot Ton, een trainer te interviewen. Vorige week hebben we een andere – en jongere – trainer geïnterviewd, het is de bedoeling om beide verhalen samen te vlechten. Maar goed, dit geloven jullie wel. Ook op kantoor heb ik deze week drie nieuwe collega’s geïnterviewd, dit doen wij altijd om nieuwe mensen voor te stellen aan de andere collega’s.

Morgen (oh nee, het is alweer ‘straks’) wordt weer een lange dag, met ‘s middags een presentatie over nieuwe AV Media op het Mediapark. Dat kan betekenen dat ik te laat op de training ben. Er is ook een baanwedstrijd, iedereen kan daaraan deelnemen. Héél misschien loop ik dan een drie kilometer: ook al ben ik geen snelle jongen, het lijkt mij wel leuk. Tenzij er allemaal supersnelle boys and girls meedoen, want dan kan ik beter gewoon gaan trainen.

Onderstaand filmpje uit 1972 kwam ik zojuist tegen op Youtube. Een typisch uitgesponnen, relaí jaren-zeventig nummer van Traffic, een van die mega-groepen uit die tijd met frontman Steve Winwood. De man treedt vandaag de dag nog steeds op, laatst nog in het Gelredome met Eric Clapton.

Bellitoni magistraal met Mahlers Symphonie nr. 6

Een enthousiaste kop, neem het voor wat het waard is. Ik ben niet echt klassiek geschoold, Radio 4 staat zelden aan bij ons thuis, dus de weinige keren dat ik naar een klassiek concert ga ben ik al snel onder de indruk. Het lijkt zelfs zo te zijn dat ik juist tijdens zo’n concert ècht van deze muziek kan genieten. Maar ik was niet de enige, na afloop van een zinderende uitvoering van ‘Mahlers zesde’ was er een lang en warm applaus voor Bellitoni en hun begeesterde dirigent Jurjen Hempel. Fantastisch was het.

Img_4590Maar hoe kom ik nu opeens bij zo’n klassiek concert terecht? Welnu, een paar dagen terug liep ik tijdens de lunchpauze een rondje op met collega Ruud, zoals wij wel meer doen. In zijn vrije tijd speelt hij trompet, maar wel op (semi)professioneel niveau: zo was hij vorig jaar nog naar China gegaan, op tournee met een orkest, nadat hem dit gevraagd is. Ook was hij ooit studiomuzikant bij Herman van Veen, en nog wat van die zaken. Ditmaal ging hij mee op voorjaarstournee met het Haagse symfonieorkest Bellitoni, en Ruud, wetende dat ik in Den Haag woon, vroeg of ik belangstelling had om het concert bij te wonen. Nou, daar had ik wel oren naar, in meerdere opzichten bleek gisteravond.

Rond kwart voor acht was ik in de Dr. Anton Philipszaal aan het Haagse Spui. Het was al redelijk druk. En hoewel er over alle muziek de laatste decennia een flinke democratiseringsgolf is getrokken, behoorde het overgrote deel van het publiek toch duidelijk tot de ‘hogere laag’ van de samenleving. Ik had mij dus netjes aangekleed – zwart pak – om niet al te veel uit de toon te vallen…;-).

Eerst een kop cappucino gedronken en dan de zaal in. Je kon zelf een plaats uitkiezen, mijn keuze viel op de vierde rij in het midden. Een drietal dames kwam naast mij zitten opdat ze goed zicht hadden op hun vriendin die cello speelde. Vervolgens verschenen de musici ten tonele, de een na de ander, en namen plaats op de voor hun bestemde stoel. De eerste violist leidde het stemmen van de instrumenten, waarna de dirigent ten tonele verscheen.

Mahler01Precies op het aangekondigde tijdstip (kwart over acht) ving het concert aan. Anderhalf uur lang gefascineerd aan mijn stoel gekluisterd gezeten. Wat een magistrale, rijke muziek van mijnheer Mahler. Ook mooi om te zien hoe de mensen spelen, zelf vind ik dat altijd van belang, dat je de musici bezig ziet. De dirigent, Jurjen Hempel, was ook fantastisch: zijn strakke rokkostuum met staart hinderde hem kennelijk niet in zijn grote beweeglijkheid. Alert, gepassioneerd, met grote gebaren en soms letterlijk op en neer springend bracht hij het orkest tot grote hoogten.

