Toots de Grootste!

Null-Null, zei ooit de befaamde sportverslaggever Frits van Turenhout over de uitslag Ajax-Elinkwijk. Daar moest ik onwillekeurig aan denken toen de uitslag bekend werd van de partijen die de meeste stemmen hebben behaald. Eén-en-dertig één-en-dertig, moeten wij nu zeggen. De stand tussen VVD en PvdA vannacht nog. Spannend! Inmiddels (update van dit blogje om 07.36 uur) is duidelijk geworden dat de VVD de grootste partij is geworden en de PVV de grootste winnaar. Een duidelijke ruk naar rechts van Nederland, ook al is de PvdA veel groter geworden dan verwacht werd.

Toots_001 Terwijl heel Nederland op zijn kop stond vanwege de verkiezingen, verbleef de Cultuurbarbaar gisteravond in Het Paard. Nu zou je zeggen dat ik er wel in mijn eentje zou staan, en dat het stil op straat zou zijn. Maar dat was niet het geval. Integendeel, de grote zaal in het Paard liep helemaal vol. En op straat, althans op de Grote Markt (voorheen de Varkenmarkt) bij Boterwaag en Zwarte Ruiter, was het ook druk. Daar vonden op een podium dat eerder deze week met vereende krachten werd opgebouwd, diverse optredens plaats.

Maar wat deed ik in Het Paard. Wat deden wij in Het Paard, want ik was er met Marlies. Waarom waren wij daar, terwijl wij daardoor nota bene onze heilige trainingsavond moesten missen? Welnu, hier is maar één antwoord op: Toots.

Toots? Jazeker, Jean Toots Tielemans, niemand minder dan een van de grootste jazz-musici van ons continent. Om half negen betrad hij, enigszins ondersteund door de overige leden van zijn combo, het podium. 88 jaar is hij inmiddels, een broze oude man, vriendelijk lachend wuivend naar het publiek dat hem meteen een staande ovatie gaf. Hij werd op een stoel gezet waar hij gedurende het uur dat het optreden zou duren niet meer af zou komen. En in dat uur speelde hij zoals vanouds, begeleid door dat fantastische combo, de sterren van de hemel. Op twee gegeven momenten – dat was tijdens een nummer van Paul Simon en tijdens de vermaarde tune van Turks Fruit – zag ik het podium niet zo helder meer, naar bleek was dat simpelweg traanvocht dat als vanzelf door Toots mondharmonica-klanken teweeg werd gebracht. Kijk, als je dat kunt bewerkstelligen ben je een waarlijk groot musicus.

Een uur duurde het optreden, niet langer en er kwam geen toegift. Enigszins teleurgesteld, maar met begrip over het feit dat de leeftijd toch parten gaat spelen, bedolf het publiek Toots en zijn combo met een lang en daverend applaus.

Het filmpje hierboven is niet door mij gemaakt, maar door ene Gerrit. Ik heb ook een fimpje gemaakt in het begin maar de kwaliteit is niet goed, bovendien had het eerste nummer lang niet de impact als dit ‘Turks Fruit’ thema. Vandaar dit jatwerk…

Toots_009Toots_006 Na het optreden hebben we buiten nog even gekeken naar een podiumoptreden bij de Varkensmarkt. Dit nadat we eerst naar het Plein zijn geweest, daar waren geen optredens maar wel was er veel onrust in het gebouw van de Tweede Kamer en voor de ingang van Nieuwspoort. Verkiezingskoorts….

Traffic: niet verkeer(d)

Er valt op dit moment weinig te melden. Werk op het werk en werk voor het clubblad eisen broodnodige aandacht op. Geen ramp, integendeel, maar daardoor heb ik gisteren niet kunnen lopen. Ja, een beetje, zo’n 25 minuten voor mijzelf, maar daarna moest ik gelijk naar de club om, samen met clubgenoot Ton, een trainer te interviewen. Vorige week hebben we een andere – en jongere – trainer geïnterviewd, het is de bedoeling om beide verhalen samen te vlechten. Maar goed, dit geloven jullie wel. Ook op kantoor heb ik deze week drie nieuwe collega’s geïnterviewd, dit doen wij altijd om nieuwe mensen voor te stellen aan de andere collega’s.

