Hot, Hot, Hot…

Een erg warme donderdag en een stormachtig begin van augustus. Dat hebben we allemaal gemerkt, maar dit moet even vermeld worden voor het archief. Toch zijn er gisteren de nodige fiets-kilometers gemaakt.

‘s Ochtends ben ik een uurtje op bezoek gegaan bij mijn vader in het verzorgingstehuis. Hij voelt zich als vrijdenker in dit tehuis, dat bijna uitsluitend Scheveningse bewoners met een min of meer streng-christelijke achtergrond kent, enigszins als de spreekwoordelijke kat in het vreemde pakhuis. Toch erkent hij dat hij in een ander tehuis ook wel wat te klagen zou hebben. "Oude mensen zeuren meestal nogal, en ik ben geen uitzondering". Toch gaat het relatief goed met hem. "Alleen ontzettend oud met m’n 91 jaar" zijn zijn eigen woorden.

Img_4276_2 Img_4279 Img_4282_2 Img_4284_2 Img_4288_2 Img_4289_2 Img_4292_2 Img_4297_2 Img_4298_2 Img_4303_2 Img_4304_2 Img_4306_2 Img_4307_2 Na het bezoek ben ik naar Meijendel gegaan, ik was toch in de buurt. Ik hoopte nog wat dieren te spotten voor de foto, maar afgezien van enkele half-wilde Konik-paarden en wat overvliegende roofvogels en aalscholvers, viel er weinig te zien. Geen duinhagedissen, geen ijsvogels, die er toch zouden moeten zijn. Hooguit wat insekten. Ik moest mij beperken tot enkele landschaps-foto’s. Misschien was het tijdstip van de dag (omstreeks 12.00 uur) niet gunstig. Feit is en blijft dat Meijendel een prachtig natuurgebied is, en zo dicht bij de grote stad…

Img_4313_2 Img_4315_2 Op de terugtocht heb ik op ‘De Fred’ (Frederik Hendriklaan) een polo gekocht, cranberry- en bloementhee bij de natuurwinkel en bij de bloemenzaak een bougainville en een succulent-achtige plant met mooie gele bloemetjes (de naam is mij ontschoten). Leuk voor op het tafeltje in de voortuin. Bij Paagman spotte ik andermaal paarden, ditmaal met heuse prinsen en prinsessen erop. Een aantal zeer professioneel uitziende fotografen verdrong zich om een mooi plaatje van het gezelschap te maken. Voor de paarden stond een dame met grijzend haar en een bekend gezicht. Het bleek kinderboekenschrijfster Tonke Dragt te zijn, die samen met hoofdrolspeler Yannick van de Velde en regisseur Pieter Verhoeff uit handen van het Nederlands Film Festival een Gouden Film Beeldje ter gelegenheid van de 100.000ste bezoeker van de film De Brief voor de Koning ontvingen.

Thuisgekomen, bleek de hitte verzengend. De vage sluierbewolking was weer weggetrokken en de zon stond als een koperen ploert alles gaar te stoven. Ik zag maar één uitweg: het strand!

Img_4319_2 Img_4320_2 Img_4323_2 Img_4324_2 Het was daar behoorlijk druk, ik kwam nog een paar goede bekenden tegen maar ging op een eigen plekje liggen. Het eerste dat ik deed was een duik in zee nemen, het water dat er altijd een tijd over doet om op temperatuur te komen voelde zowaar aangenaam aan. Erg lang ben ik overigens niet gebleven, ruim een uur. Toen kwam er weer wat vage sluierbewolking waarachter de zon zich kon verschuilen. Op de valreep maakte ik enkele kiekjes van zilvermeeuwen die ruzie maakten om een zak chips. De buit was uiteraard voor de hoogste in rang (de volwassen meeuw).