Anderhalf uur geweldige muziek – in vier delen, zonder pauze – kregen wij over ons uitgestort en het smaakte naar meer. Vooral het eerste en het vierde deel vond ik van een verbluffende muzikale virtuositeit. Ik ga beslist vaker naar zo’n klassiek concert.

Na afloop even bij het podium gewacht, ik zag Ruud nog zitten achter zijn muziekstandaard. Toen hij mij zag kwam hij nog even naar mij toe en hebben we kort nagepraat.

Dit alles overigens na een dag waarover ik niet veel meer kan vertellen dat ik lang in de zon heb gezeten, in de achtertuin, en slechts een half uurtje heb gelopen. Heerlijk weer was het, tenminste als je beschut zat…

Lekker bewegen…

Nee, we houden het positief vandaag! Dus ik ga het niet hebben over mijn training vanavond. Prima loopweer, prachtparcours met veel duinen en strand – wat is het strand bij Kijkduin breed geworden zeg, het lijkt waarachtig Oostvoorne wel – dus mijn liefje, wat wil je nog meer? Nou, het lopen moet ook nog een beetje gaan. En het ging niet, voor geen meter. En dat te bedenken dat er zeker 13 kilometer is gelopen, al met al. Pijnscheuten in knieën en benen maakten dat het toch niet al te zware programma – een duurloopje van 70 minuten met drie series van 5×30 seconden snel – erg moeizaam ging, ik raakte bij vlagen helemaal buiten adem en moest stukjes wandelen.

Wij waren met een betrekkelijk kleine groep vanavond en de training werd verzorgd door de dames Ilse en Ellen. Ilse ging voorop, ze had er zin in en snelde bij de tempo’s flink vooruit. Het ging wel voor een flink deel over het mulle strand, en in de duinen werden aardig wat hellinkjes bestegen, maar de anderen hadden er geen moeite mee dus dat het niet goed ging lag overduidelijk aan mij. Misschien omdat ik een dag eerder 5 kilometer voluit ben gegaan? Of heb ik iets onder de leden? Potver, nu heb ik het tòch over de training, en ik zou het nog wel positief houden.

Duin_vosGoed, positief dus. Dat kun je de ontmoeting met die prachtige vos wel noemen. We liepen in de duinen en het dier stak pal voor onze groep over en verdween rustig in het struweel, zodat we hem nog vrij lang konden zien.

Nog meer positiefs? Dan plaats ik maar dit filmpje dat ik van The Groove Kings maakte tijdens het slotfeest van de BMUT bij Nike in Hilversum.  Zou dit binnenkort als warming-up geïntroduceerd worden bij alle loopgroepen van Haag Atletiek?! Ik weet het niet, ik denk niet dat dit idee genoeg weerklank zal vinden bij de leden… Maar zonder gekheid, deze jongens kunnen er wat van. Een tweede filmpje (het is meer een fragment) staat hier.

Tonny Bourgonje: operette was haar leven

Img014_2Vandaag, op deze sneeuwrijke dag, zou mijn moeder 94 jaar zijn geworden. Zou, want zij is in 2000 overleden, vrij onverwachts nog.

Is dat niet tè persoonlijk om op een openbaar weblog te vermelden? Toch niet, omdat ik het meer zie als een posthuum eerbetoon aan mijn moeder, Tonny Bourgonje. Tijdens haar leven – vanaf haar zestiende tot haar 84ste levensjaar – was zij namelijk zeer actief in het operetteleven. Sterker nog, de operette wàs haar leven. Zij was muzikaal en artistiek leidster van achtereenvolgende gezelschappen, te beginnen bij het kinderoperettegezelschap dat zij op 16-jarige leeftijd al leidde, vervolgens het operettegezelschap ‘De Mascotte’ en tenslotte ‘Die Haghe Operette Spelers’. In het laatste decennium van haar leven waren de voorstellingen niet meer zo grootschalig en speelde zij in een ensemble. Hierboven staat zij links en op de kleurenfoto tweede van links, met een bos bloemen. De operettevereniging is wel blijven bestaan, maar meer ‘low profile’.

