Vrèhèd blèhèd

1980_hardlopen_615_2Laat ik beginnen met het laatste highlight van woensdag 5 mei: de training bij Haag Atletiek. Wat was het rustig gisteravond, er was zeker de helft minder mensen bij de club dan normaal. Ongetwijfeld zal de mei-vakantie daaraan hebben bijgedragen.

De training dus: wij (Groep 5) waren met z’n zessen: Gerard, Ad, Patrick, Ank, Ilse en mijn persoontje. Er stond, na het inlopen en de warming up, een duurloop op het programma, en dat ging in een vrij pittig tempo. Aanvankelijk kostte het mij best moeite om Patrick en Ilse bij te houden. Dat was zeker in het begin zo, bij de warming up duintje opwaarts. Gelukkig werd er niet al te veel geklommen vanavond. We liepen via Duindorp naar de Houtrustweg en daar linksaf, en na een kleine tweehonderd meter weer linksaf, het strand op. De weg terug richting Kijkduin over het strand hadden we de wind in de rug, dat liep meteen al een stuk lekkerder. Er zat zelfs een fikse tempoversnelling in bij Patrick, en een minder fikse tempoversnelling bij mij.

Terug bij de club, nog wat rekken en ‘hangen aan het hek’. Er kwam een goede bekende langs, fietsend met zijn vrouw of (een) vriendin. "Hallo" zei ik nog. "Goedenavond" groette de goede bekende terug. Toen realiseerde ik mij opeens dat het Wim de Bie was, het kwartje viel pas toen het fietsende stel al lang en breed gepasseerd was. Op de club heb ik nog even wat gedronken, en zelfs een broodje kroket genuttigd, maar lang ben ik niet gebleven.

1980_hardlopen_5981980_hardlopen_596_41980_hardlopen_6071980_hardlopen_609 Overdag zijn we naar het bevrijdingsfestival van Den Haag gegaan, dat zich afspeelde op het Spuiplein en in Theater aan het Spui. Er speelden heel wat artiesten en bands, maar laat ik mij beperken tot wat ik gezien heb. Zo zijn wij (mijn vrouw en ik) eerst naar de theatervoorstelling ‘Eens ‘n Hagenees’ gegaan. Dat was heel bijzonder. Anderhalf uur theater voor nop! En nog goed ook. Tijdens de voorstelling zagen wij de 63-jarige Haagse muzikant Kees Balm, verkleed als tienjarig jongetje, in zijn jeugdherinneringen graven. Het zijn herinneringen aan het Den Haag van de jaren vijftig, met name aan de buurt Transvaal waar Kees opgroeide, in de Steinstraat. Het decor verbeeldde ook typisch zo’n straat uit die jaren, compleet met een trapportiek en verderop een muurtje waar je als jongetje een balletje tegenaan trapte. Samen met een cast vol dansers en zangers nam hij de kijker mee op zijn reis naar die tijd ‘waarin geluk heel gewoon was’.

1980_hardlopen_599_21980_hardlopen_6111980_hardlopen_612 Hilarisch waren de figuren van ‘Vette Pit’ en de deftige, nogal kakkineuze jongedame, respectievelijk de benedenbuurman en de bovenbuurvrouw van Kees. Vette Pit dankte zijn bijnaam aan het feit dat-ie zijn brommer nooit aan de praat kreeg. Een echte platte Hagenees, onbehouwen, ordinair maar met het hart op de goede plek. De verhouding tot de kakmadam ("Een kapsoneslijer uit ut Beneurdenhout") is op zijn zachtst gezegd gespannen, al was het alleen al door hun volstrekt tegenovergestelde manier van doen en taalgebruik.

Het ijs lijkt enigszins te breken tijdens een straatfeest, waarbij de bakker – die in die tijd het tip-top brood en de Kingcorn nog huis aan huis brengt met zijn wagen van HUS – als Rocking Frankie en een stel Rock and Roll-dansers de voetjes van de vloer weet te krijgen.

