Ha, langspeelplaten!

Waarschuwing vooraf: bij mijn H-sectie zit opvallend veel oude meuk. Leuk voor de oudjes onder ons, en voor die enkele nieuwsgierige jongere. En nogmaals: al die platen zijn nog wel ergens te verkrijgen, of op CD uitgebracht.

Daryl Hall & John Oates – Live at the Apollo****

Nou, dit swingt wel, deze LP die ik laatst op Parkpop kocht. ‘Die lange blonde’ en ‘die kleine donkere krullenbol’ treden live op met David Ruffin en Eddie Kendrick, de inmiddels overleden oprichters van de legendarische The Temptations.

Het is een goede plaat, waarbij de omstandigheid dat je vooral op kant A de hele tijd een lichte galm hoort, nauwelijks stoort. Verklaarbaar, in zo’n immense hal. Maar het is mooie gepassioneerde muziek, een mix van soul, arrenbie, funk en rock, bij vlagen doet het denken aan Spandau Ballet. Zelf vind ik een opwindende uitvoering van Adult Education het beste nummer van kant A. Op kant B spelen beide Temptations een dominerende rol in de Apollo Medley, met daarin klassiekers als Get Ready, Ain’t Too Proud To Beg, The Way You Do The Things You Do en uiteraard My Girl.

Steve Harley and Cockney Rebel – Face To Face***1/2

Een zeer expressieve zanger was Steve Harley (de ex van Yvonne Keeley, zus van Patricia Paay). En Cockney rebel was een goede band. Beroemd geworden door het geweldige Sebastian en Come Up And See Me (Make Me Smile). Die staan er ook op. Nou ja, een dubbel-LP van een compleet live-concert uit 1977, en dat voor twee euro. Niet gek toch? Ook alweer bij Parkpop.

Richard Harris – Mac Arthur Parc***1/2

Of je vindt deze LP geweldig, of je vindt het helemaal niks. Een tussenweg is er domweg niet. Kijk, de enige reden dat ik deze LP ooit aanschafte was de titelsong. Stuk was ik ervan destijds, en nu nog, als ik ‘m herbeluister. Geen misverstand, Donna Summer maakte er ook iets schitterends van. Toch geef ik nog de voorkeur aan deze uitvoering van de twee jaar geleden overleden zanger-acteur. Mac Arthur Parc is een song met sentimentele en bombastisch-larmoyante trekjes, dat zeker, maar wat een arrangement, wat een overgangen, en dan die climax met een luid jammerende uithaal van Harris. Grootse song. De rest van de plaat doet er dan eigenlijk niet zo veel meer toe. Aardige songs, dat wel, maar soms wel erg van-dik-hout, veel sentiment en bombast, tegen het kitscherige aan.

Toon Hermans One Man Show***

Ja, gewoon grappig, zo’n oude ‘Long Play van een One Man Show’ aldus Toon zelf. Met van die gekke simpele liedjes, Een Ballonnetje, Méditerranee, deuntjes over de lente en conferences, waarvan ‘de preek’ en ‘de voorzitter’ nu nog steeds leuk zijn. Ouderwets entertainment, zonder een vleugje agressie, cynisme en geen enkel schuttingwoord. Kom daar vandaag de dag eens om.

Herman’s Hermits – The Most Of****

Echte sixties-groep, zoals ook Gerry and the Pacemakers, The Hollies, The Searchers, Freddie and the Dreamers dat waren. Merseybeat, de eerste divisie na Beatles en Stones. Pure nostalgie voor wie die tijd heeft meegemaakt. Maar objectief gezien zijn het best leuke songs van Herman (Peter Noone) met zijn eeuwige brede smile en zijn kluizenaars. There’s a kind of hush all over the world, I’m into something good, Mrs. Brown you’ve got a lovely daughter, No Milk Today en I’m Henery The eight, I am, elke veertig-plusser zingt of fluit ze direct mee. Ze treden nog steeds op trouwens, Peter Noone solo, de anderen als Hermans Hermits.