Onderweg naar huis boodschappen gedaan in de supermarkt met de olifantennaam (..) en mij thuis op het eten gestort: Franse salade met geroosterd stokbrood en geitenkaas en kip met mango. We hebben nog tot laat in de avond in de tuin gezeten. De muziek van Sergio Mendes werd door mij, nota bene op verzoek van de buren, harder gezet. Oh ja, Mike! Die fles rosé die ik woensdag van je kreeg (voor het uitlenen van mijn ATB) hebben we soldaat gemaakt! Hij was prima…

Seven and Seven is…

Een toepasselijk muziekje voor deze trainingsavond, en bovendien nog eens een berengoed nummer ook, van sixties-groep Love

7 + 7 =

Weer met de Kop mee. Het zou niet zo moeilijk zijn, dacht ik van tevoren. Want tweemaal zeven minuten, wat is dat nou? Nou, dat is heel wat, kan ik achteraf zeggen, zeker als je de eerste zeven minuten in duurloop 3 tempo (4’50” per km) bijna continu tegen hellingen opklimt en de afdalingen te kort zijn om te herstellen voor de volgende beklimming. Dat geldt althans voor mij, want constant klimmen is niet ‘mijn ding’, hoe goed ik er ook op train. Toch heb ik de groep (Groep 3, aangevuld met Katelijne, Yvette, Gerard en ikzelf van Groep 6) kunnen bijbenen, ditmaal niet ‘met de kop mee’, maar netjes achteraan, naar adem snakkend. Warm was het ook, bloedwarm zelfs.

Wie er ook was: Marjolein, net terug van een welverdiende vakantie. Ze heeft de afgelopen weken niet veel getraind maar als een ware ‘Koningin der Puinduinen’ liep ze vrij ontspannen ‘van voren’ mee. Over puinduinen gesproken: ook daar kwamen wij.

Seven and Seven is… De tweede zeven minuten gingen over het strand, dat ging iets beter. Het zand was redelijk goed te belopen. Bij Kijkduin gingen we naar boven en we liepen richting puinduinen voor het laatste deel van de fartlek. De steile trap op naar boven en daarna linksaf een pad op met veel afdalingen en klimpartijen tot aan de voet van de puinduinen. Daarna terug naar het clubhuis, waar het terras en het koele bier, rosé en witte wijn, en andere versnaperingen lonkten…

De komende dagen houd ik mij rustig, want zondag wordt er een halve marathon op Vlieland gelopen.

Ruigpootuilen gesignaleerd

Img002_360_x_489_270_x_366_4 Even een tussendoor-blogje. Voor het logboek: gistermorgen heb ik 35 minuten uitgelopen, in een zeer rustig tempo. Woensdagavond gaan we weer (hard)lopen. Uiteraard weer in de natuur, het Westduingebied met name, waar vele soorten vogels wonen.

Over vogels gesproken: de mus mag dan uit het stadsbeeld verdwijnen, er zijn heel wat exoten voor in de plaats gekomen. Denk aan de halsbandparkieten, of de nijlganzen. Deze ‘allochtonen’ handhaven zich hier goed en planten zich sterk voort.

En dan nu de ruigpootuil. In Drenthe schijnt er een aantal te nestelen. Sterker nog: voor het eerst in meer dan 30 jaar zijn er weer ruigpootuilen in Nederland geboren, zo meldt Staatsbosbeheer. De uil is ongeveer even groot als de steenuil, die algemeen voorkomt in Nederland.

Begin dit jaar zijn ruigpootuilen in Drenthe gehoord, waarna een stuk bos is afgezet en vogelaars gericht zijn gaan zoeken. In april kwam een nestje uit, maar de twee kuikens zijn door roofvogels opgegeten. In juni werden vier uiltjes geboren, twee daarvan leven waarschijnlijk nog.

Tja, echt opschieten doet het niet met de gezinsuitbreiding, maar goed, even afwachten maar. Het ziet er in ieder geval niet naar uit dat er een overschot aan ruigpootuilen zal ontstaan. Het blijft overigens gissen waarom die uilen naar Nederland zijn gekomen. Een van de lezingen is dat zij mogelijk uit Duitsland zijn komen overvliegen. Onze oosterburen hebben namelijk een slecht muizenjaar. Jawel, het Europa van de open grenzen is ook tot de vogelwereld doorgedrongen…

Ruigpootuilen gesignaleerd

Img002_360_x_489_270_x_366_4 Even een tussendoor-blogje. Voor het logboek: gistermorgen heb ik 35 minuten uitgelopen, in een zeer rustig tempo. Woensdagavond gaan we weer (hard)lopen. Uiteraard weer in de natuur, het Westduingebied met name, waar vele soorten vogels wonen.

