First May was Letsch Day

Img_4856Gisteren, zaterdag dus, was een bijzonder dagje. Niet alleen omdat het 1 mei was, op zich al bijzonder omdat het de dag van de arbeid is, maar omdat Jan Letsch zijn verjaardag vierde. En wat daar zo bijzonder aan is? Twee dingen: in de eerste plaats was hij helemaal niet jarig gisteren (dat is-ie allang geweest, in februari), in de tweede plaats omdat hij een bijzonder leuke middag voor zijn Haag-vrienden heeft georganiseerd. En daar gaat dit blogje over.

Omdat het logistiek zo uitkwam, had ik namens zo’n dertien vrienden/vriendinnen cadeautjes voor Jan gekocht, twee grote en twee kleine flessen rum en voor de rest van het ingezamelde geld cadeaubonnen bij Zier Running. Dat was ‘s ochtends even na tien uur. Daarna thuis omgekleed en met de fiets naar de club, juist op het moment dat het met bakken uit de hemel kwam. De reden dat ik naar de club ging was omdat we tijdelijk afscheid moesten nemen van trainer Henk, die eerst een maand met vakantie gaat en daarna een operatie moet ondergaan. Het zal dus wel even duren voordat hij de teugels van zijn beoogde vervangers Ellen, Ilse en mogelijk trainer-coördinator Wim H. weer overneemt. De groep had een grote mand vol cadeautjes gemaakt (vooral veel boeken) waarmee Henk blij verrast was.

Let’sch Go!

Img_4857Img_4859 Img_4861 Img_4864 Met Ton fietste ik naar de Eerste Binnenhaven, waar we bij het Brouwcafé zouden verzamelen. De meesten van onze groep waren er al en zaten aan de koffie. We hebben nog even gewacht op Hans, die kwam even later binnen. Daarna boden wij Jan de cadeautjes aan.

De flessen rum werden zolang achter de bar gezet, want we moesten nu zo’n beetje vertrekken, de vuurtoren wachtte op ons. De vuurtoren? Jawel, Jan had geregeld dat we een rondleiding in en een beklimming van de vuurtoren zouden meemaken. Door een misverstand waren we echter aan de late kant, wat bleek uit een briefje op de deur van de vuurtoren: "Mijnheer Letsch, ik heb drie kwartier gewacht en toen ben ik maar naar huis gegaan. U kunt mij bellen: …. " en toen volgde een telefoonnummer. Via mijn mobieltje belde Jan de gids, die bereid was weer te komen, zij het dat we ongeveer tien minuutjes moesten wachten.

Maar het bleek het wachten wel waard. Nico, zo heette de man, bleek Jan nog goed te kennen uit zijn jeugd, ze zijn min of meer leeftijdgenoten. Jan is 76 jaar, dus reken maar uit. Maar deze Nico bleek ook een doorgewinterde gids die veel wist te vertellen over de vuurtoren, de geschiedenis en de constructie ervan (gietijzer, evenals de hallen in Parijs) de diverse lampen die gebruikt werden voor de vuurtoren en het feit dat elke vuurtoren – waarvan boten het licht bij helder weer tot op 50 km afstand kunnen zien – een heel eigen seinpatroon heeft/had – waardoor scheepslieden precies konden bepalen waar ze zich op zee bevonden.

Img_4865 Img_4866 Img_4867 Img_4868 Ook beklommen wij onder leiding van onze gids de vuurtoren via de gietijzeren wenteltrappen naar boven, maar halverwege hadden we een stop waarbij Nico ons het sprookje vertelde van de zeemeermin, die tijdens het vissen in een van de sleepnetten terecht kwam, waarop de kapitein besloot ermee langs kermissen te gaan. Goudgeld verdiende hij met deze bezienswaardigheid, maar de in de zee achtergelaten zeemeerman smeekte om zijn lief weer vrij te laten. Toen dit niet gebeurde sprak hij de verwensing uit dat Schouwen Duiveland door een vloedgolf zou worden getroffen. En zo geschiedde.

Img_4869 Img_4874 Helemaal boven gekomen, ontstak ‘Mijnheer Nico’ ter demonstratie de lamp van de vuurtoren. Pas na een paar minuten kreeg het licht zijn volle kracht en leek het wel of de zon ging schijnen (op dat moment was het weer nog vrij bewolkt).

