Meditteranee op loopafstand

Helmiemikeanne_feest_strand_012_3Er zijn van die dagen waarop je denkt: Waarom zou je in ‘s hemelsnaam naar Zuid-Frankrijk gaan, of naar de Costa del Sol, de Côte d’Azur of Torremolinos? Vandaag was zo’n dag. Heel vroeg deze ochtend – ik heb het dan over 06.00 uur – liep ik al buiten, in mijn zomerse hardloopkloffie. Daarmee bedoel ik: kort sportbroekje – zo’n ouderwetse, dus echt kort – en t-shirt. En oh ja, loopschoenen, was ik bijna vergeten. Ik heb al met al een uurtje gelopen.

Thuisgekomen onder de douche, aankleden, de hond uitlaten en naar de plaatselijke buurtsuper die de beste croissantjes van de regio verkoopt. Ik koop ze elke donderdag en zaterdag voor het ontbijt, waarna ze geheel op zijn Frans met abrikozenjam, koffie en verse jus d’orange worden geconsumeerd.

Daarna – mijn vrouw was inmiddels gaan werken – fietste ik naar Paagman, waar ik kaartjes kocht voor The Hague Jazz volgende week zaterdag en voor een concert van Jean Toots Tielemans in Het Paard volgende week woensdag.

Helmiemikeanne_feest_strand_001 Inmiddels was het half elf, mooie tijd om naar het strand te gaan. Het witte klapstoeltje mee, boek (van Ad Spanjaard, kostelijk boek over de wederwaardigheden van een befaamde popfotograaf), badhanddoek en nog wat van die strandattributen en wederom het ijzeren ros bestegen. Een half uur later lag ik in de warme zon te bakken, die ondanks de chemtrails vol overtuiging scheen. Om 14.00 uur verliet ik het strand om mij thuis wederom om te kleden en de hond uit te laten, maar ik zou een uur later terugkeren, zij het meer richting Kijkduin, bij de gezellige strandtent Bo Beach.

Op hetzelfde tijdstip dat Bon Jovi en Kane drie kilometer verderop het Scheveningse strand op zijn zandige grondvesten deed trillen, gaven Mike en Helmie hier een feestje, niet alleen vanwege hun 40-jarig bestaan op dit ondermaanse, maar vooral ter gelegenheid van het 1-jarig bestaan van hun dochtertje Anne. Het was erg gezellig en dat is een eufemisme. Helmies ouders en zus waren er, Mikes broer met zijn vrouw en kinderen, collega’s en vrienden, onder andere ook van onze sportvereniging. Klik op de foto’s voor een (veel) grotere weergave!   

Helmiemikeanne_feest_strand_011Helmiemikeanne_feest_strand_005Helmiemikeanne_feest_strand_027Helmiemikeanne_feest_strand_024Even na 15.00 uur werd een reusachtige slagroomtaart aangesneden ter ere van Anne. De aanwezigen kregen allemaal een flink stuk. Maar daar bleef het niet bij: later in de middag was er een compleet warm buffet met brood, salades, pesto’s, pasta enzovoorts, heel smakelijk. Van de oude bekenden waren Ton van W. en zijn Els, Margreet en Ellen van onze groep aanwezig. Van de laatste kreeg ik het verheugende bericht dat ik over twee weken mee kan doen met de 6-uurs estafette omdat één van onze groepsleden liever het voetballen wil volgen die dag. Leuk, ik heb er zin in. Toepasselijke naam van de groep ook, ‘The Opposites’.