1980_hardlopen_602_2  Echter Vette Pit verbruidt het weer door de jongedame na een gezellig dansje een oneerbaar voorstel te doen. Eerder had de buurman al geconstateerd dat de dame niet alleen niet thuishoort in de straat van ‘jongens van de gestampte pot’, maar ook dat zij in de acht jaar dat ze er woont nooit herenbezoek heeft gekregen, en hij vond het, sociaal als hij nu eenmaal is, hoog tijd dat zij eens ‘een flinke beurt’ kreeg. De aap komt even later uit de mouw als blijkt dat de vrouw ooit een liefdesrelatie met een Duitse soldaat had en als ‘moffenhoer’ is uitgekotst door familie en vrienden. En dat alleen omdat zij serieus verliefd was op een aardige Duitse soldaat die ook niets meer of minder was dan een dienstplichtige militair: dat is toch de moraal van het verhaal, het geeft toch te denken over onze (snelle voor)oordelen over wat ‘goed’ en wat ‘slecht’ is.

Ook mooi waren de herinneringen van de kleine Kees aan zijn ‘Oom Paul’, een verbaal beperkte maar oersterke man die graag met Keesje op stap ging, en door zijn postuur zonder protesten van omstanders kon voordringen bij de ijskar, en aan zijn ouders. En niet te vergeten aan zijn ‘trekharmonica’ waarmee hij de voorstelling begon (advies van zijn vader toen hij een keer op
school moest spelen: "Laat de klas gewoon meeklappen, dan horen ze niet dat je fouten maakt").

Al met al was het een kostelijke voorstelling, er is een schitterend tijdsbeeld neergezet. Hier en daar wat aangedikt, soms diepzinnig en vooral boordevol humor.

1980_hardlopen_637 Daarna – nou ja… ruim een uur later – was er een optreden van ‘de oudste Hippie-band van Nederland’, CCC Incorporated. En evenals bij Kees Balm, bestond het publiek overwegend uit vijftigers en zestigers. Jongens, jongens, wat worden we oud… Maar dat neemt niet weg dat men de oudjes onfatsoenlijk lang liet wachten voor een gesloten deur die toegang gaf tot de Grote Zaal van het Spuitheater. De voorstelling zou om half drie beginnen, om vijf voor drie stonden we nog in de rij. Het wachten werd wel wat draaglijker doordat we uitkeken op het ACKU Cultuurpodium, waar artiesten zoals de Samba Cats en cabaretier Ludolf de Pon optraden, maar toch. Is het omdat alles toch gratis was? Laat dan op zijn minst iemand vertellen of omroepen waarom het iets is uitgelopen, zou ik zeggen.

Maar het optreden van de oude hippies – waaronder een weliswaar wat kalende, maar voor dames nog steeds aantrekkelijke Ernst Jansz – was leuk en bij vlagen geestig. Folk, een vleugje C&W, Bluegrass en Dylaneske nummers. Een bebaarde Joost Belinfante was voorzanger van het hilarische lied ‘Nederwiet’ waarbij hij uitvoerig instructie gaf hoe zo’n plantje het beste kan worden verzorgd en geteeld.

1980_hardlopen_624_21980_hardlopen_625Daarna ben ik naar huis gegaan – mijn vrouw was al eerder vertrokken, niet omdat zij het niet leuk vond maar er wachtten werkzaamheden – en terwijl ik via het Spui naar de fietsenstalling op het Buitenhof liep, hoorde ik de energieke opzwepende rock van All Missing Pieces, een goede band jonge honden. Zou weleens de opvolger van Di-rect kunnen worden…

Over zure benen en mode…

Nog nooit maakte ik mee dat ik voortijdig moest afhaken bij een training. Nou ja, laten we zeggen dat eens de eerste keer moet zijn. En dat ‘eens’ was woensdagavond. Gisteren dus. Ik liep weer eens van huis naar de Laan van Poot, en toen merkte ik al dat het niets kon worden. Verzuurde benen, zelfs een héél rustig inloop-tempo kostte mij pijn en moeite en ademnood. Had het te maken met afgelopen maandag, toen ik flink meedeed met de tempo’s? Of met het snelle fietsen (veelal in het zwaarste verzet) naar en van het station? Of een combinatie van beide inspanningen?

HenriettefredjanGeen idee. Hoe dan ook, ik heb een stukje ingelopen met Groep 5, daarna ging ik mijns weegs. De benen wilden simpelweg niet. Van het rustige duurloopje is trouwens ook niets gekomen, ik liep meteen naar huis. Als ik al met al 40 minuten heb gelopen, is het veel.