Ook gingen we naar buiten om van het uitzicht te genieten. Het was hoog, maar toch viel het nog mee (de toren zelf is 40 meter, met de verhoging waar-ie op staat meegerekend 55 meter). De reden dat het licht van de vuurtoren zo hoog zijn stralenbundels uitzendt, is vanwege de kromming van de aarde. Dit was het antwoord op een vraag die onze gids even daarvoor had gesteld en door Frank, de astronoom van het gezelschap, onmiddellijk correct werd beantwoord. Inderdaad, wel zo logisch.

Img_4880 Img_4881 Img_4879 Img_4887 Img_4891 Img_4895 Eenmaal weer beneden en afscheid genomen te hebben van onze gids (die nog heel veel meer had verteld over van alles en nog wat en ook nog de misthoorn liet loeien), liepen we met gastheer Jan naar het Schevenings Museum (Muzee) via een toeristische route vol pittoreske Scheveningse straatjes waar je normaliter niet zo snel komt. Veel van de huizen zijn gerestaureerd, sommige panden staan op de lijst van Monumentenzorg en ik denk dat je wel een paar losse stuivers moet bezitten om in zo’n huisje te kunnen wonen. Maar het zag er allemaal heel verzorgd uit.

Img_4901 Img_4905 Img_4909 Ook passeerden we de Magneetbuurt, ‘andere Jan’ – half Rotterdammer, half Scheveninger – zei dat dit ooit de beruchtste buurt van Den Haag en Scheveningen tezamen was. De jeugdbende van De Magneet bestond uit asocialen die berucht waren om hun agressiviteit, iedereen was bang voor hen. Een wandeling door de Magneetstraat stond destijds – enkele tientallen jaren geleden nog – gelijk aan een verkapte poging tot zelfmoord. Nou ja, dat is ook een beetje overdreven maar lekkere jongens waren het niet. Let wel, deze kwalificaties zijn van Jan G., die zelf in deze buurt is opgegroeid en ‘van de Magneet’ was!

Daarna liep de route gedeeltelijk door via de Keizerstraat met de Oude Kerk aan het eind, een van de oudste bewaard gebleven gebouwen in Scheveningen.

Img_4912 Img_4913 Img_4915 Img_4916 Img_4918 Img_4920 Img_4924 Img_4927 Uiteindelijk bereikten we via de Kinderboerderij (inclusief een kort bezoekje) het Schevenings Museum. Daar wachtte ons een ontvangst in het museumcafé met koffie en gebak (appeltaart met slagroom). Dat had Jan voor ons geregeld. Ook hier vertelde een van de aanwezige mannen ons over hoe het vissen op zee destijds in zijn werk ging. Daarna gingen we het museum bezichtigen.

Img_4933 Img_4942Img_4971 Img_4947 Img_4959 Img_4969Img_4965Img_4972Img_4978Er was van alles te zien: schilderijen, schelpen, opstellingen, replica’s van schippersboten. Hier was Jan, onze gastheer, zelf onze gids. Ook waren er erg veel foto’s en krantenberichten die in zo’n posterklapper-opstelling (ik kan niet zo goed op het juiste woord komen) aan een wand hingen, met interessante historische beelden, onder andere van de diverse bezoeken van vertegenwoordigers van het Koninklijk Huis aan Scheveningen.

Proost Tot slot was er een presentatie met lichtbeelden waarin de geschiedenis van de boulevard, het Kurhaus en de Pier van Scheveningen aan bod kwam. Een veelbewogen geschiedenis, compleet met het afbranden van de oude pier, de wederopbouw daarvan, de oorlog toen de boulevard was omgetoverd tot een onaantrekkelijk ‘Sperrgebiet’ en de afbraak van historische panden tot het moderne Scheveningen van nu.

Img_4956 Img_4957 Wel grappig was dat we in het museum nog een ander gezelschap tegenkwamen, leden van de Scheveningse schaakclub, waaronder Dick de Jong en Bert Gerritsma, niet alleen prominente (bestuurs)leden van deze vereniging, maar ook nog eens lid van Haag Atletiek! Een verrassende ontmoeting. Dat was tijdens onze tweede consumptieronde in het museum, we gingen toen buiten zitten in het inmiddels doorgebroken zonnetje.