The Hollies anno 2004

The Hollies – titelloze dubbel-LP (Quality Sound Series/Polydor)***1/2 The Hollies – Bus Stop****

Een enorme hitmachine, deze groep die befaamd werd door hun messcherpe close harmony vocalen. Reden ook waarom hun beste zanger, frontman Graham Nash, naderhand door Crosby, Stills en Young werd weggekaapt (of het helemaal zo is gegaan, weet ik niet, maar goed). Wie kent ze nog: Carrie-Anne, King Midas In Reverse, On A Carousel, Sorry Suzanne, The Air That I Breathe, Jennifer Eccles?Op de dubbelaar staan al deze uitstekende nummers en nog veel meer. Wat daar niet op staat, staat wel op Bus Stop. Zoals de titelsong van die plaat en Stop, Stop, Stop. Erg goed.

Hot Chocolate – 20 Hottest Hits****

Wel een gekke groep, aparte sound. Discofunk, zo noemde je dat. Errol Brown met zijn glimmend kale schedel, grote snor en sexy heupbewegingen bepaalde in belangrijke mate het imago van de groep. Bekendste hits: You Sexy Thing, Emma en Every 1’s A Winner. Staat allemaal op deze LP. Bij nadere beluistering best lekker, ook muzikaal gezien.

Advertisements

Elpees met een Gee

Daar gaan we weer. Ik doe maar in één klap de LP’s die met een G beginnen, dan zijn we dáár vanaf.

Scratch Peter Gabriel – Scratch****

Ik heb nogal wat CD’s van de voormalige frontman van Genesis. Hij behoort beslist tot mijn favoriete artiesten en ben naar diverse concerten van de man geweest (altijd een belevenis, zowel visueel als auditief), maar dit is de enige LP die ik van hem bezit.

Volgens kenners schijnt het niet zijn allerbeste te zijn, maar ik vind ‘m goed genoeg. Op deze plaat kun je duidelijk horen waar een groep als Kayak (en zeker Max Werner, hun voormalige zanger) door geïnspireerd is. Die gedreven symfo-rock, die dreigende, wat geknepen stem, ik lust er wel pap van. Het openingsnummer On The Air vind ik meteen ook het beste. De overige nummers zijn redelijk tot goed.

James Gang – Passin’Thru**1/2

Ooit kreeg ik deze LP als verjaardagscadeautje. En een gegeven paard… Niettemin: een groep in de stijl van Creedence Clearwater Revival, maar aanmerkelijk middelmatiger. Geen slechte plaat, maar het is mij allemaal te clichématig, recht-toe-recht-aan, weinig verrassend waardoor de aandrang om ‘m te herbeluisteren niet erg sterk is.

Gerry and the Pacemakers – Stars of the sixties***1/2

Befaamde Merseybeatsound van Gerry Marsden en zijn hartmachines. Door Marsden is You’ll never walk alone niets minder dan het tweede Engelse volkslied geworden, dat nog steeds door duizendkoppige menigten wordt meegebruld in voetbalstadions. Maar ook de andere songs How do you do it, Ferry cross the Mersey maken duidelijk waarom dit destijds, in de sixties, zo’n waanzinnig populaire groep was. Blije muziek, prima kwaliteit.

Golden_Earring_-_Golden_Earring Golden Earring – Golden Earring**** Golden Earring – Switch****1/2

De eerste dateert alweer van 1970, zeker voor die tijd een zeer goede plaat. Terecht Nederlands beste rockgroep. Hoogtepunten Big Tree Blue Sea, Back Home, ga zo maar even door.

Alhoewel op Switch niet de bekendste Earring-klassiekers staan, is het een zeer opwindende plaat. Stevige, swingende rock die recht uit het hart komt en de intensiteit van een buitenlandse collega-groep als Led Zeppelin zeer dicht benadert. Opmerkelijke nummers: Kill Me (Ce Soir), Daddy’s Gonna Save My Soul. Ben je een Earring-fan, dan moet je deze plaat gewoon hebben.

Bobby Goldsboro – Hello Summertime*** De hits van deze zoetgevooisde singer-songwriter uit de jaren zeventig zijn wel vier sterren of meer waard, zoals Voodoo Woman, Honey, It’s Too Late. En Summer (The First Time) krijgt de volle vijf sterren van mij. Andere nummers beklijven wat minder. Soms wel erg zoetig allemaal. Muzikaal gezien niet op alle fronten interessant, maar de warme stem van Goldsboro, met dat lichte vibrato, maakt veel goed.