Naderhand ben ik wel weer naar de club gegaan. Vanwege de aardige en gezellige mensen, dat vooral. En uiteraard hoort er een drankje bij, en meer drankjes, en dat is bepaald niet alléén AA of Aquarius.
Het werd weer een nazit met leuke gesprekken. Een van de dames bleek met glans geslaagd te zijn voor de MENSA-vereniging, de club van hoogbegaafden. Om privacy-redenen geen namen, maar het is wel leuk voor haar.

Overigens bestond de training uit zes (jawel, 6!!!) versnellingen van 1 kilometer, en dat in wedstrijd-tempo (5 tot 10 km tempo). Nee zeg, ik ga zondag een 10 km wedstrijd/prestatieloop lopen, de Nike City Run in Hilversum, het zou voor mij niet verstandig zijn geweest om voluit te gaan. Dat was overigens geen probleem: ik kòn het niet eens. Hopelijk dat ik zondag er wel een beetje kan ‘staan’, in Hilversum…

Mode als kunst

Dit blogje zou een beetje kort worden, mooie gelegenheid om enkele foto’s te plaatsen van mijn museumbezoek enkele dagen geleden. Ik ging toen voor de tweede keer naar ‘Der Blaue Reiter’ van Kandinsky cs. Echter er is momenteel in hetzelfde Gemeentemuseum Den Haag een tentoonstelling over mode.

Img_4469Img_4470Een kleine collage van wat je daar zoal kunt zien: van Haute Couture tot elementaire gebruiksmode, tot kunst verheven. Ik ben zo vrij geweest om van tekst op de website van het Gemeentemuseum Den Haag de volgende fragmenten te jatten, want deze bevatten meer info over deze expositie dan ik had kunnen bedenken.

Het gaat om mode van modehuizen die lid zijn van de in 1868 opgerichte Chambre syndicale de la haute couture. Een ‘club’ die door de strenge selectie en strikte regels niet voor iedereen is weggelegd. De ontwerpers die aangesloten zijn bij de Chambre behoren tot de absolute wereldtop en verrassen steeds opnieuw met hun bijzondere en soms adembenemende creaties – dit is het terrein van grote namen als Dior, Lacroix en Gaultier. De expositie geeft een exclusieve inkijk in de rijke geschiedenis van de fascinerende wereld van champagne, charme en Chanel.

Img_4468Img_4474Naast de geschiedenis van de haute couture komen de creaties van de topcouturiers van dit moment aan bod. Gerenommeerde modehuizen als Dior, Chanel, Christian Lacroix en Jean Paul Gaultier hebben exclusieve couturecreaties uitgeleend uit hun meest recente collecties, vers van de catwalk die nog niet eerder in Nederland te zien geweest. Alle details die couture zo bijzonder maken, zijn zo van dichtbij te bewonderen: de schitterende stoffen, het onovertroffen borduurwerk, de coupe, kortom: al het vakmanschap van de Parijse couture.

Img_4466Img_4472De hedendaagse couture is niet het enige dat wordt belicht in de expositie. In de museumzalen wordt ook het beeld geschetst van de geschiedenis van de couture, die in de tweede helft van de negentiende eeuw begon. Niet alleen aan de hand van exclusieve creaties van de topontwerpers, maar ook ontwerptekeningen, accessoires, bewegend beeld en fotomateriaal zijn te bewonderen. Ook komt het Nederlandse verhaal aan bod. Van de kopieën die werden gemaakt naar Parijse voorbeelden, tot de grote Nederlandse couturiers als Charles Montaigne (Karel Meuwese), Frans Molenaar, Frank Govers, Fong Leng en aanstormend talent Jan Taminiau.

Img_4465Img_4467Het Gemeentemuseum Den Haag bezit één van de grootste modecollecties van Europa, waarin de grote couture-huizen goed vertegenwoordigd zijn. Beroemd is bijvoorbeeld de originele roze jurk van Givenchy die Audrey Hepburn droeg in Breakfast at Tiffany’s. Maar ook oudere stukken, die de geschiedenis van de couture in beeld brengen, ontbreken niet: Worth, Poiret en Vionnet waren de vo
orlopers van de bekende couturiers die nu het beeld van de Parijse Avenue Montaigne bepalen.

