Domper

Ook ik vind het op zijn zachtst gezegd raar om nu een lollig blogje over Koninginnedag te schrijven, dus dat doen wij ook maar niet.

Img_8364Img_8366Img_8369Img_8371Img_8383Img_8381Img_8389Img_8393Ik vernam over het drama in Apeldoorn pas in de namiddag, we waren net terug van de Vrijmarkt op de Frederik Hendriklaan. Het was er gezellig druk en de handelaren-voor-een-dag hebben volgens mij goede zaken gedaan. Ook wij hebben spulletjes gekocht, mijn dochter voor school (een serie houten kabouters, een plastic badje met toebehoren en een ridder-uitrusting, allemaal voor themalessen) en ik scoorde drie boeken, een over Astrologie en twee over hardlopen. Uiteraard kwamen wij de nodige bekenden tegen. Zoals Klaartje, de klassiek geschoolde sopraan die recentelijk moeder is geworden. De vreugde van het nieuwe leven…

Kennelijk was op ‘de Fred’ weinig tot niets van het Apeldoornse drama doorgedrongen tot het slenterende en ontspannen feestvierende publiek. Zelf werd ik thuis, achter de pc, op het spoor gezet door de reactie van Geert op mijn laatste blog. Eerst dacht ik dat er rellen waren uitgebroken tijdens Koninginnenach, maar daar is het relatief rustig gebleven. Nee, het ging om een waarschijnlijk particuliere actie van een ‘gek’ (mogelijk twee gekken) waarbij veel slachtoffers zijn gevallen.

Alles wat je er op dit moment over kunt zeggen is al gezegd in de media. Het ergste is het natuurlijk voor de slachtoffers en al helemaal voor de nabestaanden. En de brandende vraag: hoe voorkom je zoiets? Heel moeilijk denk ik: als iemand ècht fout wil, kan het. Dat is vandaag maar weer eens bewezen.

Domper

Ook ik vind het op zijn zachtst gezegd raar om nu een lollig blogje over Koninginnedag te schrijven, dus dat doen wij ook maar niet.

Img_8364Img_8366Img_8369Img_8371Img_8383Img_8381Img_8389Img_8393Ik vernam over het drama in Apeldoorn pas in de namiddag, we waren net terug van de Vrijmarkt op de Frederik Hendriklaan. Het was er gezellig druk en de handelaren-voor-een-dag hebben volgens mij goede zaken gedaan. Ook wij hebben spulletjes gekocht, mijn dochter voor school (een serie houten kabouters, een plastic badje met toebehoren en een ridder-uitrusting, allemaal voor themalessen) en ik scoorde drie boeken, een over Astrologie en twee over hardlopen. Uiteraard kwamen wij de nodige bekenden tegen. Zoals Klaartje, de klassiek geschoolde sopraan die recentelijk moeder is geworden. De vreugde van het nieuwe leven…

Kennelijk was op ‘de Fred’ weinig tot niets van het Apeldoornse drama doorgedrongen tot het slenterende en ontspannen feestvierende publiek. Zelf werd ik thuis, achter de pc, op het spoor gezet door de reactie van Geert op mijn laatste blog. Eerst dacht ik dat er rellen waren uitgebroken tijdens Koninginnenach, maar daar is het relatief rustig gebleven. Nee, het ging om een waarschijnlijk particuliere actie van een ‘gek’ (mogelijk twee gekken) waarbij veel slachtoffers zijn gevallen.

Alles wat je er op dit moment over kunt zeggen is al gezegd in de media. Het ergste is het natuurlijk voor de slachtoffers en al helemaal voor de nabestaanden. En de brandende vraag: hoe voorkom je zoiets? Heel moeilijk denk ik: als iemand ècht fout wil, kan het. Dat is vandaag maar weer eens bewezen.

Leve de Koningin!

Voor het eerst sinds vele jaren ben ik niet naar Koninginnenach geweest, zelfs niet naar de avond. En dat terwijl er best veel goede bandjes optraden. Misschien was ik wel gegaan als andere clubvrienden waren gegaan, maar ook bij hen was de animo niet groot. ‘Te druk’ was het meest gehoorde argument.

Img_8344Het was wel opvallend rustig gisteravond in het clubhuis, dat zal èn met de voorjaarsvakantie van de scholen te maken hebben, terwijl anderen zich wel in het feestgewoel hebben gestort. Deze persoon was zich waarschijnlijk al een beetje aan het warmdraaien.