Helmiemikeanne_feest_strand_016_3Helmiemikeanne_feest_strand_049 Helmiemikeanne_feest_strand_029Helmiemikeanne_feest_strand_019Helmiemikeanne_feest_strand_020Helmiemikeanne_feest_strand_023Helmiemikeanne_feest_strand_025Helmiemikeanne_feest_strand_036_2Helmiemikeanne_feest_strand_040Helmiemikeanne_feest_strand_043Helmiemikeanne_feest_strand_046 Zo ging de middag voorbij, gezellig met deze en gene pratend en voortdurend bakkend in de volle zon, waarbij de rosé en witte wijn rijkelijk vloeide. Het leek wel compleet vakantie, het was een topdag. Maar ook aan topdagen komt een eind. Om half acht verlieten wij Bo Beachclub en strand. Met Ellen – die de volgende dag naar het zuiden zou reizen voor een familiedag – fietste ik op naar de vruchtenbuurt waar wij beiden wonen.

Bijpraten

Gisteren is de dag vroeg begonnen met een rustig duurloopje van ca. 70 minuten. Nu hoefde ik mij voor dat ‘rustig’ niet te bedwingen, want ik kwam moeizaam op gang met ‘lage rugpijn’ en zware, volgelopen benen. Ik liep via de duinen naar Kijkduin en pakte op de terugweg een stukje strand, echter het zand was overal mul dus ging bij de eerste de beste gelegenheid naar boven om mijn weg via de duinen te vervolgen. Na vijf minuten trok de rugpijn weg en het laatste kwartier kon ik weer in een normaal tempo lopen.

Img070_3Later deze ochtend ging ik naar Het Gouden Hooft, het befaamde etablissement annex terras aan de Groenmarkt. Ik had afgesproken met Inge, een vriendin van vele jaren terug. Na de verbreking van haar verloving met een gemeenschappelijke vriend, trokken wij redelijk vaak op vriendschappelijke wijze met elkaar op, en zijn zelfs – met nog een vriend – op vakantie naar Zuid-Frankrijk gegaan.

We hadden elkaar al heel lang niet meer gezien en gesproken, het moest er maar eens van komen. Bijna twee uur hebben we met ons hoofd in de volle zon op het terras gezeten, nippend aan cappucino en frisdrank, hele verhalen over vroeger, gemeenschappelijke vrienden en vriendinnen, relaties, huwelijk en onze dochters, enzovoorts. Zij had een paar opmerkelijke verhalen. Zo hadden wij het over The Rolling Stones waarbij ik onder meer verhaalde over ‘Redlands’, het landhuis van Keith Richards in Zuid-Engeland (waar ik ooit kampeerde) en opmerkte dat Bill Wyman in Zuid-Frankrijk woont en de buurman van Willem Duijs is. Waarop Inge een foto uit haar portefeuille opdiepte met daarop een aantal foto’s van Bill Wyman, onder andere vereeuwigd met haar dochter. Het bleek dat de oude Stone een persoonlijke vriend is en als hij in Nederland is bij hen op bezoek komt. En verder ging het over haar ‘Nanny-schap’ bij een gezin dat zeer nauwe vriendschappelijke contacten met het Koningshuis onderhoudt (geen namen uiteraard).

Goude_hooftZo gaat dat, als je elkaar jarenlang niet gezien hebt heb je elkaar veel te vertellen. Het was erg gezellig en het gekke is: het leek wel of we elkaar gisteren voor het laatst hadden gesproken. Voor herhaling vatbaar!

In de namiddag ben ik vervolgens naar het strand gegaan. Maar dat viel bitter tegen, ook al scheen de zon de hele dag in een strakblauwe hemel. De wind kwam uit het noordwesten en was onaangenaam koud, zeker wanneer je het jaargetijde in aanmerking neemt. Toch nog zo’n anderhalf uur plat gelegen, zoveel mogelijk beschut door rugzak en kleding, en gepoogd wat te lezen. Daarna naar huis gefietst, maar ook in de tuin waaide het behoorlijk. Uiteindelijk in huis wat gerommeld, bij elkaar had ik gisteren al meer dan genoeg in de zon gezeten en gelegen. 