De art direction van de tentoonstelling is in handen van Maarten Spruyt, die eerder succesvolle modetentoonstellingen als Fashion NL: the next generation (2006), Haagse Hofmode (2007) en De Ideale Man (2008) vormgaf.

Een beetje…

Teddyscholten_2Maandag 12 april 2010. De dag dat Nederland hoorde dat Teddy Scholten is overleden. Zij was een icoon uit de jaren vijftig en zestig, bekend geworden door het songfestival-liedje ‘Een beetje’. De naam Teddy Scholten zal de meeste jongere lezers niets zeggen, maar ook zij maakte deel uit van mijn jeugd(herinneringen). Zij is 83 jaar geworden.

Het was ook een dag die droog, vrij zonnig maar ook nog steeds koud was. Lekker weer om te trainen. Onze groep voor de maandagavondtraining bestond uit acht personen, onder leiding van Henk die net terugkwam van een korte vakantie in Lissabon. Eerst liepen we naar een plantsoen om daar wat oefeningen te doen, daarna was er wat loopscholing en korte versnellingen en tenslotte een duurloop van pakweg zeventig minuten met daarbinnen drie pyramide-series van 30 seconden – één minuut – anderhalve minuut – één minuut en tenslotte weer 30 seconden. Steeds 30 seconden rust tussen de tempo’s en vijf minuten tussen de series. Vooral de dames Alice, Ellen en Ilse gingen als een trein, een paar keer liep ik met ze mee maar dat hield ik niet de hele tijd vol. Maar al met al was het toch een fijne training. Na afloop gedouchd en daarna nog redactievergadering, maar daarmee waren we snel klaar.

Nog even over gisteren, de reis naar de Flevopolder met Walter, in de auto van Aat en Diek die zondagochtend rond kwart over tien stonden te wachten bij de Uithof in Den Haag.

Img_4488Img_4499Zoals gisteren geschreven, hadden we in Urk een tussenstop. Er was geen koffie, nergens, maar wel veel leuke straatjes en een haven waar veel boten lagen aangemeerd.

Later, in Emmeloord, toch een aanmerkelijk grotere plaats, bleek het ook daar zeer lastig om een uitspanning te vinden waar je iets kon drinken. Uiteindelijk zijn wij in het restaurant van het plaatselijke zwembad beland, waar de cappucino zeer drinkbaar bleek.

Img_4524Img_4522Img_4517Img_4516Img_4528Img_4546_2Img_4545Img_4540Img_4529Img_4547Eindbestemming van onze autoreis was de Orchideeën Hoeve te Luttelgeest, of all places. Daar was het dat Hugo en zijn echtgenote Rineke voor een select gezelschap vrienden een verjaardagsfeest hadden georganiseerd. Ze zaten in de serre van het grote complex, met uitzicht op de uitgestrekte lege weilanden die kenmerkend zijn voor deze polder. Al met al bestond het gezelschap uit zo’n vijfentwintig personen.

Na de koffie met gebak, gingen we de tropische tuin bezoeken dat aan de uitspanning grenst. Daar was zo’n anderhalf uur voor uitgetrokken. Het geheel zag eruit als een jungle met houten bruggetjes en vlonders over mini-stroomversnellingen en watervalletjes. Je zag daar veel bloemen, met name orchideeën uiteraard, maar ook vogels waaronder vinkjes en kwarteltjes. En koi-karpers die je kunt voeren met korreltjes uit een automaat, vijftig eurocent.

Img_4548Img_4558Img_4561Er is ook een vlinderkas maar dan moet je wel eerst een grote openlucht-kas door waar het gisteren bitter koud was. De vlinderkas doet denken aan de kas die je in dierenpark Emmen ziet: groot, grillige paadjes en op diverse plekken voederplaatsen voor de vlinders. Er fladderden een aantal grote vlinders met lichtblauwe vleugels rond, erg mooi om te zien maar onmogelijk om te fotograferen. Ze fladderen van hot naar her en als ze uitrusten slaan ze hun vleugels tegen elkaar zodat je de mooie glanzend-blauwe bovenkant niet meer ziet.

Om half vijf waren we terug en kregen een drie-gangen maaltijd geserveerd met smakelijke groentensoep vooraf, een indische rijstschotel met toebehoren als hoofdgerecht en een coup ijs met vruchten en slagroom toe. Een zeer smakelijk geheel.

