Favoriete zomer-estafette

Van Hans Verbeek kreeg ik het volgende zomerse estafettestokje door. Die zal ik straks aan een andere web-logger doorgeven.

Daar gaat-ie dan:

Favoriete vakantieland: Ik blijf toch altijd iets met Frankrijk houden. Elk jaar ga ik er wel een keertje heen. Zeker Parijs, daar ben ik nu al tig keer geweest. Ik hoop er in het najaar weer de 20 kilometer van Parijs te gaan lopen. Bovenstaand plaatje is van Avignon (‘Sur le Pont d’Avignon, on y danse, on y danse, etc…’), een van die authentiek gebleven Franse stadjes waar ik goede herinneringen aan heb (vakantie 1976).

Favoriete zomerdrank: koele witte wijn, vooral op warme zomerse dagen en avonden, zomaar, maar ook als begeleiding van een salade of licht visgerecht. Vorig jaar heb ik echter Westmalle leren drinken bij strandtent De Fuut, waar op bepaalde dagen wordt gemusiceerd en gedanst. Niet het allergoedkoopste biertje, maar heerlijk!
Favoriete zomerluchtje: de geur van tijm, of van bloeiende rozen. Maar als After Shave? Een frisse, ‘sportieve’ geur, zoals Cool Water van Davidoff, of Adidas. En Chanel 5 bij een geliefde vrouw….

Favoriete zomeractiviteiten: vroeg in de ochtend hardlopen in de vrije natuur, de duinen of het strand. Helaas doe ik dat de laatste tijd te weinig vanwege de avondtrainingen. Ook zonnebaden (maar geen uren achter elkaar), onderwijl naar goede muziek via de discman luisterend of een goed boek lezend.

Favoriete romantische zomermoment: ‘s Avonds, na afloop van een zeer warme dag, op een strandterras of aan het strand, met sympathiek gezelschap genieten van een zomerse maaltijd en/of van eerdergenoemde favoriete drankjes, de zonsondergang en – zo mogelijk en indien gewenst – van elkaar….

Ik geef het estafettestokje door aan Rens!

Donkere wolken

Vanavond heb ik zowaar een hele training meegedaan. Nou ja…. toch net weer niet helemaal. De laatste twee kilometer raakte ik de groep uit het zicht, omdat ik onderweg even de plantjes water moest geven, niet wetende dat het later die avond zou gaan onweren en regenen.

Er stond een wisselduurloop van anderhalf uur op het programma. Ton waardeerde het na afloop als een rommelige training, maar we hebben wel iets gedaan, lijkt mij. Evenals vorige week waren er weer veel – soms eindeloos lijkende – duin- en bospaden met klimmetjes in het parcours, waarbij we zowel het duingebied van het Westduinpark, de Bosjes van Poot als de Scheveningse Bosjes aandeden.

Ton leidde ons door een fraai en groen parcours, met vooral in de duinen veel bloeiende Toortsen, Teunisbloemen, Boerenwormkruid, Akkerwinde en Slangenkruid.

Na afloop van de training gedouched en na het bankdrukken – dat ik op de woensdag altijd wat afraffel – was het weer tijd voor het wekelijkse sociale ritueel inclusief drank. Ditmaal speelde dat zich buiten af, op het terras. Het was erg zacht, om niet te zeggen: broeierig weer, wat de grote drukte verklaarde. Ik heb mijn aandacht verdeeld over twee mij dierbare groepjes (ik heb weegschaal-ascendant, vandaar dat geschipper), en liet mij het bier goed smaken.

Totdat er vanuit het oosten een angstig donkere lucht kwam opzetten en de eerste bliksemschichten de hemel doorkliefden. Voor Marjolein en Yvonne het sein om op te stappen en vóór de bui binnen te zijn. De rest bleef nog wat zitten, maar steeds donkerder werd de lucht. Toch maar besloten om de gezelligheid te ontvluchten vóórdat het zou gaan regenen. Dat werd hard fietsen, maar helemaal droog heb ik het niet gehouden.