Morgen (oh nee, het is alweer ‘straks’) wordt weer een lange dag, met ‘s middags een presentatie over nieuwe AV Media op het Mediapark. Dat kan betekenen dat ik te laat op de training ben. Er is ook een baanwedstrijd, iedereen kan daaraan deelnemen. Héél misschien loop ik dan een drie kilometer: ook al ben ik geen snelle jongen, het lijkt mij wel leuk. Tenzij er allemaal supersnelle boys and girls meedoen, want dan kan ik beter gewoon gaan trainen.

Onderstaand filmpje uit 1972 kwam ik zojuist tegen op Youtube. Een typisch uitgesponnen, relaí jaren-zeventig nummer van Traffic, een van die mega-groepen uit die tijd met frontman Steve Winwood. De man treedt vandaag de dag nog steeds op, laatst nog in het Gelredome met Eric Clapton.

Bellitoni magistraal met Mahlers Symphonie nr. 6

Een enthousiaste kop, neem het voor wat het waard is. Ik ben niet echt klassiek geschoold, Radio 4 staat zelden aan bij ons thuis, dus de weinige keren dat ik naar een klassiek concert ga ben ik al snel onder de indruk. Het lijkt zelfs zo te zijn dat ik juist tijdens zo’n concert ècht van deze muziek kan genieten. Maar ik was niet de enige, na afloop van een zinderende uitvoering van ‘Mahlers zesde’ was er een lang en warm applaus voor Bellitoni en hun begeesterde dirigent Jurjen Hempel. Fantastisch was het.

Img_4590Maar hoe kom ik nu opeens bij zo’n klassiek concert terecht? Welnu, een paar dagen terug liep ik tijdens de lunchpauze een rondje op met collega Ruud, zoals wij wel meer doen. In zijn vrije tijd speelt hij trompet, maar wel op (semi)professioneel niveau: zo was hij vorig jaar nog naar China gegaan, op tournee met een orkest, nadat hem dit gevraagd is. Ook was hij ooit studiomuzikant bij Herman van Veen, en nog wat van die zaken. Ditmaal ging hij mee op voorjaarstournee met het Haagse symfonieorkest Bellitoni, en Ruud, wetende dat ik in Den Haag woon, vroeg of ik belangstelling had om het concert bij te wonen. Nou, daar had ik wel oren naar, in meerdere opzichten bleek gisteravond.

Rond kwart voor acht was ik in de Dr. Anton Philipszaal aan het Haagse Spui. Het was al redelijk druk. En hoewel er over alle muziek de laatste decennia een flinke democratiseringsgolf is getrokken, behoorde het overgrote deel van het publiek toch duidelijk tot de ‘hogere laag’ van de samenleving. Ik had mij dus netjes aangekleed – zwart pak – om niet al te veel uit de toon te vallen…;-).

Eerst een kop cappucino gedronken en dan de zaal in. Je kon zelf een plaats uitkiezen, mijn keuze viel op de vierde rij in het midden. Een drietal dames kwam naast mij zitten opdat ze goed zicht hadden op hun vriendin die cello speelde. Vervolgens verschenen de musici ten tonele, de een na de ander, en namen plaats op de voor hun bestemde stoel. De eerste violist leidde het stemmen van de instrumenten, waarna de dirigent ten tonele verscheen.

Mahler01Precies op het aangekondigde tijdstip (kwart over acht) ving het concert aan. Anderhalf uur lang gefascineerd aan mijn stoel gekluisterd gezeten. Wat een magistrale, rijke muziek van mijnheer Mahler. Ook mooi om te zien hoe de mensen spelen, zelf vind ik dat altijd van belang, dat je de musici bezig ziet. De dirigent, Jurjen Hempel, was ook fantastisch: zijn strakke rokkostuum met staart hinderde hem kennelijk niet in zijn grote beweeglijkheid. Alert, gepassioneerd, met grote gebaren en soms letterlijk op en neer springend bracht hij het orkest tot grote hoogten.

Anderhalf uur geweldige muziek – in vier delen, zonder pauze – kregen wij over ons uitgestort en het smaakte naar meer. Vooral het eerste en het vierde deel vond ik van een verbluffende muzikale virtuositeit. Ik ga beslist vaker naar zo’n klassiek concert.

Na afloop even bij het podium gewacht, ik zag Ruud nog zitten achter zijn muziekstandaard. Toen hij mij zag kwam hij nog even naar mij toe en hebben we kort nagepraat.