Zonnig maar koud, of koud maar zonnig?

Voor de lopende bloggers onder ons valt er de laatste tijd weinig boeiends te lezen op dit weblog. Ook al wordt er elke dag wel een stuk gelopen, wedstrijdjes zitten er even niet in. Zo zou ik vandaag graag hebben meegedaan aan de Keukenhofloop, maar mijn vader is jarig, hij is 93 jaar geworden, en we hadden afgesproken om juist op dat tijdstip bij hem op visite te gaan.

Morgen wordt er evenmin gelopen, dat wil zeggen geen wedstrijd of prestatieloop, want dan gaan we naar de Flevopolder waar opper-doornvogel Hugo zijn verjaardag viert.
Volgende week zondag is een ander verhaal, dan is de Nike City Run. Maar zover is het nog niet.

Img_4425Img_4422Gisteren heb ik de aanwezige stress (zelfs ik heb daar soms last van) er al fietsend uit getrapt. En dat in een ruim twee-en-een-half uur durende fietstocht van huis naar de Van Alkemadelaan, het duingebied in tot aan de watertoren en van daar uit naar Meijendel, vervolgens richting De Kievit in Wassenaar, waarna via de Buurtweg naar Clingendael is gepeddeld. Daar is nog een stuk te voet afgelegd. Tenslotte via de Indische buurt richting Groot Hertoginnelaan gepeddeld en van daar uit was het nog maar een klein stukkie naar huis.

Img_4431Img_4432Vandaag onder andere gelopen, ongeveer vijftig minuten, met twee stukken van een kilometer snel. De tweede kilometer probeerde ik zo hard ik kon te lopen, in iets meer dan vier minuten. Voor mij is dat erg hard, de rest van de training kon ik geen meter meer versnellen. Na de loop gewassen en omgekleed en in de tuin, op een beschut plekje zodat de ijzige noordenwind niet voelbaar was, in het zonnetje gezeten met een boek. Dat was ‘Nomade’ van Ayaan Hirsi Ali, een boek dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen en in feite een autobiografie van de schrijver is. Ayaan schrijft erg goed en je krijgt een goed en helder beeld over het hoe en waarom zij is ‘bekeerd’ tot het ‘ongelovige’ kapitalistische westen. Je hoeft het niet in elk opzicht met haar eens te zijn, maar dat zij een intelligente en vooral moedige vrouw is, daarover kan geen misverstand bestaan. Aanrader? Ja, beslist.

Het lezen werd beurtelings afgewisseld met wat wegdommelen, zodat ik ongemerkt toch al gauw twee uur in de zon heb gezeten. Met zoveel zonnige dagen achter de rug en veel buiten-activiteiten zie ik er uit of ik een week aan het strand in Torremolinos heb gelegen. Het bruiningsproces gaat bij mij nu eenmaal snel, kwestie van veel pigment.

Img_4458Img_4457Img_4452Img_4453Later in de middag ben ik nog even naar het Gemeentemuseum Den Haag gegaan. Ik was daar al eerder voor de expositie ‘Kandinsky en Der Blaue Reiter’ en daar ging ik voor de tweede keer naar toe. Mooi om die schilderijen, zowel van Wallissy Kandinski zelf als zijn partner Gabriële Munter en andere geestverwanten als Franz Marc, August Macke en Alexej von Jawlensky weer in je op te nemen. Mij persoonlijk valt vooral het kleurgebruik op, de contrastwerking. Het ziet er allemaal niet zo moeilijk realiseerbaar uit zoals dat wel het geval is bij super-naturalistische schilders uit – bijvoorbeeld – de Gouden Eeuw, maar probeer het maar eens zelf.

Na het museum naar Paagman gegaan, daar een kop cappucino gedronken. Daar was ik gewoon even aan toe. Ik zag Rutger nog, verdiept in diverse kranten. We hebben nog kort met elkaar gesproken, Volgende week gaat hij in Wenen de marathon lopen.

Daarna fietste ik naar het verzorgingshuis waar mijn vader woont. Mijn vrouw was er al, later kwamen mijn dochter en haar vriend. We hebben boven op zijn kamer nog even zijn verjaardag gevierd. Een heel mooie leeftijd, zeg dat wel.

Op naar de min 50! Op naar Klaartje!