Img_4980 Img_4981 Img_4982 Img_4983 Img_4984 Na het museumbezoek gingen we andermaal via pittoreske straatjes naar ons uitgangspunt, het Brouwcafé waar onze fietsen stonden. Onderweg daarheen passeerden we het huis annex atelier van een kunstenaarsechtpaar. We mochten even naar binnen om een kijkje te nemen. Zeer productieve mensen zijn het, makers van bronzen sculpturen en beelden in klei van hoogwaardige kwaliteit. Ze werken ook in opdracht, de vrouwelijke helft van het echtpaar is ook nog iconen-schilderes.

Img_4988 Img_4989 Img_4992 Img_4994 Img_4996 Eenmaal terug bij het Brouwcafé, pakten wij onze fiets en peddelden wij met z’n allen via de Kanaalweg naar de eindbestemming van deze dag, het Wok-restaurant bij het Rosarium in het Westbroekpark. Daar was Marjolein al gearriveerd, zij kon niet de hele dag mee maar wel had ze het restaurant gereserveerd – na opgave van het aantal deelnemers – . We hebben daar prima en gezellig gegeten. Eerst een voorgerecht – zalm, tong of gamba’s – daarna een soepje (kippen- of tomaten) waarna je zelf een, twee of meerdere malen in het wokgedeelte allerlei groenten, vlees- en vissoorten, fruit, sushi’s, rijst, bami, enfin, je kunt zo gek niet bedenken kon opscheppen en laten wokken door een van de dienstdoende koks.

Na een dankwoord van Jan (de dank is geheel wederzijds Jan) braken wij op en namen afscheid van elkaar. Zelf ben ik met Paul en Arne teruggefietst naar huis, we wonen bij elkaar in de buurt. Al met al konden wij terugkijken op een zeer geslaagde dag!

Drenthe

Vandaag ga ik snel even op en neer naar Drenthe. Arne heeft ook foto’s gemaakt van de Scheveningse happening gistermiddag, een aantal daarvan plaats ik later, mits gepermitteerd natuurlijk. 

Advertisements

Koninginnedag met X-factor

Img_4854_2 JaapDat onze tv op dagen dat dit programma wordt uitgezonden bijna de hele avond op The X-factor afgestemd staat, ligt niet aan mij. Ik heb eigenlijk geen geduld voor dit soort programma’s, ze duren mij te lang en RTL4, het is niet mijn zender, mij te commercieel.

Maar goed,  het programma staat op en ik moet erkennen dat er via dat programma geweldige talenten komen bovendrijven. Vanavond ook weer, gewone jongens en meiden die zich, zodra zij hun strot openzetten, ontpoppen tot zangers en zangeressen van internationale allure. Niet alleen technisch goede stemmen, maar de allerbesten van deze besten weten je ook nog diep te raken met hun zang. Zoals die Jaap, hij zong een lied van Marco Borsato op zo’n geweldige manier dat je denkt: Marco kan wel inpakken nu. Zó goed dus. Maar Kelvin en Sumera waren ook zeer overtuigend, het kan nog spannend worden.

Img_4840Img_4841Img_4842Img_4845Img_4846Img_4849 Img_4843_2Dit even "off the record". Vandaag was een heel rustig dagje. Img_4847_2Img_4850 Gelopen is er niet, de knie is toch aanmerkelijk geschaafder dan ik dacht en ik wil de wond even de gelegenheid geven wat te herstellen, in ieder geval moet zich er een korst op gaan vormen. Wel zijn we ‘s middags naar de Vrijmarkt op de Frederik Hendriklaan gefietst. Het weer was toen beter dan ‘s ochtends toen het flink regende. Alhoewel, in Den Haag niet zo erg als in Wemeldinge waar de Koningin en haar gevolg door een natgeregende burgemeester welkom werden geheten.

Img_4852Img_4851_2Img_4853Img_4839Hierbij enkele impressies van de Vrijmarkt en een uitbundig bloesemend straat- en tuinbeeld. 

Morgen weer een gewone zaterdag die heel bijzonder lijkt te gaan worden. Niet alleen omdat het de dag van de arbeid is…

Engerd…

Jee, gaat die Fred nu al zijn oude foto’s op het net zetten? Het lijkt er wel op. In het verleden heb ik aan amateurtoneel gedaan – heel wat jaren achtereen eigenlijk – en ik heb een fotoselectie gemaakt van de engerd die ik – in elk geval op de planken – kon zijn. Dat ik juist nu toneelfoto’s plaats is niet toevallig, binnenkort ga ik naar theatervoorstellingen van theatergroep Drang en De Appel.