Over vogels gesproken: de mus mag dan uit het stadsbeeld verdwijnen, er zijn heel wat exoten voor in de plaats gekomen. Denk aan de halsbandparkieten, of de nijlganzen. Deze ‘allochtonen’ handhaven zich hier goed en planten zich sterk voort.

En dan nu de ruigpootuil. In Drenthe schijnt er een aantal te nestelen. Sterker nog: voor het eerst in meer dan 30 jaar zijn er weer ruigpootuilen in Nederland geboren, zo meldt Staatsbosbeheer. De uil is ongeveer even groot als de steenuil, die algemeen voorkomt in Nederland.

Begin dit jaar zijn ruigpootuilen in Drenthe gehoord, waarna een stuk bos is afgezet en vogelaars gericht zijn gaan zoeken. In april kwam een nestje uit, maar de twee kuikens zijn door roofvogels opgegeten. In juni werden vier uiltjes geboren, twee daarvan leven waarschijnlijk nog.

Tja, echt opschieten doet het niet met de gezinsuitbreiding, maar goed, even afwachten maar. Het ziet er in ieder geval niet naar uit dat er een overschot aan ruigpootuilen zal ontstaan. Het blijft overigens gissen waarom die uilen naar Nederland zijn gekomen. Een van de lezingen is dat zij mogelijk uit Duitsland zijn komen overvliegen. Onze oosterburen hebben namelijk een slecht muizenjaar. Jawel, het Europa van de open grenzen is ook tot de vogelwereld doorgedrongen…

Wel met (de) Kop mee!

De trainers van Groep 6 genieten nog steeds van een ongetwijfeld welverdiende vakantie, dus zochten we onze toevlucht ditmaal tot Groep 3, onder leiding van Henk Kop en co-trainer Jan Passchier. Laatstgenoemde, tevens ijshockeytrainer, voerde de troepen aan vanavond.

Cimg0854Ik was even na 18:30 uur vertrokken van huis, met de benenwagen richting Laan van Poot. De eerste twintig minuten gingen wat stroefjes, de benen voelden nog zwaar aan van afgelopen zaterdag. Maar tijdens de training ging het allengs beter. We gingen de duinen in waar we de oefeningen deden, wat korte steigerungen en vervolgens het programma. Dat was ditmaal een duurloop met daarbinnen drie maal een pyramide: 1/2 – 1 – 1,5 – 1 – 1/2 minuut in 10 km tempo, met telkens een minuutje pauze tussen de tempo’s en 5 minuten pauze tussen de series. Tijdens al deze pauzes werd uiteraard in een normaal duurlooptempo doorgehold. Het was overigens wel goed zoeken naar een waterpomp die functioneerde, veel pompen die in de duinen staan zijn òf defect òf zijn om bezuinigingsredenen afgesloten. Gelukkig deed de pomp aan de voet van de Puinduinen het wel.

De tempo’s gingen prima, ik liep steeds met de kop mee. En dat is letterlijk, want de trainer heet Henk Kop. Van onze groep deden ook Gerard, Johan en van de dames Yvette en Kathelijne mee. Dat zijn dames die zeer goed kunnen hollen, bij wedstrijden hou ik ze niet bij. We hebben deze avond in ieder geval allemaal ons best gedaan. Het was wat je noemt een ‘lekkere’ training. Nadat we de derde pyramide hadden volbracht, liepen we naar de waterpomp in Meer en Bosch voor een laatste dorstlessende koele dronk. Daar nam ik afscheid van de groep en keerde huiswaarts. In totaal 100 minuten gelopen vandaag.

Woensdag weer met (de) kop mee!