Benny Goodman & his Orchestra 1935***

Tja, het is de vraag of ik met drie sterren recht doe aan dit supergedateerd klinkende album (vind je het gek, uit 1935!). ‘Betty Boop-muziek’ noemt mijn vrouw het. Maar zoveel is zeker: als je dixieland of Big Band Music op z’n best wilde horen, dan moest je bij de heer Goodman zijn. Had ik in 1935 geleefd, dan hadden het misschien wel vijf sterren geworden, wie weet.

Grease Grease – The original soundtrack***1/2

Een van de betere filmsoundtracks van de afgelopen dertig jaar. John Travolta toont zijn muzikale talent met Olivia Newton John als zijn partner. Ook andere artiesten traden op zoals Sha na na, Frankie Valli (zie ook The Four Seasons) en Frankie Avalon. Muzikaal gezien veel rock & roll oude stijl en doo-wop. Gewoon een vrolijke plaat, voer voor nostalgisten.  

Boudewijn de Groot – Vijf jaar hits****1/2

Oude dubbel-LP uiteraard, vijf jaar hits van 1965 t/m. 1968. Al die bijna klassieke Lennart Nijgh/Boudewijn de Groot songs staan erop: Welterusten mijnheer de president, Meisje van zestien, Prikkebeen, Het land van Maas en Waal, Verdronken vlinder, Beneden alle peil, enzovoorts. Opmerkelijk is De Groots ‘nette’ dictie in de beginjaren: de invloed van Bep Ogterop (befaamde zangpedagoge die zowat alle Nederlandse vocalisten destijds onder handen heeft genomen) is duidelijk merkbaar. De liedjes staan overigens nog steeds als een huis.

Group 1850 Group 1850 – Paradise Now***1/2

Echt zo’n experimentele sixties-plaat van de destijds fameuze Haagse avant-garde groep. Klinkt anno 2004 nogal gedateerd, wat niet wegneemt dat de inventiviteit er vanaf spat. Een soort Pink Floyd in de tijd van Syd Barret. Zanger Peter Sjardin was de Barret van Group 1850, het creatieve brein achter deze band, die vooral in Duitsland zeer succesvol was. Interessant.

 

Terug van even weggeweest

Vroeger had je van die dia-avondjes, waarbij de gastheer en/of gastvrouw de visite de hele avond tracteerden op mooie vakantieplaatjes. Dat zal ik mijn eventuele bezoekers niet aandoen. Een paar foto’s slechts, om een indruk te geven.

Een weekje in Pierrefonds, een plaatsje in Picardië. Bekend om zijn middeleeuwse kasteel, een van de grootste monumenten van Frankrijk. In de 19e eeuw – onder Napoleon III – is het immense gebouw door architect Viollet le Duc gerestaureerd.

Die week in een huisje zonder TV, radio en enig vertier in de omgeving doorgebracht. Gefietst, gewandeld, gejogd, in de zon gelegen (die liet zich toch nog regelmatig zien tussen de wolken) en veel boeken gelezen.

Parijs
Afgelopen donderdag zijn wij naar Parijs gegaan. Een grote stadswandeling voerde ons – grofweg – door de Rue Lafayette, l’Opera, Champs Elysee, Tuilerieen, Place de la Concorde, Saint Germains des Pres richting Montparnasse. Op de Champs Elysee gingen we nog even bij de Peugeot winkel binnen, waar de meest futuristische modellen stonden. Dit is er één van.

Reden van onze plotselinge belangstelling voor auto’s is dat dochterlief onlangs haar Peugeot heeft ingeruild voor een recenter model. Na wat rondgesnuffeld te hebben liepen wij door, om in de buurt van de Arc de Triomphe op een terrasje neer te zijgen (twee Orangina en één Croque Monsieur, € 16,- , kassa!). Uiteindelijke bestemming was restaurant La Coupole, waar we rond 18.00 uur arriveerden.La Coupole wordt in brochures aangeprezen als een van dé restaurants van Parijs. In ieder geval het stamrestaurant van beroemdheden als Ernest Hemingway, Jean-Paul Sartre, Josephine Baker en Roman Polanski. Ook hedendaagse beroemde Fransen (geen BN’ers, maar FF’ers) zijn er regelmatig te zien. La Coupole fungeerde destijds als locatie voor Bertolucci’s film Last Tango in Paris. Het is een groot etablissement dat zitplaats biedt aan ruim 600 personen. Geen probleem, het zit iedere avond vol. Nu ook stroomde een overwegend zeer chique publiek binnen, naast eenvoudige toeristen zoals wijzelf. Vooral het interieur is zeer de moeite waard, veel kunst aan de muur en pilaren met kleurrijke fresco’s.