Gekke titel misschien, maar het slaat niet op de ijzige kou waar we ook vandaag weer op getracteerd werden. Een gevoelstemperatuur van min tien, vooral op schaduwrijke plekken, daar kwam je al snel aan. Gelukkig scheen de zon de hele dag voluit, dus dat maakte veel goed. Echter had-ie nog niet voldoende kracht om het ècht behaaglijk te laten aanvoelen.
Maar min 50 graden celsius halen we dit jaar niet meer, trouwens, die temperaturen hebben wij in Nederland nooit gehad. In de ijstijd misschien.

Img_0484_2 Op naar de min 50 kan dus maar op één ding slaan: juist, op mijn 10 km tijd. Vijftig minuten en nog wat liep ik bij Sparta. Ik had wel op ietsje sneller gehoopt, maar het is in elk geval niet mijn slechtste tijd dit jaar want dat heb ik een paar weken terug in Schoorl glansrijk neergezet: 10 km in 54 minuten. Geen PD dus (PD = Persoonlijk Dieptepunt).
Toch, hoe gek het ook mag klinken, was ik niet ontevreden: ik liep voor het eerst sinds eind november weer met een zekere ‘drive’, ook al zakte ik wat terug in de derde van de vier rondjes om het Zuiderpark. De eerste ronde ging zelfs goed.
Ondanks mijn bovenstaande gemopper over het koude weer, waren de weersomstandigheden ideaal voor een mooie 10 km. Lekker, dat zonnetje, en er stond wel wat wind maar het was te doen.

Klaar? Dan nu naar Klaar!

Na afloop heb ik mij snel gedouchd en aangekleed en ben onmiddellijk doorgereden – ik was op de fiets – naar de Lange Beestenmarkt. Eergisteren kregen de hyves-vrienden van zangeres Klaartje van Veldhoven een mailtje met een oproep om naar een concert te komen dat zij met pianiste Lineke Levero zou geven in de Regentenkamer. Om 13.00 uur zou het beginnen.
Nu heb ik Klaartje al vaker horen zingen en ik moet zeggen dat haar sopraanstem mij bijzonder aanspreekt. Niet dat ik zo klassiek georiënteerd ben, maar haar stem is zoals haar naam is: klaar. Ik zou er bij willen zeggen: schoon, helder, schitterend, maar dat zou geen originele kwalificatie zijn want zo heette ook een zanggroep waarmee zij enkele jaren geleden optrad. Het is ook een stem die bij het weer van vandaag past: helder, strakblauw, parelend.

Img_3930In De Regentenkamer (het theater waar het lunchconcert plaatsvond) bleek ik niet te hoeven vechten om een zitplaats. Integendeel, Ik was de enige bezoeker, oh nee, er was er nog een, een jongen. Later gingen Klaartjes echtvriend Rembrandt Frerichs (een inmiddels vermaarde jazz-musicus) en hun zoontje alsmede de twee dames die bij het theater hoorden, althans daar werkten, er ook bij zitten. Op het laatst kwam er nog een dame binnen die Klaartje bleek te kennen van een privé-concert.

Het voelde aan als een privé-concert, en voor Klaartje en Lineke voelde het aan als een auditie, om zo voor een paar mensen te spelen en zingen. Eerder deze week hadden beide dames afzonderlijk voor een uitverkochte zaal gespeeld, Klaartje in Utrecht als sopraan in de Matthaus Passion.

Img_3934_2 Merkwaardig, die geringe opkomst, maar niettemin hebben wij genoten van een mooi en divers concert met o.a. liederen van Poulenc (la courte paille), Bernstein (la bonne cuisine), Moussorgsky (de kinderkamer liederen) en liederen van Wolf en Grieg.

Na afloop moeder en zoon Van Veldhoven even op de plaat gezet… Met dank voor een fijne middag!

Puinduinrun en PINT winterbier

Img_3322 Img_3323 Img_3339 Img_3330_3 Achteraf gezien had het gekund: meedoen aan de Puinduinrun, ook al had er misschien een slechte tijd ingezeten. Maar zaterdag voelde ik mij stijf en nog niet helemaal top, dus heb ik het dit jaar maar een keertje overgeslagen. Volgende week zondag ga ik voor het eerst in 2010 weer meedoen aan een loop, dat wordt de Clingendaelcross!