Where the Music was playing…

Img_5257Het was gisteren gezellig druk in huize Cultuurbarbaar. Dat kwam zo: Marlies en Paul hadden vorige week geopperd om met een stel naar een gratis openluchtconcert in de Scheveningse haven te gaan. Daar zouden onder meer Alain Clark en Hans Dulfer optreden. En Berget Lewis. Dit alles in het kader van de North Sea Regatta die dit weekend van start is gegaan. Het idee was om eerst bij hun te komen eten en daarna op de fiets naar de haven te gaan. Echter omdat mijn huis meer op de route ligt en Paul en Marlies hun huis met Parkpop ook al openstellen voor vrienden en bekenden, stelde ik voor om bij mij te komen eten.

Img_5262Img_5263Img_5264En zo kon het gebeuren dat er gisteren zes mensen kwamen eten. Ik had een eenvoudige doch voedzame en smakelijke pastamaaltijd bereid en Marlies bracht een lekkere salade ‘op zijn mediterraans’ mee. Het was gezellig, de witte wijn en rosé vloeide rijkelijk. Erg veel tijd voor de ‘nazit’ hadden wij echter niet want om half acht zou het concert beginnen en er stonden nog een paar mensen op ons te wachten in de haven. Dus even later met z’n allen op de fiets die kant op. Bij het Brouw Café stalden we onze fiets, waarop Jan L. ons op een biertje tracteerde. Dat werd even binnen zitten, want het terras zat helemaal vol. Begrijpelijk, niet alleen vanwege het concert maar ook omdat nu pas de zon ging schijnen: de hele dag had-ie zich achter een dik wolkendek verstopt weten te houden.

Daarna liepen we een stuk langs de haven tot aan de plek waar je het concert kon bekijken dat inmiddels van start was gegaan. En dat was best een goed en ook vanwege de vele bootjes letterlijk ‘spetterend’ concert, vooral Alain Clark: een mix van Stevie Wonder en Earth, Wind and Fire.

Img_5267Img_5269Img_5274_2Img_5275_2Img_5280_2Img_5277_2 Tijdens dat concert raakte ik nog in gesprek met Marion, een vroegere kennis. Zij bleek zo spraakzaam dat het concert in mijn beleving al snel achtergrondmuziek werd. Maar dat lag dus niet aan de muziek, zeker niet. Een fragment heb ik met mijn digicam vastgelegd en staat op Joetjoeb…

Van lieverlee begon het toch weer frisjes te worden. Wij zijn dan ook niet tot het bittere eind gebleven (alhoewel, zo bitter was het uiteraard niet met al die goede muziek) en andermaal gingen we naar mijn huis, zij het met een iets gewijzigde groepssamenstelling, en hebben we nog tot in de kleine uurtjes gezeten met wat muziek op de achtergrond. Slotaccoord vormde Jacques Brel vanuit de cd-box, die nog altijd een brok in de keel weet op te wekken met ‘Ne me Quitte Pas’ en die andere klassieker, ‘La chanson des vieux amants’. Een mooie afsluiting van een gezellige dag.

Dodenherdenking met onrustig slot

155137Na een gemoedelijke Koninginnedag toch nog een incident tijdens de dodenherdenking op De Dam. Vooralsnog zou het gaan om een ‘verwarde man’ die begon te schreeuwen, waarop tientallen mensen alle kanten opvluchtten en even zovelen – naar schatting – in de ontstane paniek (licht) gewond raakten (schaafwonden, botbreuken). Aan de beelden kon je wel zien dat er meer aan de hand was dan ‘iemand die onwel was geworden’ zoals de ceremoniemeester geruststellend zei.

Nou ja, laat ik er over ophouden, de komende dagen hebben de actualiteiten- en praatprogramma’s weer genoeg stof om over door te borduren. En de onruststoker zal wel weer net op zo’n twijfelachtige manier ‘beroemd’ worden als Volkert en Karst.