Img005_4Zij zat bij de voorstellingen achter de piano en vóór het orkest terwijl zij tegelijkertijd als dirigent en regisseuze optrad. Multifunctioneel heet dat tegenwoordig, zij had alles in de hand. Ik herinner mij nog goed de operettes die ik als kind mocht bijwonen, één of twee keer per jaar. Dat was menigmaal in de toenmalige ‘Dierentuin’ (het gebouw wel te verstaan) nabij het Malieveld, Het waren optredens met wel dertig mensen op het podium, gekostumeerd en wel.

Ook die kostuums werden deels zelf vervaardigd, door de mensen zelf, naderhand ook gehuurd en deel overgekocht van kostuumbedrijf De Wit dat destijds aan het Westeinde zat. Het publiek was altijd en onverminderd laaiend enthousiast en na afloop van de voorstelling was er ‘bal na’, in die tijd nog keurige dansen zoals de foxtrot, quickstep en weense wals.

Img015 Op de foto hiernaast zie je mij als nogal verlegen pre-puber zitten aan een tafeltje met mijn moeder en oma tijdens zo’n bal (het deel van de foto waar mijn grootvader op stond was nogal gehavend, die heb ik helaas moeten wegsnijden. Volgende keer beter Opa! ;-)).

Welke operettes, in feite de musicals van die tijd? Te veel om op te noemen. Nou vooruit, een paar: ‘Die Bajadère’, ‘Victoria und Ihr Husar’, ‘Im Weissen Rössl’, ‘The Desert Song’, ‘Das Land des Lächelns’, ‘De Dollarprinses’ en ga zo maar even door, ik ben lang niet volledig. Naderhand werden de voorstellingen ook in het voormalige – in de jaren zestig afgebrande – gebouw van OK&W gegeven, het Kurhaus, het Openluchttheater in het Zuiderpark en nog later in het Congresgebouw. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook haar tweede man (mijn stiefvader) Eb Bakker erg veel heeft gedaan om allerlei dingen op zakelijk gebied voor elkaar te krijgen. Hij was dan ook de zakelijk leider van de Haghe Operette Spelers. Overigens ging het er absoluut niet om geld te verdienen met de operette, sterker nog: dat interesseerde mijn moeder hoegenaamd niets. Het ging haar louter om de operette.

Img007Img008Img009Img010Img012Img013Doordeweeks was mijn moeder ook altijd bezig met muziek. Ze zocht partituren uit en bewerkte ze, repeteerde veel, maakte aanvankelijk ook de choreografieën, gaf zangles aan tientallen mensen, waartoe zij zich naar de ‘muziekkamer’ begaf waar de piano stond en na tien minuten toonladders ‘inzingen’ allerlei liederen gezongen werden, klassiek, operette en liederen uit het American Songbook.

Img011_2Zelf ben ik nooit een operetteliefhebber geweest maar kon ergwaarderen, wat zeg ik, erg bewonderen wat mijn moeder er allemaal vooren aan deed. Operette was echt haar leven, alhoewel zij mij ooittoevertrouwde dat het sociale aspect, het samen met een grotevriendenkring iets moois en positiefs tot stand brengen en er mètelkaar ‘voor gaan’, voor  haar nòg belangrijker was dat de operette ansich. Enkele jaren voor haar dood werd zij nog koninklijkonderscheiden, een terecht en welverdiend eerbetoon.

Plussen en minnen

Mulisch_2807_narrowweb__300x4660_3Mulisch_7"Ik ben zeventien” zei Harry Mulisch ooit in antwoord op de vraag hoe oud hij was. Onze Grote Schrijver was toen al tachtig of daaromtrent. Ik begrijp hem wel: toen ik jonger was, vroeg ik mij af hoe het voelt om oud(er) te zijn. Nu ik ouder ben, kan ik er wel iets over zeggen: het voelt niet, het bewustzijn blijft je leven lang krek hetzelfde. Wat dat betreft maakt het dus niet uit of je vier of zestig jaar bent. Zeker, je takelt af, je uiterlijk verandert min of meer sterk, fysiek wordt je strammer en trager, terwijl je minder primair reageert op dingen.