Img_4150 Img_4265 Img_4266 Img_4269 Img_4270 De foto’s bij dit blogje hebben niets met de training te maken. Eentje heeft Helmie gemaakt na afloop van de Beach Run. De andere foto’s heb ik tussen de middag gemaakt op het Heksenweitje in Hilversum. De bloemen en de vlinders althans. De bruine boompaddenstoelen (een soort reuzen-elfenbanken) staan vlak bij de ingang van ons kantoorgebouw, de witte aan het begin van het Mediapark. Wel vroeg, het vochtige weer van de afgelopen weken zal aan de voorspoedige groei hebben bijgedragen.   

Kerkpolderen vanaf de zijlijn

‘s Avonds een vent, ‘s ochtends een fotograaf. Zondagmorgen ben ik naar Delft gegaan voor de Kerkpolderloop. Maar daags – of liever gezegd: enkele uren – na de Beachrun, leek het mij niet zo verstandig om mee te doen. Goed, je kunt zo’n loopje gebruiken als herstel-loop. Ik zag in Delft vele gezichten die gisteren ook van de partij waren, op het Kijkduinse strand – onder anderen die van Bert Gerritsma en Cees Duyndam – en nu ‘uitliepen’, maar bij mij werkt dat niet zo. Het is toch een prestatieloop en dan wil ik die 5 kilometers zo snel als in mijn vermogen ligt gaan.

Img_4209_2 Img_4210_2 Img_4211_2 Img_4212 Img_4213 Img_4214 Img_4215 Img_4216 Img_4217 Img_4218 Img_4219 Img_4220 Img_4221 Img_4222 Img_4223 Img_4224 Img_4225 Img_4226 Img_4227 Img_4228 Img_4229 Img_4230 Img_4231_3 Img_4232 Img_4233 Img_4234 Img_4235 Img_4236 Img_4237 Img_4238 Img_4239 Img_4240 Img_4241 Img_4242 Img_4244 Img_4245 Img_4246 Img_4247 Img_4251 Img_4252 Img_4253 Img_4255 Img_4256 Img_4257 Img_4258 Img_4259 Img_4260 Img_4261 Img_4262 Img_4263 Img_4264 Waarom dan toch naar Delft? Om foto’s te nemen. Voor zover ik weet worden er zelden of nooit foto’s gemaakt van de Kerkpolderloop, dus het moest er maar eens van komen. Voor de geïnteresseerden: klik op de foto voor een grotere weergave!

‘s Middags zijn wij naar het strand gegaan. Geheel tegen de weersverwachting in trouwens. Ik had mij op een buienrijke dag voorbereid, maar als die er al waren, zijn deze wederom niet in Den Haag en Scheveningen gevallen.

Beach Run

Img_4179 De bloggers hebben zich kranig geweerd tijdens de Beach Challenge, met name bij het onderdeel de Beach Run. En dan heb ik het niet eens over mijzelf, maar in de eerste plaats over Rik en Martine. Bij Rik is die eerste plaats ook letterlijk bedoeld: hij werd eerste bij de heren op de 5 km. Martine, de doorgewinterde berg- en ultraloopster voor wie deze loop een peuleschilletje moet zijn geweest, liep lekker door en kwam als vierde dame op de 10 km binnen.

Leuk was dat Martine en Rik elkaar nog nooit hadden gezien, alhoewel ze wel – uiteraard via de weblogs – van elkaars bestaan wisten.

Op het hoofdonderdeel, de ‘hele’ Beach Challenge triathlon, deden van mijn club Ruud en Mike mee. Zij deden de onderdelen zwemmen, mountainbiken en hardlopen. Twee doorgewinterde sportlieden. Met zwemmen gingen ze ongeveer gelijk op, bij het fietsen nam Ruud een flinke voorsprong die bij het lopen echter weer door Mike teniet werd gedaan. Laatstgenoemde bereikte een paar minuten voor Ruud de finish. Echter ook Ruud bleek zeer tevreden over het verloop van de race, zo bleek.