Overdag heb ik trouwens weer gelopen! Veertig minuten, de bekende route via het bos  en over het Mediapark weer terug. Heel rustig beginnen (zes dagen niet lopen hakt er meteen in) en van lieverlee draaide ik warm en wat beter.

Morgen ga ik naar het Haagse Bevrijdingsfestival, als er tenminste doorkomen aan is. Er zijn programmatisch gezien wel leuke en mogelijk interessante optredens van allerlei artiesten en discussies over, ja, hoe kan het anders, vrijheid. Zoals of vrijheid van meningsuiting ook inhoudt de vrijheid tot beledigen. De een zal hierop ondubbelzinnig ‘ja’ zeggen, de ander zal er zijn of haar kanttekeningen bij plaatsen. Dit is echt zo’n thema waar je eindeloos over kunt doordiscussiëren…

Veel, maar weinig gelopen

De afgelopen dagen is er nauwelijks hardgelopen, vandaag ga ik maar eens een rondje doen. Reden is dat mijn lijf niet echt soepel aanvoelt, onder andere is er een neiging tot lage rugpijn. Wat niet wil zeggen dat er niets aan lichaamsbeweging is gedaan, integendeel: er is flink gefietst en gewandeld, en zelfs nog even gedanst al mag dat laatste geen naam hebben.

Img_4772Img_4773Img_4767Dat laatste was op het huwelijksfeest van Ellen en Monique, die al lang samenwonen en hun liefde een paar dagen terug officieel bevestigden. Met name Ellen ken ik al heel wat jaren en is een goede vriendin geworden. Vrijdagmiddag vond de officiële huwelijksinzegening plaats op het strand, door een ambtenaar van de burgerlijke stand. Een bijzondere locatie, dat wel. ‘s Avonds was het feest in een strandtent, Paviljoen Zuid. Het was heel druk, ik schat minstens 100 mensen, waaronder zowaar enkele mensen van Haag Atletiek waaronder Tjitte en Ben. Wegens werkzaamheden had ik mijn fiets bij de strandopgang een paar honderd meter terug gestald, zodat er naar en naderhand terug van Paviljoen Zuid een stuk over het strand moest worden gelopen.

Img_4775Img_4777Img_4779_2De volgende dag, zaterdag dus, is er weer ‘gedoornvogeld’. Ditmaal ging de reis naar Doorwerth, in de buurt van Arnhem. Hugo en ik hadden daar al eerder gewandeld, in januari was dat, en toen opperde ik dat die wandeling een herhaling verdiende in het voorjaar, als de natuur wat meer ging groenen en bloeien.
Alzo geschiedde. Eerst met Walter in de trein naar Utrecht (in de trein zat zowaar ook mijn schoonzus die op weg was naar huis in Drenthe), daar overstappen op de trein die ook in Driebergen Zeist stopte. Daar hadden we afgesproken met Hugo en de anderen, met de auto gingen wij naar Kasteel Doorwerth, uitgangspunt van de wandeling. 37 (!) jaar heeft de restauratie van dit kasteel geduurd, maar het resultaat mag er zijn.

Robiniadoorwerth3Op de binnenplaats staat trouwens, gestut door een hek en kabels, de oudste acacia van Nederland, misschien zelfs van Europa. De officiële naam is Robinia pseudoacacia. Deze boomsoort wordt vaak Acacia genoemd, Valse Acacia wordt ook gebruikt,als onderscheid met de soorten van het echte geslacht Acacia. De naamRobinia zou ter onderscheiding handiger zijn maar wordt weinig gebruikt. Beidegeslachten zijn wel verwant en behoren tot de vlinderbloemenfamilie. Acacia komt trouwens van het Griekse woord akakia en betekent’gestekelde boom’.