Maar nu de training! Het was een bijzondere training. Ditmaal geen duurloop met versnellingen, maar een ‘speelse fartlek’ met allemaal korte onderdelen. Na het inlopen en een korte oefensessie, gingen we in de duinen op dit veldje korte estafette- en achtervolgingsloopjes uitvoeren, steeds twee aan twee.

Img_8349_2Img_8348Img_8350Img_8353Img_8357Img_8359Img_8360Img_8362Iets verderop namen we twee keer een ongeveer tweehonderd meter lang natuurpad met zeer mul zand, en dat in een redelijk tempo, en weer iets verder drie keer een kort rondje met daarin een pittig hellinkje.

Daarna het steile pad op naar boven (wandelend) en op het verharde duinpad verder richting strand. We zijn niet het strand opgegaan, wel deden we in de duinen nog een versnelling. Bij een van de geïmproviseerde fietsenstallingen liepen we drie keer in fors temo te ‘slalommen’. Daarna de pols opnemen, en even later weer. We bleken allemaal goed te herstellen. Als laatste gingen we een lange steile helling op en dan linksaf helemaal naar boven.

Na afloop van de training hadden we allemaal het gevoel ‘bijna niets’ te hebben gedaan, alhoewel je onmiddellijk na zo’n tempootje het gevoel hebt dat je aan het zuurstof moet. Teken van een goede conditie, zullen we maar zeggen.

Jammer was dat ik gisteren mijn camera niet bij mij had, het was prachtig in de duinen met die lage zon die de spiegelgladde zee zilverachtig verlichtte. Om toch een idee te geven hoe het parcours was ben ik vanmorgen (zojuist) op de fiets – en met camera – teruggegaan naar waar we gisteren hebben gelopen.

Opmerkelijk

Dinsdagochtend in alle vroegte liep ik over het eenzame Mediapark op weg naar mijn werk, toen ik deze tractor zag staan. Er stond een meisje, nou ja, jonge vrouw, naast met een bord. Een oproep op een donatie te doen voor haar reis naar de Zuidpool. Op de tractor!

Nieuwsgierig geworden, vroeg ik wat haar drijfveren waren om zo’n reis te maken. Zij heet Manon, is theatermaakster en gaf aan dat een uitgebreide motivatie over dit project te lezen is op haar website www.tractortractor.org

Img_8048_2Wel apart, vrij vertaald is het een mix van avontuurlijkheid, creativiteit, idealisme en reislust. Deze dame hoeft zich niet aangesproken te voelen door nevenstaand gevelbord dat het gebouw van de VARA siert, amper 50 meter verwijderd van waar zij stond.

Een mooie spreuk en zoals altijd bij goede spreuken en leuzen: "Er zit iets in!"

Opmerkelijk

Dinsdagochtend in alle vroegte liep ik over het eenzame Mediapark op weg naar mijn werk, toen ik deze tractor zag staan. Er stond een meisje, nou ja, jonge vrouw, naast met een bord. Een oproep op een donatie te doen voor haar reis naar de Zuidpool. Op de tractor!

Nieuwsgierig geworden, vroeg ik wat haar drijfveren waren om zo’n reis te maken. Zij heet Manon, is theatermaakster en gaf aan dat een uitgebreide motivatie over dit project te lezen is op haar website www.tractortractor.org

Img_8048_2Wel apart, vrij vertaald is het een mix van avontuurlijkheid, creativiteit, idealisme en reislust. Deze dame hoeft zich niet aangesproken te voelen door nevenstaand gevelbord dat het gebouw van de VARA siert, amper 50 meter verwijderd van waar zij stond.

Een mooie spreuk en zoals altijd bij goede spreuken en leuzen: "Er zit iets in!"

Beer WAS los…

Beer (roepnaam van IJsbeer, een van de twee katten van mijn dochter) is weer terug! Gistermorgen kreeg ik een opgelucht mailtje, hij is ‘s nachts gevonden. Hij rende weg en hield zich vervolgens schuil onder een auto. Met brokjes en rammelen met het voederbakje wist zij hem te lokken, waarna hij kon worden opgepakt. Nu ligt hij weer lekker op de bank kopjes te geven en te knorren.

742150Gisteren was een vermoeiende dag. Dat had meer te maken met het afgelopen weekend waarin ik bijna niet heb stilgezeten dan met het werk zelf: al dat wandelen, fietsen en hardlopen gaat niet in je koude kleren zitten. ‘s Avonds gingen we in het kader van de ‘roadshow’ van het Commissariaat (een sessie voorlichtingsavonden voor lokale omroepen) naar de tweede avond, ditmaal in het Van der Valk hotel in Hoofddorp. Ik reed mee met communicatiemanager Wanda B.