Bachelor Girl

Vijfenveertig dames en één man. Dat is de droom van menig man, maar Tommer Franken heeft het voor elkaar gekregen. Als enige man tussen zoveel dames mocht hij gisteravond in de Christus Triumfator kerk aan de Laan van Nieuw Oost Indië (hoek Theresiasstraat) het bachelorsdiploma Leraar Basisonderwijs in ontvangst nemen. Zijn vriendin was eveneens geslaagd, dus je kunt spreken van een echt onderwijs-koppel.

Maar we gingen uiteraard vooral naar de bijeenkomst vanwege onze dochter Daphne, een van de 45 meiden die ‘de bul’ in ontvangst mocht nemen. Het werd een happening met een feestelijk tintje, waarbij meer dan 250 kennissen en familieleden aanwezig waren.

De studenten hebben een hectisch jaar achter de rug, waarbij een sterke wissel is getrokken op hun beschikbare tijd, energie, volhardingsvermogen en zelfstandigheid. Maar het is ze gelukt, althans degenen die aanwezig waren. Allemaal geslaagd. In haar welkomstwoord bracht Caroline Strijker, coördinator van het vierde jaar, dit naar voren onder het thema Hollen of stilstaan.

Een gegeven dat ook terugkwam in de bijdrage van lerares Annesta van Egmond, die zichzelf op gitaar begeleidde en met de zaal het welbekende ‘Opzij, opzij, opzij’ zong. Waarmee ‘de verschrikkelijke haast’ die veel studenten de laatste tijd voelden – vanwege de druk om alle projecten, werkstukken, stageverslagen en eindscripties op tijd af te krijgen – werd verwoord.Vervolgens mochten de afgestudeerden, in zes achtereenvolgende groepen, op het podium achter de tafel plaatsnemen om de diploma’s in ontvangst te nemen en te ondertekenen. Per groep was er telkens een andere docent die voor elk van zijn of haar ex-studenten een persoonlijk, soms geestig, soms wijsgerig praatje over had. Na afloop konden ouders, broers, zussen en overige familieleden en kennissen het glas heffen met de 45 kersverse juffen en 1 nieuwe meester.

Do you like Mondays?

Het turbulente weekend is voorbij. Het gewone leven heeft weer een aanvang genomen. Alhoewel, gewoon leven: bij ons op kantoor is ruim de helft van het personeelsbestand niet aanwezig. Zo de vakantieperiode niet al is begonnen, dan toch kennelijk wel het vakantiegevoel bij veel collega’s….

Gisteravond heb ik weer getraind, al word ik zo zoetjesaan wel recordhouder afgebroken trainingen binnen onze groep. Na een minuut of twintig inlopen door de duinen, zouden we 8 x 800 meter op de baan doen. Nu kan het nog, op 1 juli gaat de sintelbaan op de schop, hij wordt dan gerenoveerd. Overigens werden het geen 8 x 800, maar 4 x 800 m. De meesten hadden – zo bleek desgevraagd – meer zin in een duurloopje door de duinen. Aldus geschiedde, maar halverwege dat duurloopje ben ik teruggegaan. Ik wilde mij douchen en prepareren voor een avondbezoek aan het verzorgingshuis, wat ik mijn vader had beloofd, en ik wilde het sowieso niet te laat maken.

Van Rutger kregen wij nog het door hem beloofde t-shirt. We hebben het in dank aanvaard, ik in ieder geval wel. Ik ga het beslist vaker dragen!

Vanavond is de feestelijke diploma-uitreiking op de school van mijn dochter. Ze is nu officieel ‘juf’. Sterker nog, ze heeft, na een sollicitatiegesprek, te horen gekregen dat ‘ze het is geworden’. Een baan! Maar eerst natuurlijk vakantie vieren…

Running Up To Parkpop

Within’ Temptation afsluitende act bij ParkpopEen turbulente zondag. De ochtend aan sportbeoefening gewijd, de middag aan muziek. Op het atletiekterrein van de Laan van Poot, waar ik rond half tien arriveerde voor het gebruikelijke ritueel in het krachthonk, was het al vrij druk. Vandaag was de jaarlijkse Terry Fox Run, een echt familiegebeuren waarbij het meer gaat om het meedoen dan om het winnen.