Kralingen_3Maar vorige week wist ik opeens zeker dat ik geen twintig meer ben. Jawel, dat wist ik al 42 jaar lang, maar nu werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Ik kreeg een mailtje van een journalist van het Plus Magazine, het grootste Nederlandse maandblad voor 50 plussers. Of ik wilde meewerken aan een verhaal over het popfestival in Kralingen, het eerste grote popfestival in de openlucht, naar voorbeeld van het wereldvermaarde ‘Woodstock’. Dat wilde ik wel, ik was er namelijk zelf bij destijds. Kort en goed: het interview is gisteren telefonisch afgenomen. Uiteraard ben ik benieuwd naar het verhaal. Als het zover is hou ik jullie op de hoogte!

Lucretia zingt over het geheime leven van planten

Afgelopen zondagmiddag keek ik naar Kunststof, het culturele zondagmiddagprogramma. Een van de gasten was Lucretia van der Vloot. Een mooie, assertieve, zelfbewuste dame, echt een vrouw van deze tijd. Maar ze ging ook nog een nummertje zingen… Wow! Een cover van het mooiste onbekende nummer dat Stevie Wonder gecomponeerd heeft. Heel mooi gezongen, en dan dat keyboardje erbij. Smaakt naar meer!

Mama Mia! Wie is mijn papa?!

Fotos_scene_9_9Dinsdagavond stond in het teken van de musical. Daartoe moesten wij naar het Formerum theater, in het voormalige congresgebouw, waar sinds enkele weken de Abba-musical ‘Mama Mia’ wordt opgevoerd. Ik ging er vrij blanco heen, had er van tevoren weinig over gelezen, dus ik verwachtte een musical waarin het reilen en zeilen van de groep Abba centraal zou staan. Maar dat viel een beetje tegen: weliswaar worden de hele voorstelling door maar liefst 22 liedjes van Abba ten gehore gebracht, weliswaar in een Nederlandse vertaling, maar het verhaal ging helemaal niet over Abba. Die naam wordt zelfs niet éénmaal genoemd!

Fotos_scene_9_4Het verhaal gaat over Donna, een pronte vrouw die, ongetrouwd maar wel met een inmiddels volwassen dochter, op een paradijselijk vakantie-eiland een hotel runt. Haar twintigjarige dochter Sophie staat op het punt om te trouwen, maar even daarvoor stuit ze op een dagboek van haar moeder, waarin deze de romances met drie mannen, 21 jaar geleden en vlak na elkaar, beschrijft waarbij ‘de slordige nachten’ worden gesuggereerd door de aanduiding: …. Sophiedie door haar echte vader ‘weggegeven’ wil worden, probeert uit tevinden wie van de drie mannen dat is en nodigt hen uit op haar huwelijk. In een van hen herkennen wij ex-presentator Bas Westerweel, die wat houterig acteert maar aardig kan zingen.

Het eerste half uur van de musical viel mij niet mee. Een simpel decor, matig zang- en acteerwerk, wat moest dat worden? Zo kun je als theaterproducent tegen relatief lage kosten veel geld binnenhalen, dacht ik enigszins cynisch. Maar tegen de pauze werden de scenes allengs levendiger, bleek het decor snel aangepast te kunnen worden, werd meer gedanst en gezongen, en werd er steeds meer gebruik gemaakt van kostuums en lichteffecten.

Fotos_scene_9_3Na de pauze kwam de show pas goed op gang, met een lichtshow en veel kleur en glitter, zoals een Abba-show behoort te zijn. Er werd uitstekend gezongen en met de allermooiste Abba-songs – waaronder Donna’s emotionele vertolking van ‘The Winner takes it All’ en tot slot de absolute klassieker ‘Dancing Queen’ als apotheose –  kon de voorstelling niet meer stuk. Dus al met al hebben wij een zeer genoeglijke avond beleefd.

Lijstje nog niet af…

Zowaar heb ik vanmorgen weer 25 minuten gelopen. Heel rustig weliswaar, maar zowel tijdens als na het lopen met aanzienlijk minder pijn dan de afgelopen twee weken. Het is nu zaak om het hoofd koel te houden en niet meteen ‘gekke dingen’ te gaan doen.