Ambachtsmuseum
Daags na terugkomst in De Lage Landen, ging ik naar Doorn om als gast en fotograaf op te treden bij het 40-jarig huwelijksfeest van ex-collega en Doornvogelgids Hugo. Naast een barbecue ‘s avonds (inclusief een optreden van vier fraai a capella zingende dames en diverse verrassende creatieve bijdragen van vrienden) bezochten we het Oude Ambachten & Speelgoedmuseum in Terschuur (gemeente Barneveld), waar we na een puzzelrit belandden. Op bijgaande foto’s een indruk van de grootste particuliere verzameling nostalgia van ons land. www.ambachtsmuseum.nl.

Efficient
Gemak dient de mens. Balkenende heeft al laten weten dit meubelstuk te laten herintroduceren op alle kantoren. “In deze tijden van economische teruggang is het van het allergrootste belang dat iedereen de zeilen bijzet”, aldus de premier. “Bezoek aan het kleinste kamertje betekent per persoon op jaarbasis een vermindering van de productiviteit van enkele uren. Doorwerken is derhalve de grote boodschap in deze”. Waarvan acte.

Weer terug

Gistermiddag zijn wij teruggekomen van een korte vakantie in Picardië. Straks moet ik echter alweer naar Doorn. Ik zou daar foto’s gaan maken van het 40(!)-jarig huwelijksfeest van een ex-collega en wandelvriend. Wat je noemt een doorzetter. Ja dames, dat geldt ook voor mevrouw!

Hierbij alvast enkele impressies van Pierrefonds, het plaatsje waar wij zes dagen bivakkeerden. In het huisje van diezelfde – veertig jaar getrouwde – Doornvogel!

Morgen meer, dan ook wat impressies van Parijs. Ik weet het, iedereen is daar al vaker geweest (ik ook, bijna elk jaar wel een keertje), maar het is toch steeds weer anders.

Korte vakantie

Een weekje Frankrijk. Tot 29 augustus!

Aan de snelheid wordt gewerkt!

Maagd (23 augustus t/m 22 september)

De zomer is duidelijk over zijn hoogtepunt heen. Het begint steeds vroeger donker te worden en later licht, de temperaturen lopen terug en het weer is soms ronduit herfstachtig. Tijd om te oogsten! De oogst is het resultaat van wat gegroeid en gerijpt is. Daarbij wordt gewogen en gerekend, ingedeeld en opgeruimd. Dat kun je ook in geestelijke zin zien: september is de maand waar we er met vernieuwd elan tegenaan gaan.

In deze nazomertijd staat de zon in Virgo (Maagd). Dit teken wordt voorgesteld als een jong meisje met vleugels aan de schouder en een korenaar in de hand. Symbool van een nieuwe cyclus, een nieuw begin.

