Historische beelden Marathon Amsterdam

De Cultuurbarbaar

Marathon Amsterdam 1982 001Marathon Amsterdam 1983 001Uitslagen Marathon 1980-pagina 3 001Uitslagen marathon amsterdam 1980 001 Na een beetje bijgekomen te zijn van de hectiek die de Amsterdam Marathon 2010 kenmerkte (tienduizenden deelnemers en hun aanhang), misschien wel aardig om wat schaarse herinneringen van vroegere edities op te halen.

Dat kunnen niet veel anders dan persoonlijke herinneringen zijn, vastgelegd in enkele foto’s en een gestencilde uitslagenlijst van de Internationale Marathon Amsterdam op 26 april 1980. Toen werd de marathon nog in het voorjaar gelopen maar sinds de Rotterdam Marathon de hoofdstad heeft ingehaald wat populariteit en status betreft, is dat de voorjaarsmarathon geworden en Amsterdam de najaarsmarathon. Tenminste, ik denk dat het zo is gegaan.

Grappig, zo’n lijst, ziet er voor hedendaagse begrippen verre van gelikt uit. Integendeel, het is een op het oog uitgetypte lijst, vermenigvuldigd door IBM Kopieerservice. Dat kon toen nog, want er waren maar 433 deelnemers! Maar wel een interessante lijst, want met die marathon heeft Gerard Nijboer geschiedenis geschreven door de…

View original post 180 more words

Advertisements

Over de meeuwen en de makkerelen

N.B. Mijn actuele weblog is momenteel hier te vinden (http://www.fredvandergonnetscher.blogspot.nl/), naam: De Cultuurbarbaar. Het weblog dat u hier ziet is vooral te raadplegen als archief. Het laatste bericht is hier geplaatst op 16 december 2012 en gaat over de Meeuwen- en Makrelenloop.

Het zit er weer op, de jaarlijkse Meeuwen- en Makrelenloop. Een beruchte loop vanwege de dikwijls verschrikkelijke weersomstandigheden en het loodzware strand. Berucht, dus populair. Het is de bedoeling dat je achteraf, nadat je onderweg een paar keer dood bent gegaan, met een laconiek gezicht zegt dat ‘het wel meeviel’ tegen een ieder die het horen wil. Om vervolgens moe maar voldaan de plastic tas met foldermateriaal èn een forse makreel in ontvangst te nemen en vervolgens een half uur in de rij te staan voor snert en gebakken vis. Helemaal top.
Nu moet gezegd, dat we wel eens erger weer hebben gehad tijdens de M&M. Maar de mens is geneigd om negatieve ervaringen uit zijn systeem te bannen, want nu ik achter mijn pc zit en deze woorden inklop herinner ik mij opeens weer hoe ontiegelijk zwaar de heenweg was, vanaf de Norfolklijn tot aan Terheijde. Acht kilometer lang met een zeer stevige zuidwestenwind tegen, en deze feestvreugde werd nog versterkt door een stuk van pakweg drie kilometer door zeer zacht, mul zand, hier en daar zelfs stukken drijfzand, waar je voeten helemaal doorheen zakten, en ook nog eens veel hobbels en plassen die je moest omzeilen. Maar eenmaal voorbij het keerpunt, een bekertje drank en meteen weer terug. En vanaf dat moment ging het weer lekker, acht kilometer lang met de wind in de rug. Heel lekker zelfs, ik liep vergeleken met de laatste keren dat ik meedeed aan een loop zelfs goed. Op die terugweg heb ik ontspannen lopend toch nog een stuk of tien lopers ingehaald. We zijn weer een beetje bij de mensen!

Ilse, Anja en Eveline, drie van die sterke vrouwen van Groep 5!

En dan heb ik het vooral over de mensen van Groep 5. Allereerst Wim en Trudie Hartman die op het strand de lopers van deze groep aanmoedigden: achtereenvolgens zagen zij Patrick, Hans U., Ilse, Hans de P., Eveline, Anja, Yvette, Jos, Ellis, Fred, Ton en Dick aan zich voorbij trekken. En met deze opsomming is meteen de volgorde van binnenkomst gegeven. Als het niet klopt, protesteren mag!