De afgelopen dagen zijn in betrekkelijke rust (ik had bijna geschreven: ‘saaiheid’ maar dat staat niet zo aardig) verlopen. Wel had ik nog even wat familiebezoek, het ene heb ik afgelegd (gisteren met de fiets naar mijn vader) het andere kregen wij in de vorm van zwager, schoonzus en hun zoon. Zij kwamen een nacht logeren. Dus de cultuurbarbaar heeft weer in de keuken gestaan, maar dat vind ik nooit vervelend.

Er komen nu wat dagen tussen kerst en oud-en-nieuw die ook de nodige culturele ‘reuring’ teweeg zullen brengen. Tenminste, dat zijn de plannen.

Wat ik een errug leuk programma vind, elk jaar weer, is de Top 2000 a gogo met Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis. Akkoord, het format is ten opzichte van vorig jaar niets veranderd, maar dat is prima zo! Waarom zou je ook steeds maar moeten veranderen, het is een even wijdverbreid als hardnekkig misverstand dat dit altijd moet.

Maar goed, dit is dus echt een programma waar ik graag voor thuis blijf. Gisteren was er onder meer een geweldige mini-documentaire waarin Martha Reeves (jawel, van Martha & The Vandella’s) centraal stond. En dan natuurlijk het absolute wereldnummer ‘Dancing In The Street’, wat klinkt dàt na al die jaren nog GEWELDIG!! Mijn persoonlijke all time favoriete R&B-nummer.

En er kwamen meer van die heerlijke nummers uit de oude doos voorbij: ‘The Promise You Made’ van Cock Robin, ‘Natalie’ van Gilbert Bécaud (zááálig!), Mecano, Sniff ‘n the Tears, enfin, ga zo nog maar even door. En de komende dagen kunnen we nog even blijven door-genieten.

Maar, zal een enkeling zich wellicht afvragen: hoe zit het nu met jouw lievelingsnummers van 2009? Heb je al een lijstje gemaakt?
Nee, moet ik met licht schaamrood op de kaken bekennen, en dat komt omdat ik het gewoon niet zo goed weet. En dan komt er een tweede bekentenis: ik heb het afgelopen jaar niet zo intensief naar muziek geluisterd als tevoren. Ik ga deze dagen dus ook gebruiken om een inhaalslag te maken.

Onder de nummers die dit jaar indruk op mij hebben gemaakt kan ik wel een top vijf maken. Let wel, niet alle songs zijn in 2009 opgenomen, een enkele is van vorig jaar of zelfs nog langer geleden. ‘Laat me’ (versie van Alderliefste met Ramses Shaffy en Liesbeth List) zit erbij, ‘Meddle’ van Little Boots, ‘Last Song’ van Rihanna (nou ja, eigenlijk elke song van RatedR, haar laatste album, sinds ik die in de auto van mijn dochter hoorde ben ik ‘om’) en ‘Shining Light’ van Annie Lennox. 

Ik beloof voor 31 december met een Top 10 te komen, dit ook in navolging van Joost en Hans Verbeek die ook iets dergelijks hebben gedaan.

 

Concert Vliegermolen 1973

Img070_3Img075_2Gisteravond belde Inge mij op, een jeugdvriendin van jaren her. Dat wil zeggen: een relatie heb ik nooit met haar gehad, maar als vriendjes trokken wij in de jaren zeventig regelmatig met elkaar op. Dat was nadat haar verloving met Ton, een andere vriend, was verbroken. Wat ik mij nog goed kan herinneren is dat wij – vriend Bob (helaas enkele jaren geleden overleden), Inge en ik – toen met elkaar op vakantie zijn gegaan, naar Frankrijk. Bob en ik gingen met de trein en we pikten Inge in Frankrijk op. Ik meen dat het in Parijs of Marseille was, want zij kwam net uit Zwitserland. Na Parijs (of Marseille) zijn wij al treinend afgezakt naar het zuiden, waar we, geheel in de stijl van die jaren, grotendeels liftend van plaats naar plaats trokken. Overnachten deden wij deels in hotels, deels kamperend. We hebben zowat de hele zuidkust bestreken: Marseille, Nice, Cannes, Juan les Pins, enfin, de hele Cote d’Azur.