Img031Op de foto’s zien jullie een griezelig, duivels en gewelddadig mannetje. Nu valt die gewelddadigheid in het dagelijks leven wel mee, sterker nog, ik kon soms impulsief reageren maar in wezen was en ben ik vredelievend van aard, op het softe af. Zo’n type dat letterlijk geen vlieg kwaad doet. Gek om dat van jezelf te zeggen, maar zo is het wel.

Misschien verklaart dit – hier komt het bruggetje – mijn verbazing over het volgende.

Wordt ik een ouwe lul? Nee, ik ben het al… Soms snap ik het niet meer zo goed. Vorige week werd het Brabantse ‘humoristische collectief’ The New Kids als godenzonen gelouwerd en geprezen in DWDD (voor wie niets met afko’s heeft: De Wereld Draait Door). Iedereen razend enthousiast, in navolging van Matthijs van N.
Voor wie het nog niet weet: The New Kids (on the Block) zijn een keiharde hit bij Omroep Brabant, vooral bij jongeren. In koefnoen- of draadstaal-achtige filmpjes zien wij een stel  lamlendige hangjongeren onder meer vrouwen uitschelden, straatmeubair vernielen en uit verveling onschuldige voorbijgangers in elkaar slaan of – per ongeluk expres – een agent door de kop schieten. Lachen jongens!

Img032Kom op Fred, dat moet je niet zo serieus nemen, het is gewoon grappig, toch? Zelfs minister Plasterk lachte uit volle borst mee. Nadat hem om commentaar werd gevraagd zei hij iets in de trant van: "Het is cultuur hè?" Tja…

Vanavond was er weer zo’n toffe groep, Zwart Licht. Een rap-groep. Matthijs zei dat ze wel een erg gewelddadig videoclip hadden gemaakt. Jawel, was het antwoord van een van de rappers, men vindt het nu eenmaal spannend, geweld, als er op straat wordt gevochten staan mensen er met belangstelling naar te kijken. Vervolgens lieten ze een stuk van de clip zien en brulden ze een flink stuk rap de studio in. Weer was er niemand die een kritisch geluid liet horen, integendeel, naderhand prees Herman van Veen zelfs de passie en de geniale dichtkunst van de heren. Wederom: ‘Tja…’.

Wat mij vooral verbaast is dat dit soort verheerlijking van geweld (het is in elk geval geen protest daartegen, en satirisch vind ik de clips ook niet) een soort ‘koninklijke goedkeuring’ krijgt van Matthijs en andere gezaghebbende bn’ers.

Mensen die dit soort humor en muziek wel waarderen zullen zeggen dat jongeren echt wel de onzin ervan doorzien en dat het geweld zó absurd is dat ze dit niet zullen nabootsen. Maar het gaat erom dat we dit alles zo niet leuk, dan toch wel ‘gewoon’ moeten vinden. Het wachten is op het zoveelste tv-programma waarin gewelddadig gedrag door jongeren aan de kaak wordt gesteld en voor de zoveelste maal geroepen wordt dat het ‘onaanvaardbaar’ is en dat er ‘keiharde maatregelen’ genomen moeten worden.

Misschien ben ik wel erg zwaar op de hand. Kijk, geweld komt al sinds jaar en dag voor in films, boeken, toneelstukken enzovoorts. Sterker nog: zonder gewelddadige scènes zouden films niet zo goed bekeken worden, zou theater maar saai zijn en worden boeken niet zoveel verkocht. En er zijn maar heel weinig computergames zonder geweld. Je mag er van vinden wat je vindt, maar al dit legitieme, getolereerde en zelfs hoog-gewaardeerde (zie boven) geweld maakt dat dit ‘gewoon’ wordt, sterker nog: dat je dit maar moet accepteren als een maatschappelijk gegeven.

It's been a long time since I Carnavalled!

Jawel. jullie zien het goed: Ooit maakte ik deel uit van een heuse Raad van Elf, het was tijdens het carnavalsfeest bij Uitgeversmaatschappij Succes-Nederlandse Boekenclub, waar ik ooit werkte. Het was in 1971 meen ik, en het was het leukste en gezelligste personeelsfeest dat ik ooit heb meegemaakt, iedereen ging helemaal los. En dat boven de rivieren!