Img_4781Img_4782Img_4786Img_4787_2Ik zal niet al te veel uitwijden over de wandeling, die eigenlijk hetzelfde was als de vorige keer, maar in mijn beleving vele malen langer duurde. Dat had ook te maken met mijn voeten, ik had mijn wandelschoenen aan – prima kwaliteit, van die Iowa’s – maar naarmate de wandeling vorderde gingen die toch drukken op mijn eksterogen en dat loopt dan niet meer ècht lekker. Bij de tussenstop bij Hotel Bilderberg gaven wij Hugo het cadeautje dat hij nog voor zijn 70ste verjaardag te goed had van ons – een fotoboek dat ik met HEMA-software had samengesteld (Walter en ik hadden nog vrij veel foto’s van vroegere wandelingen) – en er, zeker met speciaal glanspapier, erg fraai uitzag. Hij was er duidelijk mee verguld.

Img_4807_3Img_4803_2Na de koffie met gebak op het terras van dat hotel, vervolgden wij onze weg. Echter na nog zeven kilometer gelopen te hebben nam ik afscheid van het gezelschap. Inmiddels waren we op de grote weg beland waar ook een bushalte stond. Omdat mijn vrouw en ik juist op die dag 31 jaar getrouwd zijn (hoe houdt ze het uit hè? ;-)) wilde ik niet te laat thuis zijn. De cultuurbarbaar is toch al zo vaak de hort op…

Img_4788Img_4792Img_4791_2Img_4797Img_4798Img_4809Img_4811Img_4812Img_4810_2 Img_4815_2Img_4813Hoe de wandeling overigens was? Zie de plaatjes.

Die laatste drie plaatjes vormen in dit geheel misschien een dissonant omdat het niet veel met de natuur heeft te maken, maar des te meer met architectuur. Een kleurig geheel! Zo ziet het station Arnhem, waar ik later op de trein richting Utrecht stapte – overigens na schier eindeloos zoeken en met veel trappen klimmen en afdalen – er uit op dit moment. Dit nadat het jarenlang een bouwput is geweest, zoals bij zoveel stations op dit moment. Ik vind het er wel leuk uitzien eerlijk gezegd, een levendig geheel.

Vrolijk Pasen!

Img_4294Hazen_3Allereerst iedereen mooie en vrolijke paasdagen toegewenst!

De paashazen zijn wij gisteren, tijdens de Doornvogels-wandeling door Ameliswaard, meerdere malen tegengekomen. Dit roze en bruin-oranje stel links wandelde door de bebouwde kom van Utrecht, die anderen renden door de weilanden onder de rook van de Domstad.

‘s Morgens zijn wij (Walter en ik) vanuit Den Haag naar Utrecht gereisd, waar we hadden afgesproken met Hugo en de andere Doornvogels. Het was een voorspoedige heenreis, zij het dat ik de tram richting station had gemist en ijlings naar huis moest terugkeren om de fiets te pakken en daarmee flink doortrappend richting Den Haag CS te gaan. Ruim op tijd was ik er. Maar meteen een maandabonnement bij de fietsenstalling aangeschaft, want vanaf vandaag ga ik weer fietsen naar en van het station, ook doordeweeks.

Img_4277Img_4278Img_4280Img_4282Img_4284Img_4286Img_4287Img_4289Img_4299Img_4297_2In Utrecht gingen we eerst bij de Burger King koffie drinken, waarna wij – een groep van zes personen: Hugo, Walter, Aat, Loes, Dea en ik – op weg gingen. Wij begonnen de wandeling in de hal van Hoog Catharijne en sloegen al snel rechtsaf en vervolgens via de roltrap naar beneden. Het eerste deel van de wandeling ging door het oude stadshart van Utrecht.

Img_4312Img_4328Img_4310Img_4293Img_4296_2Altijd mooi en gezellig, met de Dom, de Donkere Gaard en de vele winkeltjes langs grachten met mooie bomen di
e – terecht – door de gemeente worden gekoesterd. Na enig dwalen door nauwe steegjes en pittoreske stukjes kade waar wij nooit zijn geweest, ik althans niet – kwamen we bij een iets parkachtiger stuk, via het Jaagpad dat we lange tijd zouden volgen en ons naar steeds landelijker en natuurlijker gebied voerde.