Er was een kinderloop van 2 km en een loop van 5 en 10 km. Na het krachthonk ben ik naar huis gegaan om even later terug te keren voor de vijf. Maar eerst ging de 2 en daarna de 10 van start. De start van de diverse lopen was op de baan, daarna werden een of twee ronden afgelegd door de Vogelwijk. Bij de laatste afstand nam een groepje van vijf personen, waaronder Helmie, meteen de kop. Helmie kwam naderhand als derde persoon en eerste vrouw over de streep, in 38’44. Ook Ton, Rob en André liepen mooie tijden. Zelf passeerde ik na ruim 22 minuten de meet van de vijf, wat mij nog erg veel moeite kostte. Ik weet het, nu niet gaan zeuren over mijn gewicht, maar dat is wel de oorzaak. Kan ik zelf veel aan doen…

Na afloop was er weer de gebruikelijke verloting, met als hoofdprijs een reis voor twee personen naar Canada. Zoals altijd werd de dag en de verloting vakkundig aan elkaar gepraat door good old Dick Passchier. Nee, niet van televisie. Ik mocht ook de loten van Piet de Jonge en Helmie vasthouden, maar wij vielen geen van allen in de prijzen.

Helmie vroeg of ik nog naar Parkpop ging, ja dus. Zij ging ook met haar Marcel, we besloten elkaar aldaar te bellen.

Frans Krassenburg was een van de ‘oldies’ bij ParkpopNa de loop ben ik thuis in de tuinstoel in slaap gevallen, in de volle zon. Zodra ik wakker werd heb ik, als om het goed te maken, de sportfiets gepakt en heb ik een stuk door de duinen gereden, richting Terheyde en weer terug.

Later in de middag met de fiets naar Parkpop. Daar was het zoals altijd weer erg druk (350.000 bezoekers, werd later omgeroepen). Ik ging naar de plek waar we vorig jaar met een hele groep zaten. En inderdaad, na enig zoeken kwam ik een deel van die groep weer tegen. Paul en Marlies, hun vriend Ruud en Yvonne.

Een aardig onderdeel – zeker voor de oudjes waaronder ik mijzelf mag scharen – was ‘Het Haagse Hoekje’ – waarbij artiesten uit lang vervlogen tijden (vanaf 1965) het kunstje waarmee ze ooit beroemd zijn geworden kwamen vertonen. Zo was daar Nico Christiaansen van The Livin’Blues met ‘Wang Dang Doodle’, zanger Hans van de Toorn en gitarist Fred de Wilde van Hu and the Hilltops met ‘Cry Me A River’, Frans Krassenburg, de eerste zanger van The Golden Earring(s) met ‘Sound of the Screaming Day’ en Theo van Es van The Shoes met ‘Nana’. Zowaar was daar ook Johnny Lion (ook alweer 65!) met zijn evergreen ‘Sophietje’. En dan waren er ook The Urban Heroes, in dit gezelschap de relatieve jonkies. Het optreden van de oudste van het stel, Andy Tielman, grondlegger van de Indorock in Den Haag en eigenlijk een van de eerste echte Haagse rockers, was overtuigend. Maar de echte klapper was natuurlijk Mariska Veres van Shocking Blue met ‘Venus’, de grootste hit die een Nederlandse groep – ook internationaal gezien – heeft gescoord. Toen daarna De Dijk ten tonele verscheen, zaten we een beetje te picknicken. Marlies was nog even naar huis gegaan om een pastasalade te bereiden, die wij ons goed lieten smaken.Later zijn we met z’n allen naar Elvis Costello en zijn band gaan kijken. Inmiddels had ik Helmie en Ton, die beiden met hun echtgenoten naar Parkpop waren gegaan (Ton ook met zijn schoonzussen) gespot. Het optreden van de kleine Elvis met zijn eigenzinnige uitstraling was als vanouds goed en gedreven. Niets mis mee, ook een prima band, al moet ik erkennen dat de zanger mij nooit ‘bij de strot’ heeft kunnen pakken. Dat heeft mogelijk met zijn stem te maken, daar moet je van houden. Wie er wel van houdt is Burt Bacharach, ‘s werelds grootste componist in het genre lichte muziek. Samen met Costello heeft hij een album opgenomen en de zanger is inmiddels opgenomen in de gallerij bekendste Bacharach-vertolkers. Vandaag echter niet.Daarna ben ik met Helmie, Ton en aanhang – inmiddels had mijn concertmaatje Ruud zich bij ons gevoegd – naar Within’ Temptation gaan kijken. Mooie pompeuze band, onze huidige trots in het buitenland. Zangeres Sharon den Adel, geruggesteund door de symfo/hardrock-achtige geluidsmuur van haar band, was goed op dreef en zette de steeds – en terecht – gemaakte vergelijking met Kate Bush kracht bij door ook nog eens haar grootste hit ‘Running Up That Hill’ te vertolken. De set – en tevens Parkpop – werd afgesloten met hun eigen grote hit ‘Ice Queen’.