Dit alles overigens na een dag waarover ik niet veel meer kan vertellen dat ik lang in de zon heb gezeten, in de achtertuin, en slechts een half uurtje heb gelopen. Heerlijk weer was het, tenminste als je beschut zat…

Lekker bewegen…

Nee, we houden het positief vandaag! Dus ik ga het niet hebben over mijn training vanavond. Prima loopweer, prachtparcours met veel duinen en strand – wat is het strand bij Kijkduin breed geworden zeg, het lijkt waarachtig Oostvoorne wel – dus mijn liefje, wat wil je nog meer? Nou, het lopen moet ook nog een beetje gaan. En het ging niet, voor geen meter. En dat te bedenken dat er zeker 13 kilometer is gelopen, al met al. Pijnscheuten in knieën en benen maakten dat het toch niet al te zware programma – een duurloopje van 70 minuten met drie series van 5×30 seconden snel – erg moeizaam ging, ik raakte bij vlagen helemaal buiten adem en moest stukjes wandelen.

Wij waren met een betrekkelijk kleine groep vanavond en de training werd verzorgd door de dames Ilse en Ellen. Ilse ging voorop, ze had er zin in en snelde bij de tempo’s flink vooruit. Het ging wel voor een flink deel over het mulle strand, en in de duinen werden aardig wat hellinkjes bestegen, maar de anderen hadden er geen moeite mee dus dat het niet goed ging lag overduidelijk aan mij. Misschien omdat ik een dag eerder 5 kilometer voluit ben gegaan? Of heb ik iets onder de leden? Potver, nu heb ik het tòch over de training, en ik zou het nog wel positief houden.

Duin_vosGoed, positief dus. Dat kun je de ontmoeting met die prachtige vos wel noemen. We liepen in de duinen en het dier stak pal voor onze groep over en verdween rustig in het struweel, zodat we hem nog vrij lang konden zien.

Nog meer positiefs? Dan plaats ik maar dit filmpje dat ik van The Groove Kings maakte tijdens het slotfeest van de BMUT bij Nike in Hilversum.  Zou dit binnenkort als warming-up geïntroduceerd worden bij alle loopgroepen van Haag Atletiek?! Ik weet het niet, ik denk niet dat dit idee genoeg weerklank zal vinden bij de leden… Maar zonder gekheid, deze jongens kunnen er wat van. Een tweede filmpje (het is meer een fragment) staat hier.

Tonny Bourgonje: operette was haar leven

Img014_2Vandaag, op deze sneeuwrijke dag, zou mijn moeder 94 jaar zijn geworden. Zou, want zij is in 2000 overleden, vrij onverwachts nog.

Is dat niet tè persoonlijk om op een openbaar weblog te vermelden? Toch niet, omdat ik het meer zie als een posthuum eerbetoon aan mijn moeder, Tonny Bourgonje. Tijdens haar leven – vanaf haar zestiende tot haar 84ste levensjaar – was zij namelijk zeer actief in het operetteleven. Sterker nog, de operette wàs haar leven. Zij was muzikaal en artistiek leidster van achtereenvolgende gezelschappen, te beginnen bij het kinderoperettegezelschap dat zij op 16-jarige leeftijd al leidde, vervolgens het operettegezelschap ‘De Mascotte’ en tenslotte ‘Die Haghe Operette Spelers’. In het laatste decennium van haar leven waren de voorstellingen niet meer zo grootschalig en speelde zij in een ensemble. Hierboven staat zij links en op de kleurenfoto tweede van links, met een bos bloemen. De operettevereniging is wel blijven bestaan, maar meer ‘low profile’.

Img005_4Zij zat bij de voorstellingen achter de piano en vóór het orkest terwijl zij tegelijkertijd als dirigent en regisseuze optrad. Multifunctioneel heet dat tegenwoordig, zij had alles in de hand. Ik herinner mij nog goed de operettes die ik als kind mocht bijwonen, één of twee keer per jaar. Dat was menigmaal in de toenmalige ‘Dierentuin’ (het gebouw wel te verstaan) nabij het Malieveld, Het waren optredens met wel dertig mensen op het podium, gekostumeerd en wel.

Ook die kostuums werden deels zelf vervaardigd, door de mensen zelf, naderhand ook gehuurd en deel overgekocht van kostuumbedrijf De Wit dat destijds aan het Westeinde zat. Het publiek was altijd en onverminderd laaiend enthousiast en na afloop van de voorstelling was er ‘bal na’, in die tijd nog keurige dansen zoals de foxtrot, quickstep en weense wals.