Carrembrandt270x360lv6CARNAVAL!! Morgen breekt het jaarlijkse feest bij onze zuiderburen weer in volle hevigheid los. En hoewel ik van ‘boven de rivieren’ ben, was ik nooit een èchte carnavalshater. Sterker nog: het is hartstikke leuk! Tenminste: mits in goed gezelschap (niet te benepen maar ook weer niet te wild) en lekker gek uitgedost of verkleed, is het carnaval een van de leukste en gezelligste volksfeesten die er zijn. In voorgaande jaren organiseerde iemand van onze vereniging regelmatig weekendjes naar het zuiden, uiteraard met carnaval.

Carmullisintrein450x600225x300Cargroen192x2562xcFemkeenmarjolein384x512126x168Carnavalskameel384x5126ay_2Schildersduo592x337am4Zo zijn we een keer in Breda, Gilze-Rijen, Bergen op Zoom en Valkenswaard geweest tijdens het carnaval. Jawel, zuiderburen, die plaatsen heten vanaf morgen vier dagen lang anders, maar even voor de duidelijkheid. We overnachtten dan in een hotelletje en overdag en ‘s avonds was het feesten geblazen. En wat ik zo leuk vind met carnaval: hoewel je best mensen ziet die wat luidruchtig zijn of ‘in kennelijke staat’ verkeren, de sfeer blijft gemoedelijk en wordt nooit agressief. Nou ja, nooit, dat zal niet waar zijn natuurlijk, maar ik heb het nooit meegemaakt.Bij ‘ons’ in het noorden zou een carnavalsfeest snel uitlopen op ‘hooliganesk’ gedrag vrees ik.

Helaas is het er een paar jaar niet van gekomen, van het Carnaval. Maar, om met Harm Edens van ‘Dit was het nieuws’ te spreken: "Gelukkig hebben we de foto’s nog!"

It's been a long time since I Carnavalled!

Jawel. jullie zien het goed: Ooit maakte ik deel uit van een heuse Raad van Elf, het was tijdens het carnavalsfeest bij Uitgeversmaatschappij Succes-Nederlandse Boekenclub, waar ik ooit werkte. Het was in 1971 meen ik, en het was het leukste en gezelligste personeelsfeest dat ik ooit heb meegemaakt, iedereen ging helemaal los. En dat boven de rivieren!

Carrembrandt270x360lv6CARNAVAL!! Morgen breekt het jaarlijkse feest bij onze zuiderburen weer in volle hevigheid los. En hoewel ik van ‘boven de rivieren’ ben, was ik nooit een èchte carnavalshater. Sterker nog: het is hartstikke leuk! Tenminste: mits in goed gezelschap (niet te benepen maar ook weer niet te wild) en lekker gek uitgedost of verkleed, is het carnaval een van de leukste en gezelligste volksfeesten die er zijn. In voorgaande jaren organiseerde iemand van onze vereniging regelmatig weekendjes naar het zuiden, uiteraard met carnaval.

Carmullisintrein450x600225x300Cargroen192x2562xcFemkeenmarjolein384x512126x168Carnavalskameel384x5126ay_2Schildersduo592x337am4Zo zijn we een keer in Breda, Gilze-Rijen, Bergen op Zoom en Valkenswaard geweest tijdens het carnaval. Jawel, zuiderburen, die plaatsen heten vanaf morgen vier dagen lang anders, maar even voor de duidelijkheid. We overnachtten dan in een hotelletje en overdag en ‘s avonds was het feesten geblazen. En wat ik zo leuk vind met carnaval: hoewel je best mensen ziet die wat luidruchtig zijn of ‘in kennelijke staat’ verkeren, de sfeer blijft gemoedelijk en wordt nooit agressief. Nou ja, nooit, dat zal niet waar zijn natuurlijk, maar ik heb het nooit meegemaakt.Bij ‘ons’ in het noorden zou een carnavalsfeest snel uitlopen op ‘hooliganesk’ gedrag vrees ik.

Helaas is het er een paar jaar niet van gekomen, van het Carnaval. Maar, om met Harm Edens van ‘Dit was het nieuws’ te spreken: "Gelukkig hebben we de foto’s nog!"

Van oude boeren de dingen die voorbijgaan

Carl Gustaf Jung noemde het synchroniciteit: gebeurtenissen, die logisch gezien niets met elkaar te maken hebben, maar toch op een vreemde manier lijken samen te hangen. Vandaag maakte ik een treffend staaltje mee.