Kikkervallei

Het stond gisteren in de Haagsche Courant: de Kikkervallei in de duinen bij Wassenaar zou – alleen deze zaterdag – opengesteld worden voor het publiek. Acht jaar geleden werd hier met zware machines fors ingegrepen in het beheer voor de waterwinning, waarna het terrein aan zijn lot werd overgelaten. Het resultaat is een vallei vol piepkleine kikkers en padjes en bijzondere vegetatie, waaronder zeldzame orchideeën.

Het leek mij een mooi doel voor een fietstochtje. Moet lukken, ik heb toch al aardig wat fietskilometers in de benen, ik zou zó kunnen gaan biken. In Noorwegen bijvoorbeeld, of Finland (…). Maar laten we het dit jaar maar gewoon in ons eigen duingebied doen. Overigens heb ik ‘s ochtends nog een half uurtje gelopen.

Voordat ik mijn doel bereikte, heb ik eerst in het huis van mijn vader flink schoongemaakt, ging daarna even bij hem op bezoek in het verzorgingshuis en vervolgens de duinen in. Dat viel toch niet mee, er stond een stevige noordenwind en ik had zo’n oude fiets zonder versnellingen gepakt. Maar het duinlandschap maakte veel goed. Het bloeiseizoen is begonnen: gele toortsen en teunisbloemen contrasteren nu fraai met het paarsblauw van het slangenkruid en het roze van de duinroos.

Achter een verrijdbare keet van Duinbeheer was een pad dat toegang gaf tot het gebied. Ik was niet de enige, wat geen verbazing hoeft te wekken, gelet op het krantenartikel. Via een bruggetje over een kreek die naar een duinmeertje leidde, kon je de vallei bereiken. Je kon de wandeling zowel op eigen houtje als onder begeleiding van een gids doen. Ik deed een mengvorm, omdat een gids toch iets meer kan vertellen over de plantjes die je overal en in grote gevarieerdheid zag groeien en vooral bloeien.De poelen en meertjes vormen een biotoop voor uiteenlopende amfibiesoorten zoals de groene kikker, de bruine kikker, de gewone pad en de rugstreeppad. Maar ook zeldzame soorten als de grote kamsalamander, de groene pad en de boomkikker zijn hier gesignaleerd. De zand- of duinhagedis komt hier ook voor, vooral op warme dagen zie je ze zonnebaden op open plekken nabij laag struikgewas. Daar waar poelen zijn drooggevallen (zie foto rechtsboven: let op de bruine vlekjes!) zie je honderden baby-padjes en kikkertjes wegspringen. Zeldzame planten groeien in de kikkervallei zoals steentijm, bijenorchis en wat dies meer zij. Maar ook minder zeldzame – maar daarom niet minder mooie – zoals muurpeper, rolklaver, ogentroost, hondsdraf, bosviooltjes, enzovoorts. Al met al groeien hier zo’n 700(!) verschillende plantensoorten.De dame hierboven was in de met kwelwater gevulde poel druk op zoek naar leven, wat naderhand in aquariumbakjes werd overgebracht. De meisjes kijken vol belangstelling naar de poelslakken, paddenvisjes (van rugstreeppad, bruine kikker en groene pad), een waterschorpioen en kokerjuffers.

Morgen de Terry Fox Run/Vogelwijkloop en Parkpop met o.a. Elvis Costello en Within’ Temptation. Deze zondag zal niet ongemerkt voorbij gaan…..