Img015 Op de foto hiernaast zie je mij als nogal verlegen pre-puber zitten aan een tafeltje met mijn moeder en oma tijdens zo’n bal (het deel van de foto waar mijn grootvader op stond was nogal gehavend, die heb ik helaas moeten wegsnijden. Volgende keer beter Opa! ;-)).

Welke operettes, in feite de musicals van die tijd? Te veel om op te noemen. Nou vooruit, een paar: ‘Die Bajadère’, ‘Victoria und Ihr Husar’, ‘Im Weissen Rössl’, ‘The Desert Song’, ‘Das Land des Lächelns’, ‘De Dollarprinses’ en ga zo maar even door, ik ben lang niet volledig. Naderhand werden de voorstellingen ook in het voormalige – in de jaren zestig afgebrande – gebouw van OK&W gegeven, het Kurhaus, het Openluchttheater in het Zuiderpark en nog later in het Congresgebouw. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook haar tweede man (mijn stiefvader) Eb Bakker erg veel heeft gedaan om allerlei dingen op zakelijk gebied voor elkaar te krijgen. Hij was dan ook de zakelijk leider van de Haghe Operette Spelers. Overigens ging het er absoluut niet om geld te verdienen met de operette, sterker nog: dat interesseerde mijn moeder hoegenaamd niets. Het ging haar louter om de operette.

Img007Img008Img009Img010Img012Img013Doordeweeks was mijn moeder ook altijd bezig met muziek. Ze zocht partituren uit en bewerkte ze, repeteerde veel, maakte aanvankelijk ook de choreografieën, gaf zangles aan tientallen mensen, waartoe zij zich naar de ‘muziekkamer’ begaf waar de piano stond en na tien minuten toonladders ‘inzingen’ allerlei liederen gezongen werden, klassiek, operette en liederen uit het American Songbook.

Img011_2Zelf ben ik nooit een operetteliefhebber geweest maar kon ergwaarderen, wat zeg ik, erg bewonderen wat mijn moeder er allemaal vooren aan deed. Operette was echt haar leven, alhoewel zij mij ooittoevertrouwde dat het sociale aspect, het samen met een grotevriendenkring iets moois en positiefs tot stand brengen en er mètelkaar ‘voor gaan’, voor  haar nòg belangrijker was dat de operette ansich. Enkele jaren voor haar dood werd zij nog koninklijkonderscheiden, een terecht en welverdiend eerbetoon.

Plussen en minnen

Mulisch_2807_narrowweb__300x4660_3Mulisch_7"Ik ben zeventien” zei Harry Mulisch ooit in antwoord op de vraag hoe oud hij was. Onze Grote Schrijver was toen al tachtig of daaromtrent. Ik begrijp hem wel: toen ik jonger was, vroeg ik mij af hoe het voelt om oud(er) te zijn. Nu ik ouder ben, kan ik er wel iets over zeggen: het voelt niet, het bewustzijn blijft je leven lang krek hetzelfde. Wat dat betreft maakt het dus niet uit of je vier of zestig jaar bent. Zeker, je takelt af, je uiterlijk verandert min of meer sterk, fysiek wordt je strammer en trager, terwijl je minder primair reageert op dingen.

Kralingen_3Maar vorige week wist ik opeens zeker dat ik geen twintig meer ben. Jawel, dat wist ik al 42 jaar lang, maar nu werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Ik kreeg een mailtje van een journalist van het Plus Magazine, het grootste Nederlandse maandblad voor 50 plussers. Of ik wilde meewerken aan een verhaal over het popfestival in Kralingen, het eerste grote popfestival in de openlucht, naar voorbeeld van het wereldvermaarde ‘Woodstock’. Dat wilde ik wel, ik was er namelijk zelf bij destijds. Kort en goed: het interview is gisteren telefonisch afgenomen. Uiteraard ben ik benieuwd naar het verhaal. Als het zover is hou ik jullie op de hoogte!

Lucretia zingt over het geheime leven van planten

Afgelopen zondagmiddag keek ik naar Kunststof, het culturele zondagmiddagprogramma. Een van de gasten was Lucretia van der Vloot. Een mooie, assertieve, zelfbewuste dame, echt een vrouw van deze tijd. Maar ze ging ook nog een nummertje zingen… Wow! Een cover van het mooiste onbekende nummer dat Stevie Wonder gecomponeerd heeft. Heel mooi gezongen, en dan dat keyboardje erbij. Smaakt naar meer!