Img_3319_2 Wel ben ik even wezen kijken en heb zo hap-snap wat foto’s gemaakt. Ik vergezelde evenals vorig jaar Ton van Westbroek, hij was er ook als toeschouwer-coach.
Er deden heel wat clubgenoten mee, waaronder Marjolein (hier vereeuwigd met Ton) die al heel wat keren de Puinduinrun op haar naam heeft geschreven. Bij de dames dan. Ook dit jaar was zij weer sterk, sneller zelfs dan alle voorgaande jaren maar een onbekend meisje van dertien, Nisrine Masrhalmi, was haar toch te snel af. Vorig jaar was het Sanne Broeksma die de grootste kei opeiste.

Img_3397 Bij de mannen was het Thomas Poesiat, met Khalid Choukoud de snelste lange-afstandloper van de regio, die de winst bij de heren opeiste. Niet zo verwonderlijk, want Thomas ging het afgelopen jaar erg hard en er zit nog steeds progressie in.

Img_3418 Wie er ook was van de webloggers: Richard, de snelle ultra-kei die deze puinduinrun als een leuk pittig ‘tussendoortje’ ervaart. We hebben nog even in de kantine met elkaar gesproken, zowel vooraf als na de race. Richard is een van die keien die in maart alle etappes van de Be More Ultra Tour gaat lopen, met Leonie, Martine en Pieter. Knap hoor, ik hou het maar bij een of twee etappes en dan niet eens de volle vijftig kilometer. Ook Richard kwam in een zeer nette tijd binnen.

Img_3422 Uiteraard was er weer een prijsuitreiking, waarbij de winnaars en winnaressen naast de traditionele steen, iets uit de collectie van de sponsor (de Hardloopwinkel) kon uitzoeken. Marjolein koos dit mooie functionele t-shirt uit.

Meer foto’s staan op de site van RTC en hieronder, klik op het plaatje.


Puinduincross 2010

PINT Winterbierfestival

Img_3423_2 ‘s Middags zijn wij, dat wil zeggen een groepje van Haag Atletiek, naar het Pint Winterbierfestival in Gouda gegaan, evenals vorig jaar. We gingen met de trein van even voor half drie. De stemming zat er al meteen goed in. Een uitgelaten stelletje oudere jongeren, het leek wel een schoolreisje. Of een uitstapje van de Stichting, zoals dat ook wel wordt genoemd.

Alleen gingen er nu niet alleen aanmerkelijk meer mensen mee, ook in het Welland College was de opkomst beduidend groter dan voorgaande edities. Als altijd kreeg je – uiteraard tegen betaling – weer een klein bierglas bij de inschrijftafel mee alsmede wat plastic munten. Elk muntje was goed voor een van de 64 biertjes die je bij de standjes kon krijgen. Maar 64 biertjes proeven lukt geen mens en zeker niet in een tijdsbestek van drie uur, dus is het bij vijf biertjes gebleven. Nou ja, zeven biertjes, op het laatst kocht ik er  twee munten bij.

Img_3428 Img_3429 Img_3430 Img_3432 Img_3434 Img_3437 Img_3439 Img_3440 Img_3443 Het is dus ook moeilijk om de drie beste biertjes te vermelden – dat kon je aangeven op een formulier en deze kon je na afloop deponeren in een stembus bij de uitgang – maar vooruit: ik koos voor de Dubbeljoop, de Delftse Kuyte en de Vrouwe van Gramsberg. Verder waren de Quadrupel van vijf jaar oud van Koningshoeven, het Elfstedentochtbier van de Friese brouwerij, de Texelse Stormbok en de Expresso stout van Emelisse heel bijzonder, al vond ik laatstgenoemd biertje wel erg sterk van smaak, met een aroma van koffie en chocoladebitter.

Img_3447 Img_3448 Img_3452 Op de terugweg was het gezelschap nog vrolijker dan op de heenweg en ongetwijfeld enigszins luidruchtig. Maar toch bewezen wij op het laatst, toen wij uitstapten in Den Haag CS, dat wij niet de overjarige vandalen waren waarvoor men ons wellicht hield door een man in zijn invalidewagentje de trein uit te helpen.

Een deel van de groep ging ‘chinezen’, een ander deel (waaronder ikzelf) ging huiswaarts, met de tram.