Img_4205_2Eigenlijk is bij al dit sportieve geweld zo’n Beach Run maar een bijnummer. Wat niet wegneemt dat ook dit onderdeel zwaar genoeg was. En ik kan het weten, want de vorige twee jaren heb ik ook aan het complete onderdeel meegedaan met zwemmen, fietsen en lopen. Vraag niet hoe overigens, maar daar hebben we het nu niet over.. 😉

Wij lopers – een relatief kleine groep, naar schatting zo’n vijftig personen – gingen van start op het moment dat de triathleten al lang en breed vertrokken waren. Na het startschot zo’n 150 meter over het mulle zand richting oprit naar Kijkduin, waar ook de eerste tijdregistratiematten lagen (we hadden allemaal een gehuurde chip).  Ook de groep lopers splitste zich onderweg in een groep die de 3 km strandloop deed, een die de 5 km deed en een die voor de 10 km ging. Waaronder Martine, haar vriendin Ingrid en ikzelf.

Martine Ik ging misschien iets te snel van start, waardoor ik al na de eerste klim buiten adem was, maar toch ging het wel goed. Alhoewel de benen de hele dag al wat vermoeid hadden aangevoeld, waren ze nog wel in staat om gedurende de twee ronden drie mensen in te halen. Daartegenover stond dat Martine (foto hiernaast voor de start genomen) mij al na ruim een kilometer voorbijkwam, zij bewoog zich licht en behendig duin op- en vooral afwaarts.

Moeizaam_de_helling_op Het parcours was mooi maar kende een aantal lange stevige klimmen duinopwaarts en het strand was bepaald niet hard, dus het was erg zwaar. Daardoor had ik het gevoel dat ik, ondanks het inhalen, de tweede ronde wat ben ‘ingezakt’, en de laatste klimmen – de derde maal die oprit naar Kijkduin en daarna nog een lus met een steile trap naar boven – heb ik mij er doorheen moeten worstelen. Maar het is volbracht!

Na afloop nog even wat gepraat met Martine, haar vriendin en Rik die onderweg nog wat foto’s van ‘uw blogger’ maakte. Dank Rik! Op mijn beurt maakte ik uiteraard weer wat foto’s van hem tijdens de prijsuitreiking. Vene Vidi Vice!  Met het eremetaal, een bos bloemen aanvaardde hij de terugtocht.

P7260604

P7260597 P7260605 Img_4194 Img_4177 Img_4200 Img_4193 Img_4162 Zelf ging ik na afloop naar huis, want ik moest nog naar een verjaardag. Ton van W., die met Helmie Mike was komen aanmoedigen, was op de fiets maar liep een stukje met mij op naar de Laan van Meerdervoort waar ik op de tram zou stappen. Die ging al een flink eind voor mijn neus weg en omdat ‘s avonds op een tram wachten mij te lang ging duren, ben ik maar naar huis gaan lopen. Wel even via Albert Heijn om een fles wijn
voor de jarige te kopen, die ik hem een uur later aanbood. De jarige was Paul V., bij wijze van cadeautje heb ik hem het schilderij dat ik van ‘m heb gemaakt aangeboden. We hebben bij hem en zijn vrouw Thea nog lang in de tuin gezeten. Het was een aangenaam zwoele zomeravond.

Bloggende strandlopers: v.l.n.r. Ingrid, Martine, Fred en Rik

Over kunst gesproken: overdag ben ik met Karin voor een kort bezoek naar het Gemeentemuseum en het GEM Fotomuseum gegaan. Vooral de grote expositie van de schilderijencyclus ‘Alice in Wonderland’ van Pat Andrea was de moeite waard. Ik ga nog eens kijken, waarna ik er wat uitgebreider over zal vertellen. Na het museumbezoek de bus naar Scheveningen gepakt en in een strandtent aldaar gelunchd.

Img_4160Omdat het nogal lang duurde voordat de bestellingen doorkwamen, hebben we toch nog ruim anderhalf uur in de warme zon gezeten. De voorspelde buien zijn echter uitgebleven, ook later op de dag en ook (niet onbelangrijk) tijdens de Beach Challenge. De buien die vanuit het Oosten kwamen zijn net niet over Den Haag getrokken.