Het begon ermee dat ik gisteren een krantenartikeltje las over het tv-programma ‘Boer zoekt vrouw’. Het ging erover dat het programma immens populair is en hoge kijkcijfers scoort.

ZgiwxhaiscbEven daarna bedacht ik mij dat ook ‘Man bijt hond’, in vervolg op ‘De Veermannetjes’ een ‘boeren-item’ bevat. In dat programma worden wekelijks de gangen van boer Frans gevolgd. Boer Frans is ‘anders’ wordt steeds gezegd. En dat klopt. Boer Frans is niet alleen een boer van de oude stempel, maar vooral een boer van de zeer oude stempel, zeg van de jaren vijftig van de vorige eeuw. Hij is eind veertig maar woont nog steeds bij zijn ouders en leeft uiterst primitief. Hij melkt de koeien nog met de hand en is tevreden met het meest basale. Eigenlijk heeft hij niets nodigs, en dat maakt hem in mijn ogen authentiek en sympathiek, zijn aanvankelijke stugheid, rechtlijnigheid en rauwe no-nonsense houding ten spijt.

FransfietsHet lijkt of de hele moderne wereld, met al zijn technologische vooruitgang en materiële welvaart, aan boer Frans voorbij is gegaan. In de laatste afleveringen zien we hoe hij in zijn eentje op vakantie gaat, op een oude krakkemikkige fiets naar de Ardennen. In zijn boerenkloffie. En een stuk plastic folie, van dat materiaal waarmee je mestvaalten afdekt, als regenpak. Heel bijzonder, eigenlijk is het een vervolg op ‘De Stoel’, het vroegere NCRV-programma waar zeer authentieke, om niet te zeggen excentrieke, mensen die het leven geheel op hun eigen wijze leven, in de schijnwerpers staan. Wat mij dikwijls bij dat programma heeft gefrappeerd was de enorme levenswijsheid van die zogenaamd ‘gekke’ mensen.

Wat verklaart de populariteit van dit soort programma’s? Ongetwijfeld de ‘echtheid’ en puurheid van de hoofdpersonen – dit in tegenstelling tot al die pubermeisjes en gladde hunks die bij ‘de commerciëlen’ aan je voorbijtrekken in een schier eindeloze stoet Idols-achtige programma’s waar de leegheid en geestelijke armoe van af druipt.  Maar vooral ook de nostalgie, de herinnering aan een Nederland dat niet meer bestaat: een Nederland waar stad en platteland echt totaal andere werelden waren en sterk van elkaar gescheiden, waar de niet of ternauwernood met het openbaar vervoer bereikbare dorpjes nog echt dorpjes waren met louter boerderijen en – als je geluk had – een dorpsstraat met een bakkertje en een slager als enige winkels.

Boer_oude0135_477_x_697_1Boer0133_1Boerinjong0138_2_4Door de infrastructuur en de onvoorstelbaar grote impact van de media – vooral tv en internet – met hun ‘verstadste’ programma’s en de razendsnel veranderde bevolkingssamenstelling, vooral in multiculturele zin, is het Nederland anno 2009 bijna onherkenbaar veranderd. Toch is er kennelijk behoefte aan die kleinschaligheid, soberheid, uitgestrekte weilanden met koeien. Niet alleen bij de oudjes, maar ook een deel van de jongeren. Kennelijk staan die beelden toch als archetypen van het-Nederland-zoals-het-zou-moeten-zijn in het collectieve geheugen van Nederlanders gegrift. De tijd toen geluk nog heel gewoon was. De tijd van ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld en ‘Ik hou van Holland’ van Josef Schmidt. Ik sluit niet uit dat dit soort sentimenten, waar ik ook niet geheel vrij van ben, deels de grote aanhang van Geert Wilders verklaart.

Boerindrenth0136_1Boerkoe0137_1Dat alles overdacht ik zo, en dan kom ik nu op Jung en zijn synchroniciteitsleer. Ik kwam vanavond thuis, deed de pc aan en de eerste reactie die ik zag was van ene Eric. En waar reageerde Eric op? Op een blog dat ik op 13 oktober 2007 schreef, en dat ging over ‘het Groot Nederlands Boerenboek’. Een boek dat ik in mijn kast heb staan en allemaal verhalen bevat over het leven van boeren op het platteland van de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw. Het waren precies die afbeeldingen die ik vanmiddag googelde voor dit blog en prompt kwam ik op het blog uit waarop Eric even later reageerde. Wonderlijk.