De Maagd hoort, met de Steenbok en de Stier, tot de aardetekens. Dat zijn de echte realisten, zelfs de meest vergeestelijkten onder hen gaan uit van de zichtbare werkelijkheid, van wat het aardse leven te bieden heeft. De Steenbok is de eenzame beklimmer van bergwanden, loopt op koude, stenige wintergrond waaronder het leven – onzichtbaar – tot ontwikkeling komt; de Stier is concreet, staat met alle vier poten stevig op de vaste, vette en vruchtbare aarde van de maand mei, wanneer alles gaat groeien en bloeien. De Maagd tenslotte gaat over de pas geoogste grond, dor en droog, arm aan materie maar vruchtbaar voor de geest. Zo is ook de Maagd-mens: hij kiest, verzamelt en organiseert, is zelf vaak broos van lichaam maar scherp van geest.Toch klopt het beeld dat de traditionele astrologie soms van de Maagd schetst – dat van een verzuurde, oude vrijster – niet. Integendeel, veel Maagden zijn uitgesproken knappe, aantrekkelijke mensen (zie bijgaande fotogalerij, allemaal Zon in Virgo). Mogelijk heeft dat te maken met hun uitgesproken perfectionisme, dat in hun uiterlijk zijn weerslag heeft: tot in de puntjes verzorgd.Wat wel zo is dat de Maagd qua geaardheid de nadruk legt op begrenzing, inperking en omsluiting. Hij leeft in een wereld van normen, indelingen, regels, wetten en formules. Een echte Maagd is neutraal ingesteld, kritisch en aards. Een ideale wetenschapper, administrateur, jurist of secretaris/secretaresse. Heel anders dan het tegenovergestelde teken Vissen, de onbegrepen creatieveling waarin het onbegrensde, oneindige en absolute tot uitdrukking komt. Goethe, prototype van de intellectuele Maagd….De planeet die bij het sterrenbeeld Maagd past is Mercurius, die ook bij Tweelingen hoort. Mercurius is de planeet van het concrete verstand, het rationele, koele en analytische denken, droog, van emoties ontdaan. Daarom is bij een echte Maagd het gevoelsleven beperkt. Let wel: de Maagd is niet gevoelloos! Er wordt alleen een overgrote ruimte toegemeten aan het intellect en aan het logische denken. Virgo is de god van het verstand, van de wetenschap en handel.In positieve zin is de Maagd een fijngevoelige, spitse persoonlijkheid die zeer veel facetten in zijn karakter heeft en meestal gecompliceerd is. Hij is een individualist die selectief te werk gaat en voor wie de kleinste dingen van het grootste belang kunnen zijn. Onberedeneerde krachten maken hem onrustig: hij schrikt terug van zijn instincten, onttrekt zich aan iets of iemand zodra dat een te groot emotioneel beslag op hem gaat leggen. Net als de Waterman, heeft de Maagd moeite met emoties.

Verstandsmens
De Maagd wil meester zijn over zichzelf. Hij geeft dus de voorkeur aan een verstandig oordeel, zoekt zijn heil in een weloverwogen plan, een doorwerkte en gecontroleerde berekening en een geperfectioneerde daad. Met zijn intuïtief-realistische levensbeschouwing treedt hij elke gebeurtenis met ernst tegemoet.

In negatieve zin is de Maagd iemand die zich zo sterk inhoudt, dat zijn persoonlijkheid ineenkrimpt, verzuurt. Dan krijg je het type van de zeurpiet, gierigaard, pietlut, eeuwige kritikaster. Hij is erotisch ingesteld, maar zodra hij teleurgesteld wordt op het gebied van de liefde, maakt hem dat introvert, ongerust en onzeker. Zo’n maagd is steeds op een schuilplaats belust, omgeven door overwegingen, tradities, normen, nauwgezetheid, plicht en verstandelijke oprechtheid. Wat daaruit volgt zijn minderwaardigheidsgevoelens.

Goede eigenschappen zijn gedienstigheid, menselijkheid, behulpzaamheid en begrip, waardoor het prettig is met ze om te gaan, ondanks dat ze snel op hun teentjes zijn getrapt.

Nog ff focussen op een vrije horizon

Gistermiddag was ik nog bij de opening van een expositie in het Filmhuis Den Haag. Theater Zeebelt presenteert daar tot en met 5 september Paal & Perk, landschap als karakter. Het is een tentoonstelling van ruimtelijk werk, fotografie en video, een filmprogramma op 20 en 21 augustus en op de slotdag een speciale vertoning van 16 mm.-films.

Stedelijk (Spui)landschap, vanuit het Filmhuis gezienHet project wil laten zien hoe het landschap in de loop der jaren verandert en is veranderd. Toenemende verstedelijking speelt daarbij uiteraard een prominente rol, in ons overbevolkte land. Mijn mening daarover: er is weinig lief of loof meer aan ons landschap, zeker niet in de Randstad. We kunnen het beter maar Betonstad noemen. Waar kun je in ons land nog genieten van een vrije horizon? Paal & Perk gaat over de betekenis van stedelijk en natuurlijk landschap en de manier waarop kunstenaars en filmmakers die in beeld brengen. Naast elkaar zijn een aantal kijkrichtingen te zien, die verschillende standpunten vertegenwoordigen. Het geheel wil de verbeelding van de toeschouwer aanmoedigen tot een figuurlijke kijk op zijn omgeving. Wie geïnteresseerd is, zie ook http://www.zeebelt.nl/.