Liften ging niet ècht van een leien dakje. Achteraf gezien wel begrijpelijk, want Bob en ik zagen er vervaarlijk uit: getint en vooral harig. Langharig werkschuw tuig waren wij. We werkten wel allebei, maar het was een geuzennaam die je met trots droeg. Enfin, toen Bob en ik een keer, na ruim een uur tevergeefs op een lift te hebben gewacht, op het lumineuze idee kwamen om Inge alleen te laten liften terwijl wij ons verschansten, ontstonden er bijna kettingbotsingen. Binnen de kortste keren kregen we een lift van een erg aardige man, die ons zelfs uitnodigde bij hem thuis. Daar dronken we iets terwijl hij foto’s van zijn vrouw en kinderen liet zien.

Img072_2Img073_2Weer later beleefden we een angstig avontuur in een busje met een groep gypsies, die opvallend veel belangstelling toonden voor Bobs flamboyante hoed en voor Inge in haar geheel, maar dat is niet geëscaleerd dankzij de chauffeur, kennelijk de leider van het stel, die de anderen tot de orde riep.   

Maar het mooiste was de lift van die aardige Amerikaan bij wie wij thuis, in een villa op een heuvel ergens in de Provence, mochten overnachten. Hij was architect en bezig met de ontwikkeling en bouw van een groot woonproject in de buurt. Wij werden warm onthaald door zijn vrouw en twee al wat grotere kinderen, kregen te eten en te drinken, en na nog wat gezellig gepraat te hebben gingen we naar bed. De volgende ochtend was er buiten ons drieën niemand meer in dat huis aanwezig. Wel lag er een briefje dat de man en zijn vrouw zijn gaan werken, de kinderen naar school waren en dat wij vrijelijk van de voorraad in de ijskast gebruik konden maken. Over vertrouwen gesproken…

Maar jongens, wat ben ik aan het uitwijden zeg! Nou ja, niet erg, staat er meteen een vakantieverhaal uit het stenen tijdperk op dit weblog.

Goed, Inge belde dus: "Hee Fred, vergeet je vanavond niet te kijken naar het Concert in de Vliegermolen waar we geweest zijn?" Mijn hemel, de Vliegermolen… Ik ben er diverse malen geweest, ik heb er onder meer Focus, Earth and Fire en The Golden Earring zien optreden. Maar het concert waar het hier om ging was uit 1973, het was een concert waar grote namen optraden zoals The Who, Colin Blunstone en Rod Argent, Rod Steward en The Faces, Chi Coltrane enzovoorts.

CaptureWat mij van dat concert – er waren meerdere avonden, ik heb daar één van bijgewoond – vooral is bijgebleven was Colin Blunstone en zijn band en Rod Argent. Beide heren, dikke zestigers inmiddels, treden nog steeds op met hun herboren sixties-band ‘The Zombies’. Ik heb nog heel goede foto’s van Colin Blunstone tijdens dat optreden, die liggen ergens in een diepe kast. Bij gelegenheid zal ik die eens plaatsen. Maar ook Rod Steward en The Faces herinner ik mij nog heel goed.

Jammer dat ik die foto’s nu niet meteen kan vinden, want op internet zijn geen foto’s meer van dat popgala te vinden.

Van dat concert zijn tv-opnamen gemaakt en deze zijn destijds ook uitgezonden, maar de ampex-banden zijn daarna gewist omdat de NOS ze voor andere doeleinden (opnamen) nodig had. Zo ging dat in die tijd, waarin popmuziek alleen maar als een bak ‘herrie voor langharig werkschuw tuig’ werd beschouwd. Echter Leo Blokhuis heeft nog restmateriaal kunnen onderscheppen en daarvan heeft hij nog een verdomd aardige documentaire weten samen te stellen, compleet met concertfragmenten en interviews met regisseur Edgar van Hees, bezoekers die er toen bij waren en betrokken organisatoren. Het werd laat uitgezonden – om twee uur lag ik pas op bed – maar het was de moeite wel waard.

Oh ja, hoe zit het nu met het lopen? Het houdt niet over! Na woensdag was vanmorgen mijn eerste loopje, alles bij elkaar 50 minuten in een rustig tempo. Ik heb nog steeds last van die hopelijk lichte blessure dus voluit lukt niet, maar we hebben in ieder geval iets gedaan!