‘Eindpunt’ hoorde ik opeens, een mannenstem uit de intercom. Ik opende mijn ogen en zag dat ik in Loosduinen was, het eindpunt van RandstadRail 3. Was ik onderweg zomaar in slaap gevallen, ik heb er totaal niets van gemerkt… Dus moest ik weer een stukje terug met de tram. Om half acht zat ik achter de zuurkool…

Pretty Buildings?!

Img_3262Dit is het eerste deel van een blogje dat later op de dag zal worden bijgewerkt. Ik kan in ieder geval melden dat ik vanmorgen voor het eerst echt ‘lekker’ heb gelopen in een redelijk ‘naturel’ tempo. Het was slechts drie kwartier, naar de Laan van Poot, paar rondjes Vogelwijk en terug naar huis. Maar het smaakte naar meer. Ik moet wel zeggen dat het weer daar zeer toe bijgedragen heeft, het dooit. En wat men daar ook van mag vinden, met een paar graden boven nul en op schone straten en wegen is het toch heerlijk lopen!

Maar wat hebben die gebouwen hiernaast hier nu mee te maken? Niets, ik stond laatst op station Duivendrecht en zette deze kolossen op de plaat. Blogster Evelyn tipte mij naar aanleiding van het vorige blogje over een song getiteld ‘Pretty Buildings’. Goed nummer, dat zeker, maar bij die titel stonden deze gebouwen mij bepaald niet voor ogen. Integendeel! Maar ja, omdat ik altijd plaatjes met veel groen en dieren op mijn weblog plaats, moet ik mijn ogen niet sluiten voor de harde werkelijkheid. Vandaar. Er zijn mensen die dit prachtige gebouwen vinden, het summum van moderne architectuur. Ik daarentegen vind ze lelijk van lelijkheid. Het symbool van het doorgeslagen materialisme en excessieve geldzucht in onze samenleving.

Ziezo, dit was de ochtendwijding, de dominee heeft gesproken. Later meer dus!

Edward Hopper in de Kunsthal

En nu is dus later, het is inmiddels bijna 20.00 uur wanneer ik met het volgende verslagje begin. Daarna ging ik tv kijken en een tukje doen, want zó lang doe ik nu ook weer niet over een blogje…

Vandaag ging ik met Karin naar De Rotterdamse Kunsthal, met de trein en vanaf Rotterdam CS lopend naar het Museumpark. Bij de kunsthal aangekomen, eerst wat eten in het etablissement dat daarvan deel uitmaakt. Grote locatie met veel tafeltjes, aardige bediening, prima eten. En daarna naar de Kunsthal zèlf, daar is nog één dag een expositie getiteld: Modern Life. Edward Hopper and His Time. 

Hop01Img_3267Img_3268_2Img_3270Hopper was een van Amerika’s bekendste kunstschilders  uit de vorige eeuw. Zijn werk kenmerkt zich door lege straten, kale landschappen en solistische figuren. Volgens de aankondiging zouden deze schilderijen tot en met 17 januari 2010 de Kunsthal vullen. Nou ja, vullen is misschien wat overdreven, het gaat om acht topstukken van de kunstenaar die temidden van zo’n negentig andere kunstwerken uit de collectie van hetWhitney Museum of American Art hangen. Naast de schilderijen van Hopper zie jeschilderijen, sculpturen en foto’s van onder anderen Georgia O’Keeffe,Charles Sheeler, Man Ray, Lyonel Feininger, Grant Wood en AlfredStieglitz.

OkeefeorientalpoppiesImg_3265Img_3264Nooit van gehoord? Geeft niks, de meeste van de genoemde kunstenaars ken ik ook niet, ik ben niet voor niets een cultuurbarbaar… Maar het moet gezegd: er zit mooi werk bij, of liever gezegd inspirerend werk. Zoals deze papaverbloemen van O’Keeffe.

Er wordt ok nog een filmpje gedraaid van New York in de jaren twintig van de vorige eeuw. Ook toen was het druk, ook toen waren er al wolkenkrabbers. Het was in die tijd dat Hopper en zijn generatiegenoten furore maakten met hun schilderijen waarin het Amerika van die tijd wordt verbeeld.

June 2017
M T W T F S S
« Oct    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
  • Blogroll