Img_4323Img_4325_2Img_4324Img_4322Img_4320 Het is het gebied langs de Kromme Rijn, een van de zeer weinige gebieden die in vele eeuwen tijd nauwelijks is veranderd. Op een gegeven moment was het zelfs onvoorstelbaar hoe landelijk het werd, en dat zo vlak onder de rook van de domstad. Het was daar dat eerst twee jonge hardloopsters ons passeerden en even later twee snelle hardlopers, waarvan ik de oudste herkende als de welbekende Aart Stigter! Verrassend? Toch niet, dit is het trainingsgebied van Stigter cs. en ook van Petra, die bij hem traint. Ik moest tijdens het lopen nog denken aan Petra, had ik mij gerealiseerd dat wij zó dichtbij haar huis zouden komen, dan had ik haar nog verwittigd.

Img_4330Img_4331Img_4332Img_4334Img_4335Img_4336Img_4339Img_4340Img_4342Img_4343Img_4345Img_4346Img_4347Img_4349Img_4352_2Img_4356Img_4357Wij onderbraken onze wandeling bij het natuurrestaurant van Oud Amelisweerd. Bijna allemaal kozen we de soep van de dag, Spaanse kikkerwtensoep met tomaat. Heel smakelijk. Alleen Aat koos voor de quiche met salade, dat zag er ook goed uit. Daarna gingen we verder, eerst pakten we nog een lusje van bijna twee kilometer richting het Fort, vervolgens keerden we terug en vervolgden via het jaagpad onze weg.

Img_4360Img_4361Zo liepen we uiteindelijk naar Bunnik, waar we in Het Wapen van Bunnik een tweede stop hielden. Echter voordat ik naar binnen ging passeerde een lange jongen met zijn vriendin ons, en zij gingen ergens een voortuin in. Volgens mij kende ik hem, nee, ik wist het bijna zeker. "Hee, ben jij niet Falco?" vroeg ik. De jongen keek op. "Ben je een hardloper, en heb je meegedaan aan de 12-uurs estafette?" "Ja", zei hij en toen zag ik dat hij mij ook herkende. "’Ik heet alleen geen Falco maar Maarten". Nou, dat is nog eens grappig. Loop je op zaterdag ergens in The Middle of Nowhere en kom je twee bekende lopers tegen. Ik moest toch even het onvermijdelijke fotootje maken. Ronald probeert een snelle ploeg samen te stellen voor de 12-uurs dit jaar, Maarten wil wel, nu nog vier andere snelle jongens. Moet toch lukken?

In Het Wapen van Bunnik waren mijn medelopers al gaan zitten en hadden iets besteld. Ikzelf bestelde warme chocolademelk met slagroom en in afwachting daarvan verdween ik naar het toilet om mijn door de blubber ontzettend smerig geworden broekspijpen te reinigen. Veel meer dan een poging werd het niet, nou ja, de broek moest toch in de was.

Na de chocolademelk nam ik afscheid van de groep en ging naar de dichtstbijzijnde bushalte. Ik zou eerder weggaan omdat ik in Den Haag nog veel te doen had. De bus liet lang op zich wachten, de vorige bus was net gepasseerd dus doodde ik de tijd met het maken van een ommetje. Weer terug bij de bushalte, voegde Loes zich bij mij. Ook zij zag af van het vervolg op de wandeling, want er hingen hele schepen met zure appelen in de lucht. Daar kwam naderhand inderdaad heel wat hemelwater uit.

Kort en goed: weer veilig thuisgekomen (gelukkig was het droog in Den Haag, zodat ik zonder problemen naar huis kon fietsen) en mij direct gestort op de potten en pannen. Weer een mooi gebied ontdekt vandaag, ik denk er over daar nog eens terug te keren om daar voor mijzelf een stuk te trainen.