Op de derde verdieping van het immense Van der Valkhotel installeerden wij ons en troffen we de voorbereidingen om zo’n 80 medewerkers van lokale omroepen te ontvangen. Later in de avond woonde ik zelf een workshop bij ‘Reclame en sponsoring’. Het is wel mijn eigen werkveld waarvan ik geacht wordt veel te weten maar het is altijd handig om je kennis wat te ‘updaten’. Bijspijkeren heet dat in rond Hollands.

Maar voordat het zover was gingen we eten in het restaurant. Wanneer bij u de lippen gaan krullen bij het begrip ‘eten bij Van der Valk’ en meteen denkt aan gebraden kip, patat en appelmoes met een kers, is dat een begrijpelijke pavlov-reactie. Maar ik moet zeggen: het eten was prima! Er viel bijna niet te kiezen uit de overvloedige menu-kaart. Iedereen nam iets anders, uiteindelijk koos ik voor een bretonse salade met spekjes vooraf, en als hoofdgerecht zonnevis met gegrilde paddestoel en een zeer smakelijk sausje. Uiteraard wel met een garnituur van groenten, gebakken aardappeltjes en patatjes. Alles voortreffelijk bereid.   

Tenslotte toch nog een bruggetje van het zakelijke naar een van mijn stokpaardjes, de natuur: de workshop die werd gegeven door mijn collega’s Inge en Pam, werd bijna overstemd door het luide gekwaak van de grote meerkikkers (Rana Ridibunda, het grotere neefje van de groene kikker) dat van buiten kwam en waarvan er kennelijk een flink aantal de vijvers van de hoteltuin bevolken. De aanduiding ‘ridibunda’ (lachend) duidt op het typisch ‘lachende’ gekwaak van de meerkikker, dat anders is dan het meer sonore gekwaak van de gewone groene kikker en de poelkikker.

We're running in the rain…

Gisteravond zat ik achter de pc mijn blog uit te werken van de wandeling, toen de telefoon ging. Paul K. aan de lijn, of ik zin had morgen mee te gaan naar Nootdorp voor een loopje. Nou, die zin had ik wel omdat ik toch al van plan was een pittige training te volbrengen. Maandagavond ben ik namelijk niet op de training vanwege werkzaamheden in het land.

Img_8319De volgende ochtend belde Paul weer. Of ik nog zin had. Welja. Rond kwart voor tien stond Paul voor de deur met zijn bolide. Op weg naar de Nootdorpse IJsclub die regelmatig prestatieloopjes organiseert. Zo ook vandaag. Onze gids was vandaag ‘Neef Stanley’, de stem uit de Tomtom die met een vet Surinaams accent aangaf dat we nu eens naar rechts, dan weer naar links of rechtdoor moesten.

Ruim op tijd (binnen een half uur) waren we in Nootdorp. Het was even zoeken waar we moesten zijn, maar een lieftallige jogster wees ons desgevraagd de weg.

Img_8315_2Img_8318_2Img_8314_2Het was niet druk bij de IJsclub: alles bij elkaar zo’n honderd deelnemers schat ik in. Er waren ook een paar bekende gezichten die je dikwijls tegenkomt bij de kleinschalige prestatielopen in Delft: Michel en Fennie van Osch, Theo Kruijskamp, Erik van der Klauw.

Wij deden mee aan de 10 km. De eerste kilometers gingen in een voortvarend tempo, zo rond de 4.18 – 4.20 per minuut. Paul kwam mij na een kilometer of twee, drie voorbij, samen liepen we op. Zo rond 22.36 passeerden we het 5 km punt, op naar de volgende ronde. Toen kreeg ik weer eens buikkramp waardoor mijn tempo omlaag moest. Paul liep inmiddels enkele meters voor mij en liep steeds verder uit.

Img_8323Uiteindelijk finishde Paul in 46.24, ik in 47.15. dat viel mij nog alleszins mee omdat hier ook nog een sanitaire stop in verdisconteerd zat. Dus al met al nog geen minuut verloren!

Lekker gedouchd en in de kantine met een paar oude bekenden gesproken. Ook Jan van Erve (zie foto) was aanwezig,  een bekende ultraloper en weblogger. Als onderdeel van zijn training had hij vandaag 15 km gelopen. Binnen het uur, waar hij heel tevreden mee was.