De tand des tijds – deel 4 (zomer-special)

Lovin’ SpoonfulSUMMER IN THE CITY

Hot town, summer in the city
Back of my neck getting dirty and gritty
Been down, isn’t it a pity
Doesn’t seem to be a shadow in the city
All around, people looking half dead
Walking on the sidewalk, hotter than a match head

But at night it’s a different world
Go out and find a girl
Come-on come-on and dance all night
Despite the heat it’ll be alright
And babe, don’t you know it’s a pity
That the days can’t be like the nights
In the summer, in the city
In the summer, in the city ……etc.

Heet, heet, heet…. Wat heet?!

Gisteravond was een denderend tuinfeest van Daphne en haar vrienden en vriendinnen. Deel 2 van haar verjaardag. Ideale weersomstandigheden, echt zo’n zwoele zomeravond. Wij zaten – echt ouderwets – tijdelijk opgesloten in een zijkamertje, TV kijkend. Ouders horen immers niet bij zo’n party aanwezig te zijn.

Dit weer doet denken aan die zomerhits die in ons collectieve geheugen zijn gegrift. Meteen een mooi bruggetje naar de nieuwe rubriek. Want hoe is het de artiesten van weleer, die achter die hits stonden, vergaan?

Zoals The Lovin’ Spoonful.
In 1965 formeerden twee rockers, Steve Boone en Joe Butler, een band met de twee folkies John Sebastian en Zal Yanovsky.
Summer In the City was ongetwijfeld hun grootste hit. Maar zanger-songwriter John Sebastian heeft meerdere prachtliedjes voor de groep geschreven: Do You Believe In Magic, Younger Girl, You Didn’t Have to be So Nice, enzovoorts.

in 1967 verliet Zal Yanovsky de band voor een solo carrière en werd vervangen door Jerry Yester, een lid van de Modern Folk Quartet. In Juni 1968 verliet ook John Sebastian de band om op de solotoer te gaan en Joe, Steve en Jerry gingen naar de studio om hun laatste hit single op te nemen, “Never Goin’ Back”. Maar ze kwamen terug, in 1991. Vanaf dat moment treedt de band nog regelmatig op en toert de wereld rond, echter zonder boegbeeld Sebastian. De laatste laat echter solo regelmatig van zich horen en ook hij beklimt met enige regelmaat het podium. In maart 2000 werd het legendarische aanminnige lepeltjevol opgenomen in de Rock and Roll Hall Of Fame.

SUNNY AFTERNOON

Help me, help me, help me sail away,
Well give me two good reasons why I oughta stay.
‘Cause I love to live so pleasantly,
Live this life of luxury,
Lazing on a sunny afternoon.
In the summertime
In the summertime
In the summertime

Het laatste couplet van nog zo’n hit waar de lome warmte vanaf sijpelt: ‘Sunny Afternoon’ van The Kinks. Uiteraard was de groep niet alleen beroemd vanwege deze hit, ze behoorden tot de mega-acts van de jaren zestig. All Day And All Of the Night, You Really Got Me, Waterloo Sunset, en hun allergrootste hit: Lola.

De gebroeders Ray (het genius van de groep) en Dave Davies vormden de spil van de band. Doen de zestigers het anno 2005 nog? Jazeker, maar niet meer met elkaar. Ofschoon, je weet het nooit bij hen. Het is geen geheim dat de broers regelmatig met elkaar in de clinch lagen, wat een vruchtbare samenwerking niet altijd in de weg heeft gestaan.Ray Davies (zie foto) treedt nog regelmatig op. Zelf zag ik hem een jaar of vier, vijf geleden nog in Vredenburgh optreden, waarbij hij beurtelings voorlas uit zijn boek en Kinks-evergreens speelde.

IN THE SUMMERTIME

En dan had je natuurlijk Mungo Jerry met hun monsterhit ‘In The Summertime’. Destijds dacht ik altijd dat het een song van T-Rex was, omdat de stem van de zanger erg leek op die van Marc Bolan, met dat typische vibrato. Overigens zag die zanger (die iedereen natuurlijk Mungo Jerry noemt, maar hij heet Ray) er zó uit.

Onderstaande foto is in 2004 genomen, de band is nog steeds actief.