Margreet ook ‘still going strong!’

Voor en na de loop kwam ik weer aardig wat bekenden tegen, maar dat geldt voor iedereen natuurlijk want het hardloopwereldje is weliswaar een stuk groter dan – zeg – twintig jaar geleden, je ziet toch steeds dezelfde gezichten.
Een wil ik wel in het bijzonder vermelden, Richard van der Klis met zijn nieuwe liefde. Richard liep trouwens heel goed – volgens mij ‘zat’ hij wel bij de eerste tien – maar had van tevoren aangegeven ‘rustig aan’ te doen omdat hij zondag een hele marathon gaat lopen.

Zwoegend door de duinen en over strand

N.B. Mijn actuele weblog is momenteel hier te vinden. Dit weblog is vooral te raadplegen als archief, echter de ‘belangrijkere’ berichten (bv. over hardloopwedstrijden en bijzondere evenementen) zullen ook hier geplaatst worden. De Duinstrandloop is weer gelopen! Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het ging niet goed en het ging niet slecht. Het ging wel, kortom, en dat is al meer dan waarop ik vooraf had gehoopt. Dus per saldo tevreden. Wel is te merken dat het gekwakkel van de afgelopen maand invloed heeft gehad op mijn conditie, de ‘ausdauer’ (zoals onze oosterburen zo mooi kunnen zeggen) ben ik kwijt, vooral de laatste kilometer kon ik geen hellinkje meer oprennen, naar beneden en op vlakke stukken – maar die waren er eigenlijk niet – ging dan nog wel. Het zorgde er wel voor dat een paar mede-HAAG-genoten mij op die laatste twee kilometers passeerden en het groepje waar ik zo’n zes kilometers mee opliep toch nog flink op mij uitliep. Maar goed, belangrijker is dat de zin om te lopen weer is teruggekeerd, nu de fysieke pittigheid nog, en – daar gaan we weer – wat pondjes eraf.

Ziet er nog niet echt makkelijk uit…

Ziezo, de egotrip hebben we nu gehad, nu de rest van de loop nog. Er deden in totaal 166 lopers mee, waaronder 35 gemeenteambtenaren. Die opkomst viel een beetje tegen. De belangstelling voor wedstrijd- en prestatielopen bij Haag-leden is niet zo groot, gisteren haalde een jeugdtrainer het nog aan tijdens een interview dat ik met hem had voor het clubblad. En dat terwijl het juist zo leuk is om te zien of de trainingen hun vrucht afwerpen. Hoe kan dat beter dan door deel te nemen aan die mooie en gezellige loopjes zoals deze Duinstrandloop? Mijn theorie is dat mensen veel te doen hebben tegenwoordig en – zeker als je een gezin hebt – in het weekend prioriteit geven aan huis, gezins- en familieleven. De trainingen doordeweeks ervaren zij wellicht meer als ontspanning en ‘goed voor de conditie/gezondheid’, meedoen aan loopjes is niet zo van belang. Maar dan wel weer meedoen aan die mega-lopen zoals de CPC of de Van Dam tot Dam loop. Tja.

Wel moet ik zeggen dat de Duinstrandloop niet meeviel, het was megazwaar. Dat was objectief zo – meerderen hebben het zo ervaren – maar ook subjectief want, zoals gezegd, mijn conditie is wel wat minder geworden. Geen nood, dat komt wel weer. Toch; het parcours was uitsluitend stijgen en minder dalen, het te belopen zand op het strand was zacht (ook aan de zijkant) en er stond een fikse (tegen)wind. Die bijna 8 kilometers (7.7 km) leken ook niet voorbij te gaan. Toch kwam ik in ruim 42 minuten over de finish van de Laan van Poot. Uitslagen staan hier!

Na het douchen de kantine, sorry, het clubhuis in voor een drankje en een hapje. Eerst een smakelijk kippensoepje, naderhand werd dit in de maag aangelengd met nog meer vocht in de vorm van twee blondjes. Leffe blondjes, om misverstand te voorkomen. Er waren ook lieftallige brunettes, een van hen komt niet zo vaak meer op de vereniging maar had zich als parcourswachter aangemeld. ‘De fanclub’ (auteursrechten berusten bij dhr. P.van O.) was in ieder geval blij haar weer te zien. Over brunettes gesproken: Ilse en Cynthia gingen weer als een speer vandaag, alhoewel de twee oude mannen 😉 Jan G. en Paul van O. Cynthia met resp. 36 en 37 minuten net vóór bleven. Later gingen diezelfde Jan G. en Paul van O. met ondergetekende naar een voetbalwedstrijd in de Bosjes van Pex (Sportpark Nieuw Hanenburg) kijken. Nu is het een publiek geheim dat ik geen voetbalgek ben maar ik dacht: Ach kom, laat ik eens meegaan. Het was een wedstrijd tussen twee regionale amateurclubs in de Hoofdklasse, Quick en RKKAV.

Even het sfeertje geproefd, Sinterklaas en twee zwarte pieten gespot die de clubs of een van de clubs kennelijk een warm hart toedroegen, in de kantine een broodje kroket gegeten en een kwartiertje op de tribune gezeten. Er werd nog een gele kaart uitgedeeld en er was een voetballer die een tijdje kermend op het kunstgras bleef liggen, maar na enige handelingen van de EHBO weer de wedstrijd kon vervolgen. Hoe de wedstrijd afgelopen is weet ik niet, na een kwartier in de tweede ronde was de stand nog 1-1, maar daarna ben ik weggegaan: nog wat thuis-activiteiten verrichten, onder andere voor het clubblad.

Tweemaal zes maal twee

IMG_5525 Ben benieuwd of dit blogje nog wordt geplaatst en zo ja, hoe het er uit gaat zien. De migratie van weblog.nl is namelijk in volle gang en dat zal in ieder geval invloed hebben op de vormgeving. Gaat interessant worden.

De training van maandagavond ging weer lekker. Dit ondanks de zware benen in het begin en het weer. Een breed regenfront trok vanavond over het westen van het land en daar hadden we de hele tijd mee te maken. Gelukkig was de temperatuur helemaal Okee, zelfs aan de warme kant zodat het dunne regenjackje binnen de kortste keren uit moest.

IMG_5533 Onze groep was klein vanavond. Ilse, Ellen, Ellis, Eveline, Jos en ik. En Wim uiteraard, op de fiets. We liepen ditmaal via de duinen richting Duindorp, daar rechtsaf en vervolgens naar de Bosjes van Poot. Daar hebben we de oefeningen en wat korte versnellingen gedaan. Vervolgens via Duindorp de duinen in, rechtuit het fietspad op totdat we bij de Fuutlaan naar beneden gingen. In de tussentijd hadden we het eerste deel van de training – een duurloop met 6 x 2 minuten versnellingen in een tempo van pakweg 5 minuten per kilometer – afgerond. Op de  Laan van Poot gingen we weer naar links, bij het voormalig Juliana Kinderziekenhuis weer naar links en dan de Nieboerweg op totdat we weer bij de duinen uitkwamen. In die fase werd de tweede 6 x 2 minuten afgerond.

Al met al weer zo'n 90 minuten gelopen, de 10 minuten inlopen naar de Laan van Poot niet meegerekend. De Garmin heb ik vanavond niet aangezet maar u gelooft mij zo ook wel. Toch?

Morgen staat een rustige lange duurloop op het programma. Moet er nu even niet aan denken, dat komt morgen wel…

High Five

Finij8 Het was best warm vanochtend, zeker wanneer je de temperatuur vergelijkt met hoe die de laatste weken was. Ook wat ‘mokkig’, alhoewel de zon zich ook niet onbetuigd liet. Dus toch maar naar Delft gedaan voor de Kerkpolderloop, de op één na laatste dit seizoen. Dat zou een langzame worden, want de duurloop van gisteren zat in de benen, dat merkte ik al met het naar de bus joggen en naderhand bij het inlopen. Nou ja, dan maar wat rustiger. Weer de bekende gezichten waaronder die van Hans, Gé, Bert en vele anderen. Tijdens het inlopen trok de lucht dicht en klonk er een dreigend gerommel. Onweer! Als we dat maar niet tijdens het lopen over ons heen zouden krijgen. Lijkt mij niet zo geweldig, zeker niet op het vrij ‘open’ parcours, de vraag is of ik dan had meegedaan. Maar de bui trok over en om kwart over tien, bij de start, was er geen vuiltje meer aan de lucht. Ontspannen van start en niets forceren. De eerste kilometer ging dan ook in 4’41”, niets te snel. Zo kon ik het wel een tijdje volhouden en voorkwam ik dat ik snel zou ‘opbranden’. En het moet gezegd: het loopt een stuk lekkerder als je niet krampachtig ‘een tijd’ wil lopen. Bij het 4 kilometer punt zei iemand: “Goed zo, je loopt nu op een tijd van 24’40”!” Okee, ik wist dat het niet overdreven snel ging maar dit vond ik vrij traag, in vergelijking met de vorige keren.

Toch die duurloop van gisteren in de benen hè. Maar het wonder geschiedde dat toen ik weer op het open terrein met het bekende kronkelpaadje naar de finish kwam, ik op zo’n 22 minuten en nog wat zat. Nog even flink aanzetten wat resulteerde in een tijd van 23’26”! Ik had veel verwacht, maar dit niet. Dat betekent ook dat dit mijn normale wedstrijdtempo is, dat ik ontspannen kan lopen, ook op een 10 kilometer en misschien zelfs op een halve marathon. De vorm is goed.

Na afloop sprak ik nog even met Chiel Overduin, een oud-collega. Hij vond dat ik er wel erg afgetraind uit zag en dat dit mij erg ‘tekent’, zeker nu ik wat ouder ben. Klopt, maar ik hoef niet zo nodig een schoonheidswedstrijd te winnen, lekker lopen is ook heel wat waard. Wel – om Koot en Bie te citeren – “goed blijven kauwen, dat het voedsel regelmatig in je bloed komp”. Ik ben vergeten om het horloge direct na de finish stop te zetten, dus de tijd op onderstaand kaartje klopt niet helemaal…

 

 

Beach Boys

Deze zaterdag was een kustdag. Ditmaal niet de Zeeuwse, maar onze eigen Scheveningse kust. Of eigenlijk moet ik zeggen de Haagse kust, het stuk tussen de Nordfolklijn en Kijkduin.

‘s Ochtends was de duurtraining. Omdat ik in het weekend vaak een georganiseerd loopje uitzoek, loop ik meestal niet mee op zaterdag. Maar ik heb besloten het marathonschema te volgen, dus nu moest het wel. Morgen (zondag dus) loop ik dan wel de 5 km. Kerkpolderloop en dan is een lange duurloop niet de beste voorbereiding, maar goed.

Terheijde Een vrij grote groep ging vanaf de Laan van Poot van start. Ditmaal was onze trainer niet van de partij, dus Ilse nam het van hem over. We liepen via de duinen richting Kijkduin, met een korte onderbreking voor de warming-up oefeningen, daarna door naar Terheijde en via ‘de kanonnen’ verder. Van de mannen waren Ton, de twee Michels, Patrick en ik van de partij, van de dames Cynthia, Hizkia, Anja, Yvette, Eveline en Ilse. Een deel van de groep keerde ter hoogte van Terheijde terug, na water gedronken te hebben bij de camping aldaar. Een klein groepje (Yvette, Ilse, Hizkia, Eveline, Patrick en ik) ging door, naar ‘het tunneltje’ tussen Terheijde en Hoek van Holland. Het tempo zat er aardig in.

We bereikten het tunneltje, een begrip bij de oudere Haag-atleten. In de jaren zeventig bestonden de duurlopen op de zaterdagen uit met z’n allen lopen naar dat tunneltje en dan in een rotgang de hele weg terug. Daar werd je sterk van, al druist het tegen alle moderne trainingsinzichten in. Dat tunneltje was meteen het keerpunt.

In een stevig tempo liepen we terug – in deze training was 20 minuten in duurloop 3 ingecalculeerd, daar waren wij nu mee bezig. Toen we er zo’n zeventig minuten – gerekend vanaf het eind van de warming up – op hadden zitten, begon ik de benen aardig te voelen. Eveline en Yvette liepen monter op kop, het leek wel of ze steeds sneller en gemakkelijker gingen lopen. Aanleg voor de marathon! De rest volgde, maar moest wel ‘werken’. Dat gold zelfs voor Hizkia, maar zo gek is dat niet, zij is meer gespecialiseerd op afstanden van 5 kilometer en verder, maar niet op het langere werk.

Ter hoogte van de Machiel Vrijenhoeklaan, hoek Kijkduinselaan, besloot ik de groep te laten gaan en naar huis te wandelen. Alles bij elkaar – inclusief inlopen naar de club en het ‘gewone’ inlopen als onderdeel van de training – toch bijna twee uur gelopen, dat is meer dan op het programma stond (90 – 100 minuten). Het laatste stuk wandelen reken ik niet mee. Op het kaartje staat de ‘netto’ training, maar daar moet nog wel een minuut of twee, drie bij omdat mijn Garmin er lang over deed om een satelliet te vinden. Je zou zeggen dat die gemiddelde kilometertijd niet zo snel is, maar daar zitten ook nog twee rustpauzes van drie minuten elk in verdisconteerd.

Amper thuis, ging de telefoon. Buurman André. Of ik naar het strand ging. Waarom niet? Ik had geen verdere afspraken en de zon scheen nadrukkelijk door de wolken. Dus na het wassen en de hond uitlaten met André naar het strand gegaan. Vóór Pier 32 gingen we even liggen in de zon. Praten over muziek. Beach Boys. Bob Dylan. Beatles. Ooit schreven wij allebei voor een muziekblad waarvan André de hoofdredacteur was. Toen kwamen er steeds meer wolken (t-shirt aan), maar de zon verscheen ook zo nu en dan (t-shirt uit). Uiteindelijk zijn wij op het terras beland van Pier 32, waar we wat gedronken hebben. Toen trok de lucht ook weer blauw open en hebben we een uurtje in de volle zon gezeten. Dus toch nog een geslaagde strandmiddag! Daarna via de AH (boodschappen gedaan) naar huis gefietst en achter de potten en pannen.

 

Make Love, Don't Run!

ImagesCAWA9XVU Zoals op het plaatje hieronder zag ik er niet uit gisteravond, maar zo had ik er misschien uitgezien als ik geweten had dat de barcommissie er na de training een heus Sixties-avondje van had gemaakt. Compleet met wierookdampen, barpersoneel in hippie-outfit (vooral die van Cor kon de goedkeuring van de dames wegdragen), de Woodstock-film op het grote scherm en hippie-muziek van onder andere Ten Years After, Country Joe, Crosby, Stills and Nash, Santana en The Who. “Te gek, weetjewel.” Jammer dat ik geen fototoestel bij me had.

Maar we gingen toch naar een sportclub om te trainen? En niet om ons aan dat soort gedateerde linkse hobbies over te geven?! Oh ja, sorry, was ik bijna vergeten.

Te gek weetjewel Nou vooruit, eerst die training dan, wat dat betreft klopt de titel van dit blogje van geen kant. Voor mij was het de vierde opeenvolgende dag dat er werd hardgelopen. Jee zeg, ik zal toch geen ultraloper worden?! Welnee, ik moet er niet aan denken! Maar aan de andere kant: zeg nooit NOOIT! Maar zoals dat nieuwe clublid die recentelijk heeft deelgenomen aan een ultrarun waarbij hij 5000 kilometer in 52 dagen(!) aflegde, zal mij inderdaad nooit gebeuren.

Op het programma stond een duurloop van pakweg zeventig minuten met daarbinnen twee series versnellingen volgens het patroon 2-6-2 minuten. Die versnellingen zouden in duurloop 3 tempo moeten worden gelopen, voor ons kwam dat neer op circa 5 minuten de kilometer. Misschien een tikkie te hard voor het marathontempo, maar op die relatief korte stukkies ging het prima.

Het ging weer goed. Je zou zeggen dat de vermoeidheidsstoffen zich zouden hebben opgestapeld de afgelopen dagen, maar mogelijk maakt juist het vaker trainen dat het steeds makkelijker gaat. Hoe dan ook, vandaag maar even rust inlassen.