Verder met de platen!

Focus – Focus plays Focus***
Focus – Moving Waves (dubbel-LP)****
Focus – Live At the Rainbow (dubbel-LP)****

Wat moeten we hier nog over zeggen? Iedereen die dertig jaar of ouder is weet dat we het over de roemruchte symfoband uit de jaren zeventig hebben, waarin Thijs van Leer en Jan Akkerman zo’n prominente rol speelden. Dat het op het persoonlijke vlak niet zo boterde tussen die twee, is ook geen publiek geheim meer. Niet dat het aan de muziek te horen is: het was een band die stond als een huis en vooral live goed tot zijn recht kwam, zoals Live At The Rainbow bewijst.

Focus in een van de bezettingen met v.l.n.r. Bert Ruiter (echtgenoot Jerney Kaagman), Thijs van Leer, Jan Akkerman en Pierre van der LindenMoving Waves met naast Akkerman en Van Leer Pierre van der Linden achter de drumkit en Cyril Havermans op de bas, is een prima studio-album. Sommige nummers van Focus waren wat lang-uitgesponnen, niet zo gek overigens in die dagen, zeker niet bij symfobands. Dat maakt echter dat niet alle nummers even boeiend zijn, maar als sfeermuziek zeer genietbaar. Een aantal composities hebben de tand des tijds echter glansrijk doorstaan, zoals Focus, Moving Waves en uiteraard Hocus Pocus, een klassieker vanwege de melodische opbouw, waarbij de befaamde jodel van Van Leer naar een climax toegroeit. The Four Seasons – Story (dubbel-LP)*****Who the f*** zijn The Four Seasons? Hoor ik menige jongere denken. En sommige ouderen: wie waren dat ook alweer?Welnu: The Four Seasons waren vier heren die in het begin van de jaren zestig furore maakten met pittige, lekker in het gehoor liggende doowopsongs. Het was een geoliede hitmachine, in Amerika waren onze seizoenjongens lange tijd populairder dan The Beatles. Ze waren er ook eerder. Elke single die ze uitbrachten schoot linea recta naar de hoogste regionen van de hitparade. Volkomen terecht.Het gekke is: op het eerste gehoor hebben de songs iets lulligs. Het is niet erg diepgravend allemaal. Meestal wordt in twee, hooguit drie minuten een leuk meisje bezongen (Sherry bijvoorbeeld), of meisjes in het algemeen. Niets mis mee natuurlijk, maar de vraag is of de songs een tekst-inhoudelijke/artistieke toets kunnen doorstaan. Maar toch: wie de muziek over zich heen laat komen, voelt allengs een soort blijheid in zich opkomen. Op zeker moment weet je ook waar dat door komt. Want wat een geweldige composities zijn het eigenlijk, in al hun simpelheid. Big Girls Don’t Cry, Walk Like A Man, Dawn, Rag Doll, Big Man in Town, Let’s Hang On, Tell It To The Rain…. Het is maar een greep uit de vele schijnbaar ongecompliceerde, maar fraai gearrangeerde nummers. En dan die samenzang, met in de hoofdrol leadzanger Frankie Valli. Wat een stem! Valli was zonder twijfel de beste popzanger van zijn generatie. Die hoge falsetstem was zijn handelsmerk, maar ook in de laagte was hij zowel messcherp als zoetgevooisd, met een vleugje melancholie. Alleen daarom al vijf sterren.Fruity – diverse artiesten***Vreemde plaat, vreemde hoes in de vorm van een vruchtenvlaai. Een Duitse compilatie van diverse rock-artiesten uit het begin van de jaren zeventig, zoals Alice Cooper, de Allman Brothers Band, Ry Cooder, Faces, Van Morrison en Grateful Dead, allemaal vertegenwoordigd met een minder bekend nummer.