Hee, nòg een wonderlijk ‘toeval’, dat realiseer ik mij nu pas: het blogje waar Eric op reageerde was van 13 oktober 2007, een soortgelijk blogje heb ik nu, op 13 oktober 2009, weer geschreven, met nagenoeg hetzelfde thema. Dat heb ik echt niet bewust gepland. Nogmaals: wonderlijk.

Peter van der Hurk en Haagse Cultuâh

Het was een merkwaardig weekend, met diverse dingetjes. Gisteren Kaderock, vandaag Peter van der Hurk. ‘s Lands bekendste en waarschijnlijk beste paragnost was vandaag bij boekhandel Paagman om zijn boek te signeren. Ik had mij van tevoren aangemeld en dat bleek geen overbodigheid. Een half uur voor aanvang van het interview met Van der Hurk door zijn ghostwriter Natasza Tardio, zat het gedeelte van de boekhandel waar deze sessie werd gehouden, bomvol. Ik kon nog net een van de laatste klapstoeltjes pakken en de achterste rij completeren.

Img_9373Het publiek bestond hoofdzakelijk uit vrouwen. Niet zo verwonderlijk omdat onderzoek heeft uitgewezen dat vrouwen meer open staan voor intuïtie, ‘het hogere’, dan mannen.
Maar ook de aanwezige mannen vielen van hun stoel op het moment dat Van der Hurk aan de hand van voorwerpen van vijf willekeurig uit de aanmeldingen getrokken – en hem volstrekt onbekende – personen de ene na de andere voltreffer wist te plaatsen, tot in details ‘die hij niet kon weten’. En nee, niks cold reading of iets dergelijks.

Het werd een bijeenkomst met een lach en een traan. Ondanks de luchtig-humoristische ‘no nonsense’ presentatie van de echte Hagenees die Van der Hurk is, werd het bij vlagen behoorlijk emotioneel, zoals op het moment dat hij een vrouw ‘doorkreeg’ die zeer concrete berichten doorgaf voor haar verbijsterde echtgenoot, die moest toegeven dat ieder (zeer specifiek) detail klopte. En zo ging dat ook bij de andere vier personen, steeds via de ingediende voorwerpen. Van der Hurk zou later in ander verband zeggen: "wij maken allemaal weleens dingen mee waarvan wij, als nuchtere Hollanders, zeggen: "dat is toevallig!" Maar dat is onzin, toeval bestaat niet".

Na afloop heb ik het boek gekocht en lang in de rij gestaan om het boek te laten signeren. Weer wat leesvoer voor in de trein…

Img_9368Het tweede deel van de middag was ik bij Momfer de Mol. Er was een culturele middag met onder andere de Haagse (ex)stadsdichter Harry van Zevenbergen, die voorlas uit eigen werk.

Ronduit hilarisch is het gedicht waarin hij een pleidooi houdt voor het invoeren van de Bananenstraat in de Vruchtenbuurt, nota bene de buurt waar ik woon. Alle vruchten zijn vertegenwoordigd: er is een appel- , peren- , sinaasappel- , citroenenstraat, en ook straten die de naam dragen van dubieuze vruchten (of vruchtgroenten) zoals tomaten en pompoenen. Maar bananen? Ho maar.

Na afloop heb ik even met de stadsdichter gesproken. Juist omdat ik in de Vruchtenbuurt woon, sprak juist dat gedicht mij aan, vandaar. Harry vertelde nog dat er ook plannen waren voor een pruimenplein, maar dat die naam destijds onder protest van de bewoners is gewijzigd in pomonaplein. Dit in verband met de vermeend dubbelzinnig-seksuele lading van eerstgenoemde naam…

Img_9371Daarna een optreden van Meike Veenhoven, een voortreffelijk singer-songwriter, of beter: Nederlandse chansonnière. Prima pianiste, uitmuntende zangeres en schitterende liedjes. Op haar site kun je nummers van haar cd beluisteren.

Ik ben niet lang gebleven, al na een uur stond ik buiten. Dit omdat ik thuis nog het een en ander aan klusjes moest doen. Een andere keer blijf ik wel wat langer, dan treden Hilde en Greetje samen op. Een ongetwijfeld geestig-cabareteske act zal het worden, evenals voorgaande keren dat ik het duo zag optreden, onder andere in Theater Pepijn.