Achterom, maar sterren? Ho maar…

Img_4268_2 Vandaag heb ik weer eens gewandeld met de Doornvogels. Helemaal droog hebben we het niet gehouden, maar dat het wederom een mooie wandeling was – met opmerkelijke ontmoetingen – valt niet te betwisten. Hierover later in de avond, mogelijk morgenochtend.

Wel nog een kort overzicht van de activiteiten op Goede Vrijdag, die begon met veertig minuutjes hardlopen. Dat ging nog steeds wat krakkemikkig maar goed, het is volbracht.

‘s Middags ben ik, nadat ik in De Bijenkorf een cadeautje had gekocht, met Marjolein gaan lunchen en bijpraten, dat was in ‘t Achterommetje, een zijstraatje van De Passage. Een leuk tentje dat bomvol zat, maar gelukkig was er van tevoren gereserveerd. Een zwager van een buurman uit mijn ‘scheveningse periode’ kwam ook binnen met zijn vrouw, we hebben nog kort herinneringen opgehaald uit de tijd dat we allebei nog behoorlijk konden doorlopen, zo om en nabij de 1 uur 30 op de halve marathon. Wij zijn leeftijdgenoten, dus die herinneringen behoren ook tot de categorie ‘nostalgie’. Het eten was lekker trouwens, ik had een salade genomen met garnalen en mie, en appeltaart met slagroom na. Een van de jonge dames die in ‘t Achterommetje werkten herkende ik pas later als Kim, een vriendin van mijn dochter, van haar middelbare schooltijd.

En dan de avond. Minder dan religieus-verheven gedachten – die je op zo’n dag zou verwachten – dan praktische overwegingen waren de aanleiding om gisteren met een groepje, op initiatief van Frank, naar de (amateur)sterrenwacht in Rijswijk te gaan om via de telescoop het uitspansel te bekijken en met name de sterren en planeten. De vorige keer (begin maart) zouden we gegaan zijn maar toen was het zwaar bewolkt. Gisteren was dus de herkansing. Helaas was het ook gisteravond zwaar bewolkt maar ook nog eens hondenweer. Nee, dat schoot niet op. Om 21.00 uur verzamelden wij voor de flat waar bovenop een uitschuifbare koepel staat, en in die koepel staat een forse telescoop. We waren met z’n zessen: Frank en Ingeborg, Paul en Marlies, Carla (collega van Marlies), Ton van der P. en ik-zei-de-gek. Met de lift gingen we naar boven, waar we via een geheimzinnig uitziende zijdeur de ruimte betraden waar al een gezelschap bezoekers en hun gastheren zaten.

Img_4269Img_4271_2Maurice_toetEen van de ‘sterrengidsen’ leidde ons groepje via een uiterst steil trapje naar de koepel, waar we de telescoop mochten bewonderen en naderhand nog even naar buiten mochten kijken. Geen ster te zien natuurlijk, wel de vlam van Pernis vijftien kilometer verder. Daarna gingen we weer naar beneden en werden getracteerd op een lezing annex film- en fotovertoning van Maurice Toet, naar verluidt Nederlands beste fotograaf op het gebied van astronomie. Niet naar eigen zeggen, want Maurice is een bescheiden man die elk jaar naar Zuid-Frankrijk gaat om het uitspansel en al wat zich daar in bevindt op de gevoelige plaat vast te leggen.

113Wat we te zien kregen was inderdaad fascinerend. Raar idee bijvoorbeeld dat de Andromeda-nevel het dichtstbijzijnde melkwegstelsel is, 2,2 miljoen lichtjaren van de aarde verwijderd. Niet bepaald een buur waar je ‘s avonds nog even snel een kopje suiker gaat lenen…

Tja, zo’n vage wolk als op deze foto die door Maurice is gemaakt, bestaat uit miljoenen sterren, en even zoveel zonnestelsels. En dat is nog maar een héél klein stukje van het